Borstenlof

U weet het wellicht allang, maar ik vertel het nog maar een keer, want herhaling is de kracht van iets, al ben ik vergeten van wat.
Het is al wel 58 jaar geleden, en toch zijn er herinneringen die zo in je geest gepriemd staan dat je ze nooit meer vergeet, sterker nog, sommige herinneringen verfijn je zodat ze, lachwekkender, spannender, gruwelijker of triester zijn om aan te denken.
Toch weet ik zeker dat een echt heel groot trauma nooit gewijzigd wordt door je geheugen.
Als dat wel zo zou zijn is het al erg genoeg, want het trauma wordt daar doorgaans niet minder om.
Tot zover dan de inleiding.

Hoe komt het zo dat ik nu hier iets over wilt zeggen?
Nou dat kwam zo.
De aanleiding was een borstentros
(echt even kijken om te zien wat ik bedoel)

Ik ben nogal geobsedeerd door borsten. Mijn ogen worden er altijd naar toe getrokken, vooral naar die kleintjes, die zien er zo mooi uit, en het voordeel is dat als je knoeit met eten of drinken het niet meteen op borsthoogte blijft hangen op je kleren. Ook komen ze niet tussen de sportschoolapparaten. En het grootste voordeel is wel dat je als vrouw wordt bekeken, en niet als tiet.

Zelf heb ik vooral problemen met mannen die alleen maar aan de tepel friemelen zuigen, daar hoef je echt geen grote borsten te hebben. Is dat dan het enige wat ze geleerd hebben wat je een borst kunt doen?
Ik ben het zo zat om steeds weer les te geven zonder resultaat want het is geen technische handeling.

Door te tekenen heb ik geprobeerd die frustratie te verwerken maar het is tot op heden niet gelukt.
Ze zijn veel te nadrukkelijk aanwezig, is het niet door hun uiterlijk dan wel door hun verlangen naar aandacht, welke ze van mij niet krijgen want ik stop ze in een minimizer bh.

Grote borsten doen me altijd denken aan de joekels van mijn moeder (helaas heb ik alle lelijke uiterlijke kenmerken van haar meegekregen).
Dat kwam omdat ik op een keer de slaapkamer in liep waar zij zich aan het wassen was. We hadden geen douche. Ze zat op haar knieën bij een emmer water en een washandje in haar hand. Ze ging als een hysterisch wijf tekeer dat ik zomaar binnen was gekomen.
Maar ik zag vooral die reuzen joekels en kokhalsde bij de gedachte dat ik daar aan had moeten zuigen. Het mens was altijd boos op me. Misschien heeft ze ooit wel gelachen, maar ik herinner me daar niets van. Misschien was ze ooit wel eens lief voor ons, of zorgzaam, maar ook daar herinner ik me niets van.
Het enige wat ik me herinner zijn die memmen die als boze reuzen naar me keken en me dreigden te verdrinken.
Als baby wilde ik haar stinkende gore melk niet.
Daar kan ik me nog steeds alles bij voorstellen want ik ben niet uit haar geboren maar in een boerenkoolbedje ontloken.

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | 8 reacties

Zinloos genaai

Tijdverspilling is het, dat genaai van barbiekleertjes.
Deze heb ik netjes afgewerkt, maar wat doe ik d’r mee?
Helemaal niks.
Was het leuk om te doen?
Nee.
Er ligt echter nog een krat geknipte barbiekleertjes van de vele keren dat ik bij HteD logeerde, en we zo gezellig aan tafel zaten, ieder met ons eigen hobby. En die maak ik nog af.
Maar waarom eigenlijk? Wat een zinloos genaai.

Als ik alles weggooi geeft dat meer ruimte.
Maar wat heb ik aan loze ruimte?

Er is vast iets heel erg mis met me, veel dingen vind ik niet meer leuk.
En zelfs mijn smaak is veranderd, ik verlang naar augurken en bittere groenten.
Zwangerschapsverschijnselen?
Of gaat de overgang nu eindelijk beginnen?
Nee, zegt Xje, je wordt wijzer.
Zelf denk ik dat ik naar de psychiater moet.

Geplaatst in Zelfmaak mode | Tags: , , | 12 reacties

Het laatste koekje

Vervolg van de verbouwing

De werkman werkte door, er kwam geen einde aan, dan was er weer dit, en dan weer dat.

Maar eindelijk drinkt hij zijn laatste kopje thee.
Zijn prachtige bruine ogen priemen in de koekjestrommel. En even later smullen we weer ieder 2.
Tot er nog 1 over is.
Als ik die eens tussen duim en wijsvinger neem en dan over de tafel reik om hem een hapje te laten nemen. Aandachtig toekijken hoe hij kauwt. Zijn kaken op en neer bewegend en zachte kraakgeluidjes producerend.
Er zouden kruimeltjes vallen die ik met mijn tong van zijn lippen zou likken.

Ploooonggggg.
‘Schat, ik ben al klaar, kom zo’, staat er in het telefoonscherm. ManB is weer eens vroeg vrij, soms denk ik dat hij camera’s heeft verstopt en weet wanneer hij thuis moet komen.
Ik kijk met schaamte naar het laatste koekje.

Werkman geeft me een hand en wenst me veel plezier met de nieuwe badkamer.
En dat ManB het maar spoedig mag afwerken, denk ik er achteraan.
Het laatste koekje ligt verlegen in de trommel.
Even komt het in me op hem te bewaren in een glazen schaaltje op mijn kamer,
maar mijn hand graait in de trommel en pakt het tussen duim en wijsvinger,
mijn mond opent zich,
ik kauw, langzame op en neer bewegingen, en hoor de zachte kraakgeluidjes.
Als de sleutel in de voordeur hoor knarsen lik ik langzaam mijn lippen af.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | 11 reacties

Low crab (ofwel: lekker krabben)

Vervolg de vorige keer

Zo onderhand begin ik hechten aan mijn werkman. Het klikt echt tussen ons, we kunnen over van alles praten.
Daarom blijft hij nog een dagje langer!
Iedere dag zet ik hem een andere zelfgemaakte soep voor die hij heel dankbare op eet, zonder zout of maggi toe te voegen.
Ook de overheerlijke komkommer van de zorgboerderij (zo’n echte) eet hij met smaak plakje na plakje op. En bij de thee schroomt hij nooit om van de aardbeien en druiven te snoepen.
Vandaag echter heb ik hem verrast met een koekje.
Geen gewoon koekje maar een lowcrab * koekje, zonder suiker, met rozijnen, noten en mangostukjes. Hij moet natuurlijk niet dik worden van wat ik hem voorzet!
Bij de koffie at hij er 2, en ik ook want ze zijn overheerlijk.

Wat gek, dacht ik eerst nog, want niemand lust mijn flauwe soep, en wie eet er nou fruit bij de thee. Maar iemand die mijn lowcrabkoekjes lekker vindt, die moet echt gek zijn!
Of is het wat anders…
Gaat liefde niet door de maag (of door de handen die jeuken)?

– *Low Crab: lekker krabben, want je krijgt jeuk van zo’n heerlijke jonge man die zich in bochten kan draaien, en een strak lijf heeft.

Geplaatst in Eten | Tags: , | 12 reacties

Complot 2- uit mijn dak gegaan

Veel heb ik helaas niet meer te klagen over ManB.
Hier kun je zien dat hij de badkamertegels losbikt want ik verdraag dat antraciet grijze niet. Zo deprimerend!
Waar anderen depressief van regen worden, word ik het van zwart en grijze tegels.

Nou kwam er een mooie lichte vloer tevoorschijn. Je zou denken: dat is mooi snel opgelost.
Maar ik had besloten dat er andere in moeten
en als een vrouw iets wil dan moet het gebeuren.

Ook moet het blad minder diep worden want zo kan ik nooit bij het raam.
Dus dat werd zagen en kloppen en slaan.
En toen
Toen zakte de hele boel in elkaar.

Waarna ik uit mijn dak ging en daar zit nu een groot gat in.

Ik ben bang dat dit een complete woningverbouw wordt want alles zit weer tegen.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: | 12 reacties

Complot. 1: Ik wil geen sex

Het begon met een kapot display van mijn e-fiets (en dan heb je geen trapondersteuning meer).
Toen hield de wasmachine tijdens een 4e was er mee op en liet mij achter met een bak vol natte soppige was. Het is zondag en geen wasserette open, dat werd handwerk.
En dat was nog lang niet alles wat tegenzat!
De coniferenverpoot/snoei/rooi hulp wil niet meer komen omdat ik geen sex met hem wil (ik ben niet kieskeurig maar wel veeleisend), en soms kun je dan maar beter in je eigen fantasiewereld kruipen dan je eenzaam voelen met een ander.
Daarom besloot ik met de snoeischaar de conifeer te verkleinen, knip, knip, weer een tak, knip, weg er mee!
En toen zat er zomaar een dikke homp in en zie je een stuk stam van 30 cm.
De andere conifeer snoeide ik zover dat er alleen nog maar een stam over is.


Dat krijg je er van als je geen sex wilt!

Mocht je soms denken dat dat alles is, nee, er is nog meer tegenslag,
maar daarover een andere keer, want morgen komen de bouwvakkers, ik durf er niet aan te denken wat er dan allemaal fout kan gaan!

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | 14 reacties

Alweer

Ik heb het alweer gedaan.
Brood gebakken.
De linker is met gewoon tarwebloem, tarwekiemen, havervlokken, zemelen en gebroken lijnzaad.
Met maar een paar korrels gist, zonder kneden, hele nacht gerezen en de 2e rijs duurde 3 uur.
En hij is lekker!
Jammer dat ik zo weinig meer op kan.

De rechter is geel geworden.
Speltbloem, en die heb ik wel gekneed. Dat is goed voor je conditie en armspieren.
Al doende dacht ik nog: waarom hebben we eigenlijk al die voorzieningen gekregen zoals een wasmachine en broodbakmachine? Nu moeten we onze nuttige tijd verdoen op de sportschool, dubbele kosten.

Mocht je mij het weekend niet zien dan weet je nu dat ik onder het brood zit.

Geplaatst in Eten | Tags: , | 9 reacties