Nooit meer naar de sportschool

Afgelopen dagen ben ik aan het werk geweest op terras.
Een geul gegraven, 5 grindtegels als opstaand randje bij de schutting gebruikt. Hier moet ik alles ophogen anders verzuipt het, hoewel je dat met deze droogte niet zou zeggen.
Dat betekent een beetje uitgraven, vette klei omspitten en mengen met witzand en tuingrond.
Van die grindtegels zie je nu al niets meer vanwege de struikjes ervoor.
De houten borderrand was een stuk makkelijker.

Omdat ik nooit weet hoeveel werk ik kan verzetten gaat alles altijd in heel kleine stukjes, dat is meestal niet praktisch maar het is de enige manier om het te overzien en me de vrijheid te geven te stoppen.

Zo’n grindtegel weegt volgens mij algauw 30 a 35 kilo. En dan van de stapel pakken en een paar meter lopen en dan laten zakken in de geul en hopen dat ie in een keer recht staat anders moet ie er weer uit, en dan er weer in.
En vandaag heb ik de stootbanden die over waren ook verwerkt als borderrand. De ene helft heeft Maatje Helpman gedaan. En je ziet het wel (links bij die extra tegel eruit), die schuin loopt is vrouwenwerk!

Maar wel mijn werk Dus als je commentaar hebt mag je het beter voor me maken want ik vind het ook niet leuk dat ie zo schuin ligt. Het was nogal passen en meten en steeds maar weer er in en eruit, en dan zien om ze in elkaar te passen op z’n plek, andere grote tegel er uit, en dan weer zien dat die er in paste.
Ook hier heel wat uitgegraven en omgespit. Nu is het wachten op nieuwe tuingrond zodat ik het af kan maken.
Toen nog 2 zware cementenbloembakken versleept, gevuld met aarde en planten, die krengen zijn zeker net zo zwaar als een grindtegel!
De potten staan er nog in om katten te weren (zo smerig om kattenstront aan je handen te krijgen). En ik moet natuurlijk nog afwerken zodra ik nieuwe grond erbij heb. En nog wat rommeltjes wegdoen.
En dan is het wachten tot alles “dichtgroeit”.

Ik hoef nooit meer naar een sportschool, gewoon iedere dag een paar tegels van de ene naar de andere kant van het terras versjouwen. En natuurlijk veel spitten in de vette klei (die aan je spade blijft kleven, net als aan je schoenen).
En mocht je me volgende week in de rolstoel voorbij geduwd zien worden, dan weet je hoe het komt, want ik ben niet te stuiten! Net of ik een onbeperkt abonnement heb gekocht.

Helaas mag ik van ManB niet nog meer tegels verwijderen.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Nooit meer naar de sportschool

  1. Rob Alberts zegt:

    Recht of schuin, je hebt eer van je werk.

    Warme groet,

  2. ik hou van op de racefiets zitten en kilometers maken, liefst omhoog. Vrienden hebben me aangeraden een keer ”spinning” te proberen in een sportsschool, met muziek op je hoofd. Ik moet er niet aan denken, geef mij maar maar slechts mijn eigen zweet en echte tegenwind, ik neem het gevaar van het verkeer op de koop toe, maar geen muziek dus, dat is extra gevaarlijk buiten.

    dus nooit naar de sportschool, je hebt ook nog genoeg tegels om op te graven, maar dat mag niet van ManB staat er pontificaal. Dat klinkt berustend, het lijkt dat je zijn verbod begrijpt. Bijzonder!

  3. Daar sta ik met open mond naar te kijken.
    Heel mooi!

  4. Die schuine tegel stoort mij niet maar wel even de voetjes goed optillen bij een wandeling achter je huis. Je kan er flink over struikelen. Op deze manier bespaar je mooi op een abonnement voor de sportschool

  5. Appelvrouw zegt:

    – Rob,
    Zeker eer van mijn werk. En vooral verrassend dat mijn lijf weer eens in actie komt.

    – Jankrosenbrink,
    Dat klinkt heerlijk, fietsen, beetje tegenwind, klimmen. Eerder deed ik dat ook graag maar helaas kan ik het niet meer.
    Het voelt heerlijk om je lijf te voelen werken. Als 11 jarige begon ik met zwaar werk op de boerderij. Later hielp ik graag kennissen en vriendinnen met verhuizen, lekker sjouwen met dozen, trappen op en af. Ze konden mij er gelukkig mee maken.
    Al had de revalidatiearts me toen al “verboden” dat ik niet meer mocht fietsen met tegenwind, en niet meer sjouwen.
    Als ik naar die man had geluisterd was ik op mijn 20e een wrak geweest van het niets doen.
    Sinds een jaar of 6 doe ik een paar core train oefeningen, gewoon thuis, geleerd van een osteopaat/sportarts. Hier heb ik heel veel aan, veel meer dan aan een sportschool.
    En als ik nu een stapel tegels iedere week van de ene naar de andere kant van het terras verzet heb ik er weer een leuke oefening bij.

    Ik ben een heel brave echtgenote, luister ook naar ManB, dat was eerder wel anders, als hij op vakantie was ging ik het schuurdak laten vervangen, of grote klussen die nodig waren. Dan was het een voldongen feit. Het was eigelijk meer de behoefte aan onafhankelijkheid, zelf kunnen beslissen zonder overleg en vooral zonder tegenargumenten of wachten tot het eens zou gebeuren.
    Maar ja, je wordt ouder en gezapiger, minnaar komt niet meer iedere maand, geen logeeradres meer, beste vriendin (die zo lekker kon stoken in een huwelijk) is overleden. Tja, dan heb je geen support meer en kies je voor de weg van de minste weerstand.
    Zolang het niet om persoonlijke zaken gaat kan ik er in berusten.

    – Thomas,
    Het is nu nog rommelig met al die potten en bakken, en dan al mooi!

    – Henk,
    Het terras is 7 meter breed en 12 meter lang. Het opstaand stenen randje is achter een hokje, niet in het looppad want zo ver mocht ik niet gaan van ManB, dat had ik wel graag gewild want lag nog altijd ver genoeg buiten het looppad maar dat ervaart hij anders. Er komen wel planten in zodat je gauw genoeg ziet dat je afstand moet houden.
    Ik ga toch al jaren niet meer naar de sportschool omdat ik zo vaak niet kan wegens blokkade in heup en rug of zo energieloos ben.
    Kan thuis genoeg oefenen, vooral de heup en rugoefeningen doe ik altijd 2x per dag omdat ik anders teveel pijn krijg. https://www.youtube.com/watch?v=pc2xlLuCp4Y
    Als de energie weer op orde is ga ik er wel weer harder tegenaan met de core oefeningen die ik sinds een paar jaar doe.

  6. Gerrit. zegt:

    Het is een beetje rommelig met al die potten en bakken, maar je kunt desondanks goed zien dat het iets moois gaat worden. Je mag trots op je zelf zijn dat je deze klus hebt aangedurfd Appelvrouw.

  7. Appelvrouw zegt:

    Gerrit, ik weet het van die rommel, dat moet helaas wel om te voorkomen dat de katten er hun sporen in nalaten. Zodra er nieuwe grond is werk ik het af en ruim alles op. Is al veel naar de stort en weggeef gegaan.

  8. EJW zegt:

    Knap en mooi gedaan! Zeker gezien je situatie. Van mij hoeft het ook niet zo geordend te zijn. Ik doe het je niet na. Petje af (als ik die had)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s