Ik ga weg

(uit de oude doos)

1999
Ik ga weg.

We liggen nog even bij elkaar.
“Ik ga bij je weg,” zeg ik plotsklaps.
Ik wist het zelf nog niet eens.
Hij lacht ongemakkelijk “wat zeg je nou?”
“Ik wil alleen zijn,” antwoord ik, “helemaal alleen.”
“Maar waarom dan, is er iemand anders?”
Waarom denkt men toch dat er iemand anders is als je weg wilt.
Nee, toen er iemand anders was wilde ik niet weg, toen was dit mijn veilige thuishaven. De zekerheid dat hij er altijd nog was, mij alle ruimte gevend.
Maar nu is het niet meer genoeg, of nu is het juist te veel.
“Er is niemand anders.”
Hij snapt het niet, ik voel zijn hand koud worden. hij keert zich van me af.
“Waarom, waarom,” zijn stem klinkt boos maar ook wanhopig.
“Omdat ik niets voel, ik voel jou niet, helemaal niet.”
Hij schuift zo ver mogelijk van me vandaan.
Gepijnigd slaat hij het dekbed ver over zijn hoofd.
Ik kan het niet aanzien, ik voel zijn verdriet.
Hij was altijd tevreden.
Als ik een minnaar had was hij tevreden, want dan vroeg ik niets van hem.
Maar mijn minnaar is verliefd op me geworden en dat soort complexe gevoelens vonden minnaar en ik lastig, dat paste niet bij onze vrijheid.

Nu ben ik alleen.
Alleen, maar met hem.
Ik voel zijn pijn.
Alles accepteerde hij van me. En we hadden het in en om het huis goed.
Maar mijn hart is koud.
Ik ben leeg.
Ik weet niet wat liefde is, ik voel niets.
Hij lijkt veel meer te voelen. Ik begrijp het niet.
Ik zie hem als een klein hoopje verdriet liggen.
Dat heb ik op mijn geweten.
Ik kruip naar hem toe en streel zijn schouder door het dekbed heen. Het is oprecht, maar ik voel me vals. Hem afstoten en vervolgens toch weer pijnigen met mijn aanraking.
Hij is veranderd in steen.
Ik begrijp het, hij moet bij zichzelf blijven, en ik laat hem met rust.
Zal ik nu meteen gaan? Niet langer uitstellen wat gedaan moet worden?
Stilletjes vertrekken zodat hij het niet hoeft mee te maken?
Maar ik zie dat ingestorte hoopje verdriet en kan er niet toe komen.

(gezien de huidige corona situatie vind ik hem wel toepasselijk, mensen thuis op elkaars huid, ergernis, verlangen naar alleen zijn. Wat ik trouwens ook heb in andere tijden, en ManB wil ook wel eens dat ik weer ga logeren, wat de laatste jaren niet meer mogelijk is helaas )

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Ik ga weg

  1. Matroos Beek zegt:

    Heftig, realistisch, herkenbaar.

  2. Ik kreeg koude rillingen over mijn lijf bij het lezen van dit beklemmend stukje…

  3. Appelvrouw zegt:

    Matroos Beek ,
    Soms is t leven heftig. Kom je jezelf ook goed tegen. Teleurstelling in jezelf is misschien wel groter dan in de relatie. Hoop dat jij je er uit geworsteld hebt.

    – Thomas, niet iedereen heeft zo’n schat als jij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s