Het is een geheim

Aanleiding voor dit schrijven

Het is vandaag 10 augustus. Niks bijzonders, maar in 1975 werd ik op deze dag uit het ouderlijk huis zwaar gehavend afgevoerd, om er nooit meer terug te hoeven keren en mijn vader voor de rechter daagde en die werd veroordeeld, niet voor mishandeling, ondanks dat dat zichtbaar was, maar wel voor incest want die stempel vindt de rechtbank zwaarder wegen. Ik ben daar zelf nog niet zo zeker van, iemand het hele leven onthouden, zijn ontwikkeling blokkeren, verdient volgens mij een veel zwaardere straf.
Goed, vrij ben ik nooit geweest, maar in ieder geval niet meer gevangen door de agressie en sexuele drift van mijn vader en onbetrouwbaarheid van mijn moeder.

Maar hierover heb ik al zoveel en zo vaak geschreven, daar wil ik het nu niet verder over hebben.


Het geheim
:

Het kostte me veel jaren om uit te vinden hoe een mens moet leven zonder wortels.
Een plant gaat er aan dood, maar als je hem verknipt tot bonsai dan blijkt ie toch overlevingsdrang te hebben en uit te kunnen bloeien tot een prachtig exemplaar.
Ik ben aan het leren mezelf als een bonsai te zien, en niet als een appel die niet ver van de boomstam viel.

Waarom kan ik niet lopen zonder door pijn geblokkeerd te raken? Die vraag stel ik nogal eens, is het omdat ik vroeger zo vaak wegliep van huis? Is het dat mijn geest wil dat ik stilsta bij mezelf? Of bij iets anders?
Zou het helpen als ik antwoord op die vraag vond, zou ik daarna weer lekker kunnen lopen, voor altijd?

Jarenlang dacht ik dat het in mijn leven iedere keer een beetje beter ging, dat ik door beslissingen (geen keuzes maar beslissingen want hoe je tot een keuze komt had ik niet geleerd, en nog steeds niet) het beter deed.
Tot de pijn in mijn lijf teveel beperkingen gaf, 27 was ik toen, en het juist telkens een beetje slechter ging.

Vrijheid is maar relatief. Vanmorgen ervoer ik een vrijheid omdat ik weer kon stofzuigen na een week op krukken en steeds maar liggen en zitten en niet weten waar te blijven door de pijn.
En omdat vrijheid toch relatief is, besloot ik vanmiddag om een rolstoel te kopen.
De vorige had ik nogal impulsief weggedaan toen ik de loopfiets kocht, zeker wetende dat ik nooooit meer in een rolstoel ging zitten. Helaas kon ik maar 3 maanden genieten van de loopfiets, sinds januari ging het al niet meer en was het lichamelijk ook steeds weer op de pijn-blokkade grens. Toen die grens vorige week overschreden werd, vermoedelijk door de 450 stappen, was ik weer terug bij af.

10 augustus is een mooie dag om mezelf een cadeautje te geven: een spiksplinter nieuwe rolstoel met off the road wielen. Hiermee kan ik de vriendschappen onderhouden en hen in goede conditie houden, hoef ik me niet bezwaard te voelen, of spelbreker, als ik ergens niet mee naar toe kan.
Kortom: een middel om de vrijheid tegemoet te treden.

Nu moet ik er wel even bij vertellen dat de aanschaf van een rolstoel een geheim is, dat moet je niet verder vertellen want dan willen straks meer mensen met me aan de rol, en je weet nu hoe ik daar over denk!

Dit bericht werd geplaatst in Leven met lichamelijke beperking en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Het is een geheim

  1. marieclaire zegt:

    Ik zou toch voor een elektrische rolstoel gaan. Kun bij pijn in je armen ook nog op stap.

  2. Ik lees de naam G-explorer. Nu staat G ook voor de zwaartekracht, mooi ruime plannen heb je!

  3. Rob Alberts zegt:

    Ik wens jou veel rolplezier met jouw nieuwe stoel.

    Stille groet,

  4. Appelvrouw zegt:

    – Marieclaire,
    Dat is een goede tip. Stom dat ik daar zelf niet aan gedacht heb. Nu zit er niets anders op dan mijn duwer in goede conditie te houden, want ik heb sinds een jaartje altijd pijn in mijn armen.

    – Jan,
    Bedankt voor je optimstische draai.
    šŸ™‚

    – Rob,
    Dankje, het is vooral voor het sociale contact want om met bezoek rond de tuintafel te zitten kan altijd nog wel. En aangezien ik met heel weinig mensen omga- ik kan ze op de vingers van 1 hand tellen en dan hou ik nog 3 vingers over), is het wel zo gezellig er iets van te maken.
    Ik heb meestal erg genoten van de rolstoel uitstapjes. Dat ga ik hopelijk nu ook doen.

  5. Ziet er een robuust exemplaar uit, kan tegen een stootje.
    Ik lees zaken die je vroeger zijn overkomen die nieuw zijn voor me. Instinctief wekte dit enige woede op. Dit zou NIEMAND mogen overkomen. Sterk dat je erover kunt schrijven.

  6. Appelvrouw zegt:

    Thomas,
    Het zijn ook dikke banden om off the road te gaan. Hopelijk raakt ie ook niet zo snel ontzet als de vorige door de wilde capriolen van Maatje Helpman.

    ik las dat 1 op de 4 meisjes, en 1 op de 6 jongens met sexueel misbruik te maken heeft (gehad).
    Dat is veel. En volgens mij zal dat ook nooit ophouden, het is waarschijnlijk al een “gewoonte” sinds de mensheid zich in opdracht moest vermeerderen.

  7. Pingback: Verslagen door de beer | Appelvrouw

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s