Je groeit gewoon naar elkaar toe

Moeizaam verdelen we de taken; wat kun jij, dan doe ik dat andere.
Al het andere blijft liggen.
Nu ik ook weer een flinke terugval heb kunnen we alleen nog het leed, de dokters/ziekenhuisbezoeken, de humor en de restjes eten met elkaar delen, want de voorraden raken op.
En we slapen eindelijk in het zelfde bed, ik overdag, hij in de nacht.
Wat begrijpen we elkaar goed (in onze pijnen) en verplicht thuis te moeten blijven,
wat grappen we er op los
om zin aan de dagen (of het leven) te geven,
en wat zijn we lief.
We houden nu een wedstrijd: wie is het snelst weer op de been.
Je groeit gewoon naar elkaar toe
als je allebei beperkt bent
en alle dagen samen thuis.

Dit bericht werd geplaatst in Leven met lichamelijke beperking en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Je groeit gewoon naar elkaar toe

  1. luuk1945 zegt:

    Zoals je het beschrijft lijkt het me toch wel wat beklemmend, net als het huis (bunker?) op de foto.
    Sterke Appelvrouw

  2. Appelvrouw zegt:

    Luuk, echt beklemmend vind ik het nog niet maar zou soms wel eens iets meer “vrijheid” willen. Vind het wel wat triester dat ManB uit de running is.
    Als je er over na gaat denken is het wel beklemmend, maar ik ben zelf al heel lang gewend aan het opgesloten gevoel, de eerste jaren ervoer ik wel die bunker. Na het overlijden van Vroems, HteD en 2 vriendinnen ben ik er anders tegenaan gaan kijken.
    Nu probeer ik niet meer te denken aan wat ik niet meer kan, maar er is altijd een confrontatie als andere iets leuks doen wat ik ook graag zou willen. Daar kom je denk ik niet echt onderuit.
    Maar ik ben geen optimist die kijkt naar wat ik wel kan, dat is een beetje een dooddoener, denk ik.
    In jezelf is altijd die herinnering van wat fijn was, hele gewone dingen, een wandeling, een hele dag functioneren, uitgeslapen wakker worden.
    Maar gelukkig heb ik wel een paar optimisten in mijn omgeving, waarvan ook niet iedereen in even goede staat verkeert en slechte vooruitzichten heeft. Die mensen heb ik graag om me heen.

    De bunker staat in Fiemel, bij de punt van Reide ( een eindje van Delfzijl af)

  3. het wedstrijdje bevalt me, of beter de voorwaarden die noodzakelijk zijn voor een wedstrijdje, die moeten ongeveer gelijk zijn. De humor stelt dezelfde voorwaarden

  4. Beterschap, jullie beiden!

  5. bentenge zegt:

    Blijven groeien kan ik enkel aanraden. En snel weer te been, dat ook.

  6. luuk1945 zegt:

    Appelvrouw, bedankt voor je open reactie. Ik ben er niet zo toe als jij, maar merk ook steeds meer de belemmeringen in het fysiek. Kon vroeger alles aan, lange afstanden lopen, maar leeftijd en een verleden met roken begint nu toch zijn tol te eisen. Echt optimistisch bn ik niet maar probeer met de dag te leven 3n dan te genieten wat ik gedaan heb.
    Voor mij is het schilderen een bezigheid die me heel goed door de dag helpt en af en toe een niet te lange wandeling.

    Ik wil die kant van Fiemel nog wel eens op en met m’n buscampertje ergens bij Termunterzijl staan en daar het wad schilderen.

  7. Appelvrouw zegt:

    Jankrosenbrink,
    Je hebt gelijkt, in een wedstrijd zijn wij niet gelijkwaardig. Ik heb al mijn hele leven pijn, en ca 35 jaar beperkend en blokkerend. ManB mankeerde nooit iets, zijn ouders hebben ook oersterke (gezonde) genen. Humor kan volgens mij ook wel bij ongelijkwaardigheid, het hangt maar af waar die humor over gaat.

    – Thomas,
    Dankje.

    – Bentenge,
    Dat groeien gaat zolang hij ziek is, daarna is het niet meer nodig, dan gaan we weer ieder ons eigen gang 🙂

    – Luuk,
    Ik kijk graag naar de foto’s van jouw wandelingen, ze geven veel rust, soms kan ik de ruimte zelfs voelen.

    De punt van Reide bij Fiemel is erg mooi vind ik. Als je echt naar de punt gaat heb je misschien wel een mooiere schilderplek, maar dat is persoonlijk.
    In Termunterzijl is een camping, volgens mij is dat de enige. En daar is vlakbij ook het Vispaleis Westerman. Het lijkt wat op een cafetaria, niet echt een restaurant zoals de andere. Maar de vis is zoveel lekkerder dan bij het restaurant verderop.
    ManB en ik gingen regelmatig fietsen bij de Punt, en dan vis eten.
    Als je er ooit naar toe gaat, wie weet gaan wij dan ook nog eens een visje eten. En misschien mag ik dan je schildersplek en schilderswerk te bekijken. Maar dat moet net in tijd overeenkomen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s