Waar was je?

Je dacht zeker dat ik er stiekem vandoor gegaan was.
Wel, dat was ook bijna waar.
Laat ik het je uitleggen (ook al kan het je natuurlijk niets schelen).

Het begon hiermee dat ik het zat was om tegen die vreselijke grijze stoel van ManB aan te kijken, het liefst smeet ik dat familie erfstuk de deur uit. Maar dat kan natuurlijk niet.
Al minstens 8 jaar (net zolang als we getrouwd zijn) klaag ik over die stoel, en net zolang belooft hij dat hij hem opnieuw zal bekleden.
Om hem wat te stimuleren heb het zelf maar gedaan. Niet dat dat ooit heeft geholpen maar je kunt nooit weten.
En stopte zelfs schapenvachtjes in de hoezen.
“Heerlijk,” zegt ManB nu, “niks meer aan doen”.
Grrrr!

Toen ik toch bezig was besloot ik mijn eigen gekregen stoel ook eens op te fleuren.
Zo was ie:

En zo is het nu. Zelfs het voetenbankje van Vroems heb ik er mee bekleed (maar die staat niet op de foto).

Ok, denk je misschien, maar dat hoeft toch allemaal geen weken te duren?
Nee, dat klopt ook.
Schoonvader lag 2 weken in ziekenhuis met longontsteking. Toch had hij tegen de mooie verpleegsters, zeer charmante praatjes voor 10. Daar mocht ik eens getuige van zijn.
Schoonmoeder genoot in tussentijd van haar vrijheid en ging er lekker op uit om bij pattisserieën koffie met gebak te eten, helemaal alleen, want ze was eindelijk vrij. En wij gingen op ziekenbezoek.
Ze was niet erg gelukkig dat hij weer naar huis mocht.
Wij wel.
Vooral ManB want hij loopt niet lekker. Gaat met de dag slechter. Hopelijk duurt dat niet lang en kan hij gauw weer genieten van zijn hobbies buitenshuis.

Maar er is nog meer.
Maatje Helpman ging met me wandelen in de rolstoel. Hij gaat nogal ruig met de stoel om als ik er in zit. Daar klaagde ik nogal over (je mag gerust weten dat ik goed in klagen ben), en toen reed ie expres door een enorme modderpoel.

Je begrijpt wel dat ik hier erg ongelukkig mee was, en besloot dat hij dan maar in de stoel moest gaan zitten, dan kon hij ook eens ervaren hoe vreselijk het is als er met je gesold wordt.
Al met al heb ik vast wel 1 kilometer gelopen, dat was 800 meter teveel. Maar hij heeft hopelijk geleerd hoe kwetsbaar je in de rolstoel bent met hobbels en kuilen en waterpoelen.
Daar stond ook tegenover dat ik ervoer hoe heerlijk (en ontzettend zwaar) het is om iemand door de modder te rollen, en hoe verleidelijk om op het randje te balanceren.

We hebben het daarna weer goed gemaakt door iedere week te gaan zwemmen in het subtropisch paradijs in Veendam.
oh wacht, daar heb ik geen foto van- (maar volgens Maatje Helpman zie ik er uit als een oud wijf in een badpak uit de jaren nul, dus dat is ook geen foto waard)

En verder heb ik ook sinds een paar maanden een Maatje Meer. Heel leuk, hij sloeg paaltjes in de grond, schoot nietjes in de stoel, én we zijn stepmaatjes geworden, bij voorkeur doen we dat 2 keer per week.

Tussen alles door breide ik in een week een muts en sjaal, maakte er een selfie van en gaf het weg.

(die muts staat me goed, vind je niet, misschien had ik hem nog over mijn ogen moeten trekken?)

Maar toen werd mijn heup/been scharnier weer eens tegendraads, dat kwam niet van het breien, hij sloot zich af voor het plezier, bijna op slot zelfs.
Hopelijk duurt het dit keer niet zo lang want anders zit ik straks alweer op nul.

Zo, nu weet je in ieder geval waar ik was.
En kun je zien dat mijn bloeddruk en hartslag (45) nog redelijk is voor mijn leeftijd.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Waar was je?

  1. Je kunt toveren met oude zetels!
    Die bloeddruk… inderdaad héél goed!

  2. Jokezelf zegt:

    Goed bezig!

  3. De bekleding van die stoel van jou is inderdaad een flinke verbetering. De bloeddruk is nogal aan de lage kant. En je hartslag doet me bijna denken aan een topsporter

  4. EJW zegt:

    Mooi bekleed, die stoel. Als ik dat geweten had, had ik geen nieuwe stoel gekocht maar jou ingehuurd om mijn oude te bekleden. Dan had ik tegen mijn gasten gezegd: ”Daar staat een originele Appelvrouw.”

  5. Gerrit zegt:

    De muts staat je zeker goed, maar kijkende naar de foto waar je op de step staat, staat een rode muts in combinatie met de grijze sjaal, je zeer waarschijnlijk beter.

    En je hebt echt mooi gestoffeerd Appelvrouw, jammer dat ik geen oude stoelen meer heb. 🙂

  6. Appelvrouw zegt:

    – Thomas,
    is een kwestie van het juiste stofje, 3 toverwoorden en een naaimachine

    – Joke,
    Nou ja.. niet dus want het ligt even stil

    – Henk J,
    Het is me teveel werk het houtwerk van de stoel te schuren en te verfraaien, anders had ik dat beslist ook gedaan.
    Mijn bloeddruk is volgens mij prima zo net bij het wakker worden. Niks aan doen, ik ben nu eenmaal een trage. En dat sportershart is me ook al door specialisten verteld, dat is niet iets om blij mee te zijn, mening sport valt dood neer op het veld.

    – EJW,
    Dat is nou jammer 🙂

    – Gerrit,
    Dankje voor je kleurentip.
    Willekeurige muts staat beter dan mijn fladderende haren 🙂

  7. Gerrit zegt:

    Er is niks mis met die (grijze) fladderende haren van je Appelvrouw, een rode muts op je hoofd, en het haar lekker laten wapperen moet haast wel een bijzonder mooi gezicht zijn. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s