Gefeliciteerd!

“Gefeliciteerd met je 60e verjaardag.
Wij wensen je (of jullie) een gezellige dag.
Groeten van… (5 namen).”

Dat stond vorig jaar op een kaartje welke ik in de brievenbus vond.
Het was van mijn oudste zus.
Waarom, na 44 jaar elkaar niet gezien te hebben, ineens een spontaan afstandelijke kaart, zonder enige persoonlijke noot? Waarom noemde ze me zelfs niet bij mijn naam?
Wat wilde ze?

Mijn beste vrienden leven niet meer, en ik zit niet te wachten op afstandelijke kille nikszeggende contacten waar je nog eenzamer van wordt dan wanneer ik helemaal niemand meer zou kennen.

Het is inmiddels een jaar geleden, vandaag weer een jaar verder, en ik heb de telefoon uit, de brievenbus op slot.
Zul je net zien dat er niemand aan me denkt.
Wat ik zo graag wil, omdat ik toch nooit krijg wat ik zo graag wil.

ManB gaf me een leuk cadeau: Een dagje alleen.
Hoe mooi wil je je verjaardag nog hebben!
Hij is de hele dag weg tot vannacht. Ik had allerlei spannende avonturen kunnen beleven,
als ik het op tijd geweten had. Maar dan was ik niet alleen geweest!

Daarom breide ik maar sloffen van wol die ik eigenlijk weg wilde doen.
Ze vielen wel heel groot uit, bijna 42 cm. Zulke grote voeten heb ik niet.
.

Een hete wasbeurt noemen ze vilten (van wol) en hoe wonderlijk komt het er dan uit! 22 cm gekrompen.
Nu passen ze precies.

Maar kom, ik moet weer afsluiten, heb nog 7 uurtjes om met mijn voeten op het voetenbankje te zitten genieten van de kostbare vrijheid.
Op deze dag kan ik de rest van mijn leven in ieder geval met veel genoegen terugkijken.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , | 11 reacties

Met de bus naar het bos

Met de bus naar het bos?

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | 5 reacties

Naar Utrecht

Na de crisisopvang in Apeldoorn, waar ik terecht gekomen was omdat ik me niet aan de regels hield in het kindertehuis de Harskamp aan de ringlaan 1 in Baarn, werd er een plek voor me gevonden waar ik begeleid op kamers kon wonen, aan de maliebaan 99 in Utrecht.
Diverse stadia had ik al doorlopen: bang kind, gepest kind die terug sloeg, verbannen kind nadat ik mijn vader had aangegeven. Rebels waardoor ik uit het kindertehuis gezet werd omdat ik de laatste trein had gemist (nu ja… een van de vele regels die ik overtrad).
Het leverde me een nachtje politiebureau op, en de volgende middag kwam er een vervangend voogdes want de mijne was met vakantie.
Dat een voogdes ook leuk kon zijn wist ik niet, maar deze knokte om een plekje voor me te vinden, het werd uiteindelijk crisisopvang in Apeldoorn.
Ik had er de tijd van mijn leven, je mocht van alles: dansen op tafel tijdens het eten, en de muziek mocht af en toe hard aan, en mochten gek doen zonder naar onze kamer of psycholoog gestuurd te worden. Soms werd er wel met je gepraat als je je niet aan de regels hield, niet gestraft maar op je verantwoordelijkheidsgevoel ingepraat. En dat werkte bij mij geweldig goed. Zelfs toen ik geld terug moest betalen omdat ik 3 keer niet naar de psycholoog was gegaan (wat moet je er), maar gewoon lekker met de trein had rondgereisd en op stationnetjes rondgekeken.
Alles in mijn wereld was nieuw, behalve dan de opdringerige mannen, maar er was zoveel te zien dat ik nooit bij de psycho aankwam. Dat ik moest terugbetalen vond ik zo logisch, alleen maar door de manier waarop ze me aanspraken in dat tehuis.
Omdat we allemaal verschoppelingen waren accepteerden we elkaar (denk ik). Gerben verkleedde zich graag als vrouw en kwam regelmatig boven (waar de jonge jongens en meisjes sliepen) en bij ons meisjes in de klerenkast te scheumen naar leuke jurken of rokken. En we leenden hem allemaal graag iets leuks, Ida vond het prachtig om hem op te maken en aan te kleden, ja ook om hem uit te kleden, vooral als iedereen er bij stond.
Hij droeg make up, als hij het op zijn heupen had stonden er zo 3 jongeren te dansen tussen de ontbijtborden, en het mocht, er werd door de leiding mee gelachen en geklapt. Zo kreeg Gerben ook een plaats in ons midden, al geloof ik dat hij die door zijn charmes en humor ook wel veroverde.
De meeste meisjes kregen s’nachts bezoek van een van de jongens beneden, een van de meisjes zette dan de brandtrapdeur open.
Bij mij kwam niemand, zoals altijd en overal vonden de jongens anderen veel aantrekkelijker dan mij. Maar ik had het voorrecht stratego met de jongens aan hun tafel te mogen meespelen, en dat was veel leuker en duurde veel langer dan die minuutjes in bed.
Toen ik op een dag mijn kamer moest delen met Yvet kwam Joost ’s avonds de kamer in en besprong haar waar ik bijna naast lag. Het smerige gesmak en gewiebel van het bed stoorde me, al duurde het misschien maar 2 minuten. Daarna heb ik haar er uit gegooid, zoek maar een andere kamer. En die vond ze meteen bij een ander meisje, waar ook jongens kwamen.
Ik heb al aardig wat geschreven over Apeldoorn, waaronder: alle beetjes maken een grote bult. Wat voor mij alle pijn en vreugde uitdrukt over die tijd. Vooral ook over de vriendschap die ik sloot met Jack, en hoe hecht en bijzonder dat werd.
Maar aan alles kwam dus een eind en ik moest naar Utrecht.
Daar wilde ik iets over schrijven maar ik kom zoals altijd heel andere dingen op mijn pad tegen. Het is net als met opruimen; voor ik bij dat achterste krat kan moet ik de voorsten eerst wegwerken.

Geplaatst in Jonge jaren | Tags: | 2 reacties

Bij twijfel… Hupsa

Terwijl ik al jaren klaag over mijn – naar mijn gevoel- overvolle huis, wierp het klagen afgelopen week weer vruchten af.
Eerder had ik ook wel van die aanvallen maar niet rigoureus, bij twijfel bewaren, was toen het motto. Dat wijzigde ik dit keer, al klagend in: bij twijfel wegdoen.
En dat gaf in 3 dagen 8 vuilniszakken vol lapjes waar ik het plan mee had barbiekleertjes van te maken, en veel onafgemaakte werkjes en nog wat verstelgoed wat ik heel veel jaren ligt te wachten.
Bij twijfel… hupsa, daar ging weer wat in de zak. En ik maar weer met de fiets volgeladen naar de kledingcontainer, en naar de kringloopwinkel.
De kledingcontainer puilt nu uit maar ik vind steeds weer goederen die weg kunnen, wol bijvoorbeeld. Al jaren ligt het in “bij twijfel bewaren” bak. Het was zo ongeveer het eerste wol dat ik kocht, dus… toch maar dat kniedekentje breien?
Het is 100% wol in roomwit en naturel. 134 breed en zou ik de wol op breien dan wordt het ca 60 cm of iets meer.
Maar wat ga ik er mee doen?
Bij twijfel…

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , | 8 reacties

Heerlijk avondje is gekomen

Zo, ik ben d’r klaar voor.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | 2 reacties

Sinterklaas

Tot mijn “schrik” zie ik dat het al 4 december is.
Hier is de heilige Sint Nicolaas


in Denekamp

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , | 6 reacties

Eenzaamheid in de notedop. 2- Geert

Zijn ogen zochten de dansvloer af alsof hij verdwaald was. Twee jongere jongens volgden hem. Ik stond al een tijdje aan de kant want met die disco muziek kon ik niet lekker dansen.
Vlak voor me kwam hij tot stilstand alsof het toeval was.
Zo te zien danste hij nooit, hij was waarschijnlijk tegen de 40 en leek meer iemand voor in den bruin café.
De twee jongere jongens, meer van mijn leeftijd, stonden er ook maar wat bij alsof ze als hondjes wachtten tot hun baasje weer naar buiten zou gaan.
“Dans je niet?” vroeg hij me, en ik reageerde: “jij wel?”
En zo raakten we aan de praat, voor zover je iets kunt zeggen in die harde muziek.
Geert heette hij, dat had ik wel verstaan, en hij kwam uit een dorpje boven de stad.
En hij wilde alle vrouwen Joantje noemen zodat hij zich niet kon vergissen, grapte hij.
Al snel besloot hij me thuis te brengen, en ik zei goed, zonder dat ik ook maar iets anders voelde. Allang blij dat ik gezien was.
Ook de 2 jongens gingen mee naar mijn kamer, en 4 stoelen had ik niet dus ging ik op bed zitten en Geert bleef staan. Het was ongemakkelijk met zoveel grote mannen in mijn kamer, ik was wel gewend aan de andere bewoners, maar die waren van mijn leeftijd, en niet zo groot.

Omdat ik niet wist hoe je initiatief moest nemen liet ik altijd alles maar gebeuren in de veronderstelling dat de ander het wel wist. Net zoals mijn vader altijd voor me gedacht had, en bepaald hoe ik me moest gedragen, wat ik moest zeggen en doen. Eigen inbreng had ik niet mogen ontwikkelen.
De wereld draaide om mij heen alsof ik in een glazen bol zat, soms zelfs zag ik alles alsof ik in een sneltrein zat en door het raampje keek.
De wereld, het leven, was daarbuiten.

Geert joeg zijn hondjes naar de auto en bleef met mij alleen.
Hij zoende me, ik had een hekel aan tongzoenen, vond het vies en afschrikwekkend. Altijd kreeg ik dat weerzinwekkende beeld van mijn vader voor me, zijn priemende tong in mijn mond, zijn gore smaak, en mijn hoofd die zich heftig terugtrok. Altijd gevolgd door zijn slijmerige opdracht lief voor hem te zijn.
Zo walgde ik ook van de zoenen van Geert, maar ik verweerde me niet, bang dat hij dan weer zou verdwijnen en er weer niemand was. Hij graaide naar mijn borst en weer weerde ik me niet af. In mum van tijd graaide hij ook tussen mijn dijen en in nog kortere tijd had hij zijn daad verricht. Zonder gevoel van mijn kant, zoals ik gewend was er even tussenuit te gaan als ik niet mee wilde maken wat er komen ging.
Maar ik was zo blij met aandacht omdat ik de leegte niet aankon.
Hij zou weer eens langskomen, en ik zei goed want ik dacht niet dat hij het zou doen.
Toch deed hij het.

Al snel had hij kennelijk andere gevoelens voor me opgevat, al bleef de sex waardeloos. Het hele spel met elkaar duurde nog geen 5 minunten vanaf de eerste kus tot de kleren weer aan. Omdat ik alle momenten van samenzijn niet kwijt wilde ging mijn geest altijd even weg als hij zich wilde verlossen.
Hoe ik nee moest zeggen tegen zijn sexuele handelingen wist ik niet, bang dat hij me dan zou afwijzen en ik weer helemaal alleen op de wereld was.
Ik fleurde op met hem, hij had zoveel humor, we lachten ontzettend veel.

Geert woonde bij zijn moeder en zus. Moeder was beginnend dementerend daarom kon ik niet bij hun thuis komen, dat vond ik niet erg, had toch een hekel aan alle ouders.

Vervolgens nam hij me regelmatig mee in zijn vrachtwagen zonder me aan te raken wat me blij maakte. Ik had liever een vriend, want sex maakt alles nog leger.
Een dag met hem op de vrachtwagen was hysterische blijheid waar ik door het dolle van raakte. Als hij me weer uitzette aan de paterswoldseweg huppelde ik zingend naar huis en kon de gekte bijna niet de baas.
Maar het gaf geen energie om op te teren want van binnen was er altijd pijn en honger.
Af en toe kwam hij wel bij me thuis om sex te hebben, vrijen noemde hij het, maar toen al vond ik vrijen iets anders. Op die manier had ik hem niet nodig, mijn ziel had verwarming nodig, en ik klampte me aan hem vast.

Op een dag hadden we weer afgesproken dat ik om 5 uur in de ochtend aan de paterswoldseweg zou staan wachten.
Maar ik had een oproep voor een keuringsarts gekregen voor die dag en kon niet weg.
Geert had me nooit een telefoonnummer gegeven en ik had er niet om gevraagd.
Ik wist natuurlijk wel voor welk bedrijf hij werkte, dat stond met grote letters op de vrachtwagen. Dus ik belde en vroeg naar Geert, onschuldig. Maar er werkte geen Geert.
Al snel kreeg ik te horen hoe hij echt heette, en wat zijn thuis telefoon was.
In de avond durfde ik te bellen, kreeg een aardige mevrouw aan de telefoon, zijn zus dacht ik, want ze droeg dezelfde achternaam als die zijn baas me gegeven had.
“Mag ik je broer wel spreken?” vroeg ik, en noemde de naam.
“Mijn broer,” lachte ze, “mijn man bedoel je misschien? hier is hij.”
Hij sprak verward, en zei me zo terug te bellen als hij het had uitgezocht.
Er gingen lampjes branden.
Hij belde een uur later, woedend, hoe ik het had gewaagd hem thuis te bellen.
En hij wilde me nooit meer zien.
Al zijn verraad gooide hij op mij, maar gek genoeg deed het me geen pijn, ik begreep dat hij door de mand gevallen was, dat zijn spelletje over was.
Het duurde een dag voor het goed tot me doorgedrongen was en constateerde vrij neutraal:
geen waardeloze sex meer
en geen vriend meer.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: | 4 reacties