Fantasie prikkelend

Onlangs kreeg ik een cadeautje van Maatje Helpman.
Nu vraag ik me af wat het is.
Fantasieprikkelend.
Phicen Doll speelt er ook een rol in.
Maar ik weet het niet, wat zegt het over wie als je zo’n cadeautje krijgt?

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | 9 reacties

Een meisje alleen in de grote stad

Eerder geplaatst in 2015

Half Barneveld belde ik af, want daar ergens moesten ze wonen. In het telefoonboek stonden heel wat van de Boomstam namen. Maar geen van allen was het.
Het was een hele zoektocht om familie van me op te sporen.
Tot ik iemand aan de lijn kreeg die een tante van me kende. De achternaam was anders gespeld. Omdat mijn vader zo nodig zich van de familie had moeten onderscheiden en een letter weggelaten had. Zodoende kon ik ze niet vinden.
Tante Mietje was verrast, waar had ik al die jaren gezeten?
In tehuizen.
Dan moest ik wel iets vreselijks gedaan hebben, meende de familie.

We belden nog een paar keer en toen vond tante Mietje dat ik eens moest komen logeren voor een weekend.
Het leek me prachtig om zelf iets moois te naaien want nette kleren had ik niet, daar gaf ik toen al niets om.
Van een oud laken maakte ik een broek en verfde die roze. Naaide een fleurige bloes erbij van een kleurrijk flanellen laken. Mooier kon het niet, vond ik.

En zo stond ik blij op station Barneveld waar tante Mietje en tante Janny me kwamen afhalen, allebei zussen van mijn vader. Ik was blij want al die jaren zo alleen en ontworteld was er toch iets van bloedverwantschap, en ik had behoefte aan een warme plek, een nest waar ik welkom was en niet zo verantwoordelijk hoefde te zijn.
Tante Mietje was heel vrolijk en tante Janny lachte ook de hele tijd. Ze maakten me erg blij.
Maar tante Mietje vond dat mijn kleren echt niet konden, het was toch geen oorlog dat ik van oude lakens kleren moest naaien?
Dus kreeg ik van haar een naar blauw kunststof mantelpakje uit haar klerenkast. Ik schaamde me dood in die kleren maar zij vond me mooi.
Na het weekend vond ze dat ik nog wat langer moest blijven, het was zo gezellig.
Vond ik ook dus ik bleef.

Toch voelde ik me op de proef gesteld.
Mijn vader had tegen de familie gezegd dat ik een dief, alcoholist, hoer en junk was (alles tegelijk). Gek genoeg was de familie zijn veroordeling in 1975 vergeten en was het makkelijker om mij slecht te vinden zonder dat iemand contact met me had gezocht.
Een oom (broer van vader) vond dat ik maar moest bewijzen dat wat vader over me gezegd had echt niet waar was.
Maar hoe kon ik dat?
Ze vroegen zich af wat ik de afgelopen jaren alleen in de grote stad had gedaan, daar gebeuren toch smerige dingen.

Dus liet tante me nog een week blijven. Ze bood me regelmatig wijn aan maar ik lustte het niet, ik dronk echt niet, maar ze geloofde het waarschijnlijk niet.
Ze was er goed in me uit te horen, zo vertelde ze in een onderonsje dat ze zo nieuwsgierig was hoe drugs werkte, wat er dan met je gebeurde.
Open en dom als ik was vertelde ik het verhaal van de enige geweldig fijne trip die ik ooit in mijn leven gemaakt heb, en de paar keer spacecake (waar ik van buiten westen raakte) en wietkoekjes (waar ik eventjes ongecontroleerd moest lachen, toen in slaap viel en met barstende hoofdpijn wakker werd).
En later was ze nieuwsgierig hoe het zou zijn om hoer te zijn, al die mannen, en of je dan iedere keer zin had. Daar heb ik niet op gereageerd, ik was geen hoer en weet echt niet hoe die vrouwen iets ervaren.
En een dief, ja dat was ik, ik had wel eens gestolen, in het kindertehuis had ik mijn eigen geld gestolen omdat ik dat niet kreeg voor straf. Daar ben ik zelfs voor veroordeeld.
Tante Mietje legde haar gouden sieraden op het gangkastje als ze ging slapen, en soms haar portemonnee. Iedere keer voelde ik me op de proef gesteld of ik iets zou stelen. Met een grote boog liep ik dan om die sieraden heen, doodsbang dat ze iets kwijt zou raken en mij er de schuld van zou geven.

Uiteindelijk heeft ze geen aanwijzingen gevonden voor waar mijn vader me voor had uitgemaakt. Ze bracht me thuis om te zien hoe ik woonde. Ik kon dus in tussentijd niets wegleggen, maar het was zoals ik het had achtergelaten, en dat was in die tijd altijd keurig.

Ik deed mijn best geaccepteerd te worden, maar wat voelde het slecht, alsmaar te bewijzen dat ik maar een eenzaam en ontworteld meisje was die niet op het foute pad was geraakt, die op erkenning had gehoopt.

Tante Mietje probeerde na een paar maanden me steeds in contact te brengen met mijn vader, “Het is toch al 7 jaar geleden, je moet het nu wel verwerkt hebben,” vond ze. Ik voelde me niet veilig en niet erkent. Mijn vader wilde gelukkig ook geen contact met me, wel dreigde hij haar steeds dat ze niet met me om moest gaan want ik zou ze op den duur toch bestelen.
Ik was steeds vaker bang dat zo zonder ons iets te vertellen zou regelen dat als ik er logeerde mijn vader ook zou komen. Wat voor confrontatie wilde zij eigenlijk? Mijn vader vond dat ik hem voor een kleinigheid voor de rechter had gedaagd.
Hoe kon ik mensen vertrouwen die hem lachend en met open armen ontvingen evenzo als ze mij deden?
Het stak me vreselijk dat niemand hem veroordeelde, maar mij wel.
Alsof zijn mishandeling en misbruik niet zo erg waren dan een meisje alleen in de grote stad.

Geplaatst in Jonge jaren | Tags: , , | 10 reacties

Stuur in eigen hand

Het wordt wat eentonig voor jullie lezers, ik weet het. Maar voor mij is het nooit eentonig!
Dinsdag weer met Maatje Helpman op stap geweest, naar de Heemtuin in Muntendam.

Helaas waren de nieuwe banden voor de rolstoel nog niet binnen en daarom een gokje op de loopfiets.

De loopfiets heb ik al wel 15 tot 20 jaar en ik heb her heel wat kilometers mee gelopen. Mijn wereld ging open, ik reisde naar mensen die ik alleen via internet kende, logeerde in Den Haag, Delft en Oss. De trein was zeer toegankelijk. En met een gehandicaptensticker er achterop had ik nooit meer vragen van de treinconducteurs (betalen) of in musea of winkels. Met de loopfiets en de sticker gingen alle deuren open.
Dat was geluk.

Maar helaas kreeg ik later zoveel last van mijn heup dat het me niet meer lukte er nog op vooruit te komen en belandde hij achter in de schuur. Wegdoen wilde ik hem niet. Je weet nooit… al heb ik er afgelopen zomer een paar keer over gedacht hem te verkopen.

Maar zie, eergisteren kon hij mee, al was het een enorme taak om hem in de auto te krijgen.
Bij die van ManB is het heel eenvoudig tussen de voor en achterstoelen. Dat ging bij de auto van Maatje Helpman niet en moest hij wel wat capriolen uithalen en zijn spierkrachtuithoudingsvermogen testen.
Onding, noemde hij het en dat moet ik hem ooit nog eens betaald zetten, want het is een fijn ding als mijn heupen en rug tenminste niet in een chagrijnige bui zijn.

Er lagen hier en daar lange houten bruggetjes over het water, en ik was blij dat ik het stuur in eigen hand had want Maatje Helpman zou me natuurlijk weer op de rand van de afgrond hebben gereden.
Al beweert hij dat ik niet stuurvast ben en niet over die brug mocht omdat hij geen zin had om me te redden.

Ik heb maar 2 andere mensen gezien, deze ene blokkeerde de brug en weigerde weg te gaan voordat hij een sigaar te pakken had.

Maar zoals je weet heb ik altijd een grote mond maar delf desondanks het onderspit.
De man ging er op mijn loopfiets vandoor.

Maar Maatje Helpman heeft hem teruggestolen en zo konden we weer verder.

Het voelde gewoon zo vertrouwd op dat ding. Al moest ik wel erg vaak geduwd worden omdat we het verharde pad steeds misliepen.
Het is of je meer deelneemt aan het leven dan in de rolstoel. Je voelt de natuur veel meer.

En nog fijner is het dat je kunt blijven bewegen zodat al je spieren getraind worden.

Hier staat een filmpje van mij van jaren geleden op een loopfiets die ik ezel noemde, met meedraaiend zadel en niet vooruit te krijgen!
Ook hier miste ik het verharde pad.

Sommige mensen veranderen maar langzaam, maar ik krijg het gevoel dat ik weer langzaamaan mezelf wordt, zoals toen.
En dat alleen omdat ik positieve mensen om me heen heb, en ik op mijn leeftijd nog iets van de wereld mag zien.

Geplaatst in Uit in Eigen Land | Tags: , | 9 reacties

Blootlopende schaamte in 3 delen

Bloot lopen is niet iets waar ik speciaal verrukt van ben en probeer het altijd te voorkomen. Maar in gepaste omgeving, zoals een sauna, dan loop ik nou juist weer schaamteloos, niets verhullend, rond.
Behalve dan hier in Peize.
Veel mensen lopen met een doek of badjas om zich heen.
Bloot lijkt hier een schande en ik voelde me vaak heel ongemakkelijk en hield dan een handdoek voor mijn lichaam als ik uit de sauna kwam. Niet lekker ontspannen afkoelen buiten maar gefrustreerd met een handdoek tegen mijn buik.

Ik vraag me nog wel af of het mijn omvang is dat ik me niet meer op mijn gemak voel of dat het door die in handdoeken gewikkelde mensen komt.
Binnenkort ga ik naar een andere sauna voor de test.

Ook iets aparts wat ik in andere sauna’s al jaren niet heb gemerkt is het loeren van mannen. Niet naar mij, die tijd is al jaren voorbij, maar naar jongere mooie vrouwen.
Ja goed, ik kijk ook naar vrouwen maar dat is om hun schoonheid, niet voor de opwinding, net zoiets als je naar een mooi schilderij kijkt. Het oog wil ook wat.

Meestal zie je veel uitzakte vrouwen net als ikzelf. Hier in Peize heb je nog jonge vrouwen met slanke buiken.

2017-10-15-Sauna-Frustratie

Deel 2:

In het bubbelbad had ik de aandacht getrokken van een bink van een vent die in het zwembad zat. Dikke halsketting om en piercing en geen haar op zijn lichaam. Later zag ik dat hij dat nergens had, zelfs niet op zijn billen.  Ik mag toch wel mijn voorkeur uiten?
Een echte vent (m.a.w.: een goed minnaar) scheert zijn borst, schaam en bilhaar toch niet?
Die echte vent is zeker van zichzelf en zijn voorkomen,  hij hoeft en wil geen gladjanus zijn, niet voor mij tenminste!  Geschoren mannen passen niet bij mij.

Maar ik dwaal af.
De bink bleef kijken en ik sloot mijn ogen om hem niet meer te zien. De rest van de middag heb ik mijn ogen vaak gesloten gehouden zodat ik de mensen buiten me om niet hoefde te zien. Maar ja, ik voel al die prikkels wel de hele tijd.
Even later zat de bink bij me in het bubbelbad.
Had hij mijn gesloten ogen als een “vang me maar” signaal opgevat?  Hij deed er alles aan mijn aandacht te krijgen.
Ik hou van zwijgende mannen, dat was een voordeel, hij sprak niet, hij keek. En als mijn libido niet zo laag was, en de chemie tussen ons klopte,  dan had ik het vast en zeker lekker gevonden.
Ik kan niet zeggen dat hij me met zijn ogen uitkleedde want alles was er al af, maar ik voelde me wel een lustobject voor hem, waar ik zelf helemaal niks aan heb, dus ging ik niet op zijn blik en per-ongeluk-voetaanraking in.
De enige manier om hem af te laten koelen was uit het bubbelbad stappen, hij zou vast wel afschrikken van mijn putjesbillen, of mijn hangbuik, en als dat niet genoeg was dan op zijn minst van mijn manke loopje.

Iets moeizamer dan nodig liep ik naar het zwembad en liet me daar langzaam in zakken.
Ik zag hem uit het bubbelbad stappen met op heuphoogte een reuzenpijl vooruit,  trok zijn badjas aan en verdween.

Nog altijd weet ik niet of mijn postuur, of onhandige loopje hem opwond,
maar waarschijnlijker is het dat niets van mij dat deed, want ik heb hem niet willen prikkelen, daar had hij mij niet eens bij nodig. Alleen het feit dat ik een vrouw ben was genoeg, een vrouw om zichzelf in te legen. Verder niks.

Ik begin een steeds grotere hekel aan opgewonden mannen te krijgen die alleen maar nemen.
Misschien wel omdat ik zelf nooit iets geef.

Deel 3

Wat heerlijk was was de fietstocht, 19 km heen, en 19 weer terug, door het noorderplantsoen, stadspark, Bruilwering, madijk, en zanddijk.

Bruilwering, de weg waar ik lang geleden zo vaak langs fietste naar Vroems. Mooie en verdrietige herinneringen die pijn doen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | 10 reacties

Een opeenstapeling van tegenzitters

Ik schreeuw niet als iets me tegenzit, maar vandaag heb ik er wel héél veel zin in.
Een opeenstapeling van tegenzitters.
Het begon met een bobbel in de voorband van de rolstoel. Nieuwe besteld die vandaag nog niet binnen zijn waardoor mijn rolstoeluitje van dinsdag niet door kan gaan.
Toen kreeg ik ruzie met ManB over de rotzooi die ik gemaakt heb in de schuur.

Maar ik had het juist zo mooi opgeruimd voordat ik begon met schilderen.
Dat ik de fiets uit Drenthe maar niet verkocht krijgt is niet mijn schuld dat het dan zo vol staat.
Uit wraak heb ik 2 dagen niks gedaan zodat de troep de troep kon blijven.

En nu zit ik er natuurlijk zelf mee want zo gaat dat altijd, wraak is een boemerang.
Gisteren moest tot overmaat van tegenzit de huwelijkse plicht vervult worden en dat betekent familiebezoek: lang zitten. Indisch eten: maagklachten. Akelige schoonzus: stress. Laat naar huis: laat op bed.
Maar mijn bed is ook een probleem: jaren geleden ben ik al door de bodem gezakt, die heeft ManB toen met sjorbanden weer in elkaar gezet maar nu ik zoveel train dat ik sterke spieren heb gekregen, en ook in mijn slaap erg veel beweeg zakte ik er weer door!
Geen nood midden in de nacht.
ManB uit zijn bed gejaagd, overigens was dat het huwelijksbed van Vroems en mij dus ik heb recht op dat bed!
Na de ruzie wil ik natuurlijk niet in een bed van ManB liggen en heb mijn eigen matras op de grond gelegd en sliep onder het dakraam waardoor ik de sterren kon tellen en de wolken zien voorbij drijven alsof ze mij het geluk niet gunden.

Nu ligt het bed weer in het knusse hoekje, met het hekje eromheen, zodat ik er niet uitval tijdens het bewegen.

Vanmorgen de 2e aflaklaag op de badkamerdeurtjes gesmeerd… blijkt het helemaal niet de goede kleur te zijn. Veel te licht, in plaats van het warme geel/zalm/oranje welke we meenden dat in die bus zat.
Ik ga me te barsten vreten aan het vruchten brood en spinaziebrood, waar ManB en de rest van de familie ook al commentaar op hadden, geschreeuw: “wat een steen! Dat eet je toch niet?”
Alsof ik lucht moet eten in gewoon brood.


(na 1 snee barst ik inderdaad al)

Vorige week heb ik een  gelukskaartje gewonnen voor een saunabezoek voor 1 persoon in Peize. En die persoon ben ik natuurlijk zelf. Er kan nog wel het een en ander fout gaan want ik ben nog niet gegaan uit angst voor nog meer tegenzit.
Dus mocht je me niet meer zien, dan zit me nog veel meer tegen.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: | 15 reacties

Stoeltje vol, poppetje aan de rol (verdrinkingsgevaar

Het was weer eens zover.
Maatje Helpman nam me mee naar de Hoornse plas/Paterswoldse meer, hij had zijn oude kleren aangedaan omdat we nogal eens met modder gooien.
“Stoeltje vol, poppetje aan de rol”, was zijn motto voor die dag.

Vorig jaar was dat ons eerste verre uitje.

Maar toen ging hij nog heel netjes met me om.
Heden ten dagen durft hij me zelfs in het water te gooien onder het mom van: je watervrees overwinnen.
Al snel werd het: Poppetje gezien, stoeltje leeg.
Hier kun je zien hoe hij mijn koets op het randje van de afgrond heeft geplaatst. Daar zat ik eerst dus nog in voordat hij me omkieperde.

Het was een middag waarin ik mijn stembanden goed getraind heb, zo erg zelfs dat andere wandelaars zich ongerust maakten en toesnelden met hun honden. En de ganzen gingen er gauw vandoor.

Doodsangsten (nou overdrijf ik, waterangsten is het juiste woord) heb ik uitgestaan.
En moet je zien hoe schuldbewust hij bij mijn lege koets staat!

Wat denk je, moet ik nog wel met hem op stap of zal hij later nog veel gevaarlijkere capriolen uithalen die zelfs het journaal halen?

Geplaatst in Uit in Eigen Land | Tags: , | 12 reacties

Een zwijnendag!

“We gaan naar het swieneparredies”, zei ik tegen Maatje Helpman, Jason (5) en zijn vader.
Zo gezegd, zo reden we naar Nieuw Scheemda, jawel, Maatje Helpman haalde al rijdend, en vrolijk aangemoedigd door Jason, de gevaarlijkste capriolen uit. Vooral over het stijle bruggetje. Maar Jason was niet bang te krijgen, die verblikte of verbloosde nergens van.

Eindelijk waren we bij de zwijnen.

Het was er best gevaarlijk, eerlijk gezegd was Jason dapperder dan ik want het grommende varken die zijn tanden liet zien deed mij toch denken aan de valse hond van mijn vader.

En toen hij zijn bek helemaal open deed verborg ik me in een achterhok.

Maatje Helpman meende dat hij me zag lopen.

Maar volgens de vader van Jason zie ik er toch meer zo uit.

Al met al waren we een hele tijd tussen de varkens, en toen besloot ik dat we wel naar zee konden gaan.
Termunterzijl en punt van reide waren maar 15 km verderop.
Gedwee gingen ze alle drie met me mee.

De heren droegen mijn rolstoel omhoog de dijk op, en ik moest zelf lopen

Maar ohheden!
Geen rolstoelbegaanbaar pad!

Tenminste… dat dacht ik, maar heb de kracht van de heren onderschat want ik moest gaan zitten en werd met grof geweld de dijk af geduwd.
Daar heb ik geen foto van omdat ik zelf in de stoel zat.

We zagen een schaapherder die zijn schapen goed onder controle had.

Maatje Helpman en Jason verdwenen al gauw naar het speelterrein.

Waar Jason vooral leerde hoe hij van eilandje naar eilandje kon springen, en waar hij Maatje Helpman uitlegde dat de volgende eiland wel erg ver weg lag. Dit vind ik het allermooiste plaatje.

Vader van Jason probeerde mij met al zijn kracht over het hobbelige graspad te duwen. Soms kwam Maatje Helpman ook nog een duw geven en dan was het nog gevaarlijker.
En al riep ik nog zo hard: niet doen, laat me er uit, ik wil niet, en al liep mijn hoofd rood aan: er was geen weg terug.

Het was een verschrikkelijke dag.
We gaan het later nog een keer over doen.

Geplaatst in Uit in Eigen Land | Tags: , | 7 reacties