Huwelijkse plicht

Huwelijkse plicht.

Ondanks dat ik niet aan kerst doe, vervulde ik wel mijn huwelijkse plicht door met kerst mee te gaan naar ManB’s familie.
Dit jaar hadden ze een etentje geregeld bij de beroemde kakatoe in Zuidbroek daar keek ik bepaald niet naar uit, maar soms doe je iets voor een ander (of voor mezelf om van gezeur af te zijn). Ik ben al vaak genoeg spelbreker.

Het was natuurlijk stampes druk. Veel geroezemoes, en het ergste was dat er een bandje speelde (of was het maar 1 man?) ik kon het niet zien maar horen des te beter. Want je hoort vooral veel bas en gedreun, tussendoor kreeg ik nog mee dat de zanger jingobels zong, en somewhere between, nog een kerstliedje en een hoop onhoorbare hollandse polonaise. Vooral fijn voor mensen die elkaar toch al niets te vertellen hebben, want praten kon je niet, schreeuwen moest je, boven het bord van je gesprekspartners.

Het (buffet) eten was wel goed, al miste ik groenten zonder saus.
Maar goed eten kan ik thuis ook, dus ga je vooral voor de sfeer, dacht ik tenminste.

Tussen de hoempa muziek liep een man met een witte nepbaard en een rood met wit huispak alsof hij sinterklaas in kerstmankleding was. Klingelend hupte hij rond met een bel alsof hij onze aandacht wilde.
Er blerde een klein kindje, gelukkig niet te lang.
Het was ook veel te heet in de zaal, misschien moest dat voor de vrouwen in hun dunne korte jurkjes.
Alsmaar liepen er mensen heen en weer naar het buffet.

Na een uur was mijn hoofd vol en het lukte me niet goed meer om opgewekt te blijven.
Meestal kan ik me goed vermaken door naar gesprekken van anderen te luisteren of gewoon wat te observeren, ik hoef niet persé ook mee te praten. Maar er was teveel, en daardoor te weinig.

Ineens miste ik HteD heel erg, hoe dat zo kwam weet ik niet, misschien steunde hij me vanuit het hiernamaals. Ik zag hem daar zo lopen, en we hadden het leuk kunnen hebben, samen eten en observeren, en dan thuis hele gesprekken opvoeren met wat we beleefd hadden in ons hoofd, en die natuurlijk goed aandikken.
Maar helaas, er was ooit maar 1 HteD, zulke dingen heb je met geen ander.

Het uur daarna was ik wel zo ongeveer dichtgeklapt.
In plaats van mijn buik, was mijn hoofd overvol.
Al die prikkels, al die herrie, al die mensen.
Ik voelde me net een uitdruipende taart.

Was er maar iemand om mee te knuffelen. Mijn ogen vielen meteen op ManB, de enige vertrouwde. Hij is me echter te slank. Voor de knuffel die ik verlang heb ik een kleine gedrongen man nodig. Maar wie dan? Achter hem zat wel zo’n figuur maar die had een te dikke rimpelige nek.
En ineens hupte daar die verkleede man in zijn rood met witte kostuum weer rond te schellen met zijn bel. Klein en gedrongen was ie wel. Al vond ik zijn ogen niet vriendelijk en warm. Maar als hij zijn kunststof baard af zou doen…
Zijn schelle bel werd echter ook snel overstemd door “Jail house rock” of zo. Mijn knuffelzin was op slag verdwenen.

Ik kon het bijna niet meer aan en ging naar buiten.
In de hal had ik banken gezien waar je helaas niet op kon zitten, zitdiepte was wel 1 meter en een lage ruggesteun. Anders had ik daar wel een uurtje kunnen zitten.
Je zat zo onderuitgezakt zoals in de stripboeken “de gefrustreerden”. En zo voelde ik me ook; gefrustreerd.


(zoals de linker persoon zit)

Weer terug in de zaal, sloegen de hitte en de herrie me als het ware tegen de grond.
Al gauw besloot ik dat ik weg moest voordat ik in schreeuwen zou uitbarsten.
Beleefd zei ik tegen schoonmoeder dat ik het niet langer volhield en in de auto ging zitten. Nog voordat ze iets kon zeggen was ik weg.
Gelukkig respecteert ManB het als ik het niet volhou, omdat hij weet, ziet, en ook merkt hoe verschrikkelijk moe ik altijd ben, hij kan mijn gezicht zelfs lezen. En zijn familie is ook wel een beetje apart zodat er geen al te hoge verwachtingen zijn.
Niemand liet zijn avond door mij bederven, ze bleven tot het allerlaatste moment en ik was ze dankbaar.

Driekwartier zat ik in de auto bij te komen, met ruisende, piepende en drukkende oren, en een hoofd die elk moment uit elkaar leek te barsten. Het was of de ijskoude man met een zeis door mijn hoofd had geslagen.
Ik vroeg me af hoe het kan dat er mensen zijn die daar naar toe gaan, en die dat blijkbaar leuk vinden, wat een verschrikking! Dit is echt een zware aanslag op mijn gestel, zeker de hele week moet ik herstellen.

Maar het heeft ook een goede kant hoor.
Ik had mijn verzetje, en geniet voortaan nog meer van mijn luie leventje als ik alweer van vermoeidheid onder een dekentje op de bank kruip en zonder moeite uren slaap.
En als ik dan ’s avonds bedenk dat er weer een lege dag voorbij is, knijp ik in mijn handjes dat ik lekker thuis was.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

10 reacties op Huwelijkse plicht

  1. Rob Alberts zegt:

    Een beetje kort, maar volgens mij is jouw bank wel lekker breed.
    Wat moet het lekker zijn om daar samen op te verblijven ….

    Vredelievende groet,

  2. Gerrit. zegt:

    Het is fijn dat deze meest lawaaiige, en vooral ook de meest decadente maand van het jaar weer bijna voorbij is Appelvrouw. Nog even, en we gaan weer de goede kant op, en mag je (uitziend naar leukere tijden) weer tot rust komen. 🙂

  3. Appelvrouw zegt:

    – Rob, dat van die bank is vertekening door de camera. Ik kan er met opgetrokken knieën prima op liggen en zeker niet met iemand naast me! zo breed is hij niet (gelukkig).

    – Gerrit,
    Deze week herstellen van gisteren en is het nog een nachtje oorlogslawaai, dan sta ik weer angsten uit de ze de boel hier niet in de fik jagen, of de ruiten kapot met vuurwerk, en mijn kliko gooi ik de volgende dag weer vol troep van anderen van wat ze in mijn tuin gegooid hebben (doen ze niet alleen bij de mijne). Nee hoor, er is geen enkele reden om van december te houden. Je hebt gelijk, nog eventjes uitzitten.

  4. Eerste kerstdag is het eten met kinderen en kleinkinderen. Niet in een etablissement maar thuis. Ook dat is allesbehalve rustig met drie lawaaiige kleinkinderen maar gelukkig kan ik veel van ze verdragen. Uit eten gaan in een vreetschuur inclusief muziek/band vindt ik afschuwelijk. Ik heb zo ongeveer dezelfde gevoeligheid voor harde geluiden in een gonzende omgeving. Oorzaak, gehoorschade die er voor zorgt dat al die geluiden als één grote ondefinieerbare brij mijn oren binnenkomen.

  5. Appelvrouw zegt:

    Henk, Het is ook beter te verdragen als het kinderen uit je eigen familie (of vriendenkring) is denk ik. Soms doe je het dan ook omdat het fijn is iedereen bij elkaar te zien, stel ik me voor.
    Dat is een gekozen selectieve groep.
    Jouw gehoorschade is erger dan de mijne, heb ik al eens op je blog gelezen. Dan prijs ik me maar weer gelukkig dat ik maar een paar keer per dag een pieptoon heb.

  6. Geen gering offer, Appelvrouw, jammer dat De Omgeving dat niet opmerkt en eigenlijk zou je zoiets met Pasen moeten doen. Kerst kan lijden nu eenmaal niet zinvol maken. Pasen volgens de believers juist wel. Verheug je er alvast maar op 😉

  7. bentenge zegt:

    Al die drukte, het is me wat. Ik kan daar wel even tegen maar hoef het niet nodig.
    Persoonlijk ben ik helemaal in de war van die uitdruipende taart.

  8. EJW zegt:

    Herkenbaar, ik heb weinig met de feestdagen en uit eten hoef ik dan al helemaal niet. Die opgedrongen gezelligheid is niet aan mij besteed. Mooi hoe je dat etentje beschreef, ik had me ongeveer ook zo gevoeld.

  9. Henk Bossema zegt:

    Zo’n kerstdiner is ook aan mij echt niet besteed. Allerlei zaken zoals wild en vreemde combinaties die ik normaal nooit zal eten/bestellen, brrr ik moet er niet aan denken. En dan zo’n lakei die achter je staat en zegt dat je moet dooreten want de volgende groep staat alweer te wachten.

    Een fijne stamppot thuis met familie is voor mij het grote genieten. Of gewoon aardappelen, groente en een vleesje.

    Ieder z’n meug.

  10. Appelvrouw zegt:

    – Artafterallart,
    Daar zeg je wat… nu snap ik waarom die muziek zo vrolijk moest lijken, er was iets te vieren, niet de kerst maar het kindeke, aha, vandaar die clown die op een kinderfietsje rondsjeesde door de zaal, en de kinderen die ballonnen in de kreukel kregen waarvan sommige op vallussen leken (of dat moet aan mijn interpretatie gelegen hebben).

    Ik heb wel geleerd dat ik gewoon mondiger moet zijn. Als ze weer eens iets zonder overleg doet mag ik ook gewoon nee zeggen, nee, ik ga niet mee. Dus laat die pasen maar komen.

    – Bentenge,
    Zo’n taart is dus niet voor niets gebakken 🙂

    – EJW,
    Het valt niet mee om je aan familieverplichtingen te onttrekken. Op verjaardagen kom ik niet altijd, maar kerst, en ja Pasen, dat vinden ze heel vanzelfsprekend. Nog een geluk dat ik zelf geen familie heb. Eerder gingen ManB 1e kerstdag naar zijn ouders, en 2e naar mijn tante op de Veluwe waar ik destijds vaak logeerde. Verschrikkelijk. Maar ja, ManB houdt er wel van.

    – Henk B,
    Bij vd Valk eten is niet zo overdreven, ik heb weinig vlees/wild-soorten gezien, wel bakkenvol met een hoop smurrie, tenminste in mijn optiek.
    Ik heb het bij salades en fruit gehouden.
    Hier was geen lakei maar een buffet, en het was van 18 tot 21 uur, om 21 uur moest je er uit, wegwezen dus. Er was geen volgende groep.
    Misschien was dat aan de andere kant wel zo, bij het restaurant, dat weet ik niet. Wij zaten in een heel grote zaal, met een laag plafond, dus het leent zich ook niet voor rotmuziek.
    Ik heb ManB al gewaarschuwd dat we de rest van dit jaar alleen maar Hollandse pot eten!
    En mezelf beloofd dat als schoonouders volgens jaar nog zo gezond zijn als dit jaar ik eens lekker thuis blijf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s