Natuurlijk bestaan

En toen ging ik geheel onverwacht toch nog “op vakantie” naar Slochteren.
Ik hou nu eenmaal van die camping, maar vooral van de mooie omgeving, je kunt er echt alle kanten op en het is overal even mooi en verrassend.
Vanwege de warmte waren alle mensen naar huis gevlucht, 7 onbewoonde caravans stonden er, en 1 bewoonde; die van mij dus.
Een voortent was gelukkig niet nodig en dat gaf meer vrijheid. Alleen een mp3 speler voor luisterboeken bij me. Zo hoorde ik alles over Bonifatius, waarom hij bij Dokkum vermoord is. Dacht altijd dat het een krachtige jonge held was, net als Grutte Pier. Wat een teleurstelling.

Moet je toch eens zien wat een prachtig uitzicht zo recht uit mijn deur!
De boer die zijn land bewerkte deed veel stof opwaaien.

Toch ging ik er ook wel eens op uit, zoals hier.
Al van verre rook ik de bedwelmende lucht van hennep. Daar ben ik dol op, en fietste langzaam om het gelukzalige gevoel in me op te nemen.
Eenmaal de bocht om begreep ik wat de lucht had doen versterken.
De Hemp Bull deed grondig zijn werk.

Als het je interesseert kun je hem hier in een filmpje goed aan het werk zien. Als ik het goed zie scheidt hij de boven en onderkant van elkaar. Wat zou ik er graag een uur met mijn neus bovenop gezeten hebben om te zien hoe het werkt.
Op dit filmpje nog beter te zien volgens mij

Er sprong een wolf uit het gewas, zo snel dat ik hem niet goed op de foto kreeg.

En zo kwam ik, vol van heerlijke gevoelens en prachtige nieuwe beelden van de hempbull aan in het Tripbos (ik lieg niet zo heet het).

Het tripgevoel werd enorm verhoogd door deze zware weg.

Of ik hallucineerde weet ik niet, maar ineens was ik in een prachtige omgeving, alsof ik terug ging in de tijd naar die enige keer dat ik (op mijn 22e ongeveer) een paddestoelentrip had genomen en de natuur vol prachtige kleuren en ruimte zat.

Maar misschien zijn alle vakantiefoto’s wel zoals deze.

De volgende avond had ik bij de baggerputten precies hetzelfde hallucinerende gevoel.

Al was ik die dag verdrietig zonder te weten waarom. Tot ik de volgende dag een krant zag liggen bij het sanitair met een datum erop.
Het was de 10e. En de 10 staat voor herdenken.
10 augustus 1975 ben ik zwaar gehavend het ouderlijk huis uit gedonderd na een zware martelnacht, door mijn zus, die er echt van leek te genieten, het venijn zit in haar stomheid, moeder en vader. Ik was alleen maar in opstand gekomen, omdat ik me niet langer wilde laten misbruiken en mishandelen. Zij lieten het maar toe, en hebben het ook later nog toegelaten.
Ik overdrijf het niet, het was verschrikkelijk, wat was ik kapot die ochtend en wat ging ik me als een geslagen hond gedragen uit angst.
En daarna wilde ik nooit meer terug en heb ik mijn vader voor de rechter gegooid en is hij veroordeeld.
Maar dan is je leven nog niet op orde, dan moet je nog leren leven, een plek krijgen want ineens heb je niets meer, en ben je nog steeds niets. Verover je plek, leer leven, maar je hebt wel positieve voorbeelden nodig, terwijl ik in kindertehuizen terecht kwam.
Nog altijd heb ik een sociaal probleem, of eigenlijk ik niet, maar anderen hebben het met mij.
Maar wat kan het me schelen, ik ben een mens geworden, heb liefde ervaren, en al kan ik niet hechten, en na Vroems overlijden niet meer geven, ik leer nog steeds, en steeds meer om voor mezelf te kiezen, al gaat dat niet samen met een huwelijk.
Dus dan maar weer even op vakantie, naar mezelf.

Ook toen er een paar dagen later donkere wolken overdreven dacht ik nog altijd onder invloed te zijn van het gelukzalige gevoel, want het verdrietige was alweer weggedreven.

Wat is alles toch prachtig als je verstoken bent van wereldnieuws, en niet steeds loze beleefdheids praatjes moet plegen.
Je leeft helemaal in het klein, wat heb je aan meer, wat heb je aan het leed van de wereld terwijl je er niets anders mee kunt dan het als gespreksonderwerp gebruiken?
Nee, dan praat ik liever over het weer.
De regen bijvoorbeeld is heel inspirerend na een droogte periode.

Daarom besloot ik me eens lekker te douchen. Want ja, dat heb ik ook in de caravan, een douchezak. Je kunt hem opwarmen in de zon, en dan moet je oppassen dat het niet te heet wordt. Heel handig voor de afwas…

Ik trok al mijn kleren uit, was toch de enige kampeerder dus aanstoot zou niemand er aan hoeven nemen. Je moet tegenwoordig zo oppassen voor mensen, ze storen zich aan de meest natuurlijke zaken.

Maar een onding is die douchezak, komt nog minder water uit dan uit de lucht!
Gelukkig had ik voor de zekerheid al een fles water klaar gezet.

En toen was het slechts een kwestie van overal grondig wassen.

Als je dat maar niet te vaak doet is het een weldaad om weer eens schoon te worden.

De volgende middag kwam er zomaar een dikke Fendt naast me staan!
Zo’n ding kost algauw zo’n 25.000 euro, afhankelijk van type. Ze hebben een aparte slaapkamer, badkamer, keuken, en woonkamer. En je hebt een sterke auto nodig om hem te trekken want hij weegt een kleine 1500 kilo.
Nou weet ik wel, een Biod was destijds ook een topmerk voor de elite, maar ik heb hem gewoon van schoonouders gekregen als afdankertje van ca 25 jaar, en is ieder jaar wel minstens 3 maanden achtereen gebruikt.

Met die Fendt naast me, voelde ik me zo klein en primitief dat ik maar gauw naar huis ben gegaan.
En daar zit ik nu weer, achter mijn laptop te niksen, ipv te genieten van mijn vrije natuurlijke bestaan.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uit in Eigen Land en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

12 reacties op Natuurlijk bestaan

  1. Rob Alberts zegt:

    Schoongewassen poedeltje naakt ga jij op de vlucht voor de eerste Fendt die naast jou komt staan.

    Ben jij nu kieskeurig of toch nog een beetje preuts?

    Zonnige groet,

  2. bentenge zegt:

    Kijk eens aan, samen natuurlijk zijn schijnt ook natuurlijk te zijn.
    Nu goed, ik ben even aan het bekomend van dat zusinformatiemomentje van je. Straffen toebak.

  3. Wat is er mis met klein en primitief zijn. Ooi heeft de kleine David de reus Goliath verslagen. Notabene met een steentje

  4. Appelvrouw zegt:

    – Rob,
    dat is een ernstig confronterende vraag waar ik lang over na moet denken.

    – Bentenge,
    nou ja, zus en zo he, de hele familie was ineens boos op me, zij sloeg alleen mijn gezicht kapot, de rest deed mijn vader. van 22 uur tot 5 uur in de ochtend.
    En ik stootte het grote keukenraam kapot, en het toch al beroerde gezin waar ieder voor zichzelf probeerde te overleven. De anderen doen dat nog steeds, en ik waarschijnlijk ook.

    Samen natuurlijk doen is fijner natuurlijk, maar dan moet je niet bij mensen komen met een Fendt. En ik kan er niet toe komen om naar een blootloopcamping te gaan, dat vind ik net iets té bloot, ik wil tenminste mijn onderbroek en bh aanhouden omdat het heel oncomfortabel is de heel tijd bungelende borsten mee te zeulen of als ik naar het sanitair moet een zadel tussen mijn lippen te voelen drukken (lopen kan ik niet, max 25 meter lukt nog wel op een dag)

    – Henk,
    Daar zeg je wat. Dat ik toch aan zulke dingen niet denk!

  5. reinejragolo zegt:

    Was er geen droogrek in de caravan?

  6. Appelvrouw zegt:

    Reine,
    Over je vraag moet ik nadenken, soms snap ik het pas dagen of weken later.

  7. omabaard zegt:

    Ik lees toevallig je logje.
    Oh, wat heftig, ik moest slikken.
    Maar je positiviteit is ook heel erg voelbaar, je hebt leren genieten.
    Niets moet, alles mag!

  8. Gerrit zegt:

    Er is op zich niks mis met je Biod Appelvrouw, je hebt er immers af en toe je vrijheid mee, en de kans om naar je zelf te gaan. Heel fijn dat je op het moment van het verdrietige en traumatische moment op een plek was die je gelukkig maakt, het kan net het verschil zijn he.. En ja, je bent een mens geworden, of misschien kun je wel beter zeggen dat je een heel mooi en bijzonder mens bent geworden.? 🙂

  9. Welkom! zegt:

    Ik volg je al even (met even veel plezier) en het verdriet van vroeger zit diep weet ik inmiddels. En terecht!
    Ik zou je ’n hart onder de riem willen steken zoals dat zo mooi heet maar zou werkelijk niet weten hoe. Misschien weet je het zelf ook niet.
    Maar één ding is zeker; je bent niet bij de pakken neer gaan zitten en hebt van het werkwoord genieten werkelijk werk gemaakt.
    Chapeau!!!
    * thumb up *

  10. Appelvrouw zegt:

    – Omabaard,
    Dankjewel.
    Alles mag vind ik wel heel erg vrij 🙂

    – Gerrit,
    Je hebt gelijk, niks mis met de Biod, goed geïsoleerd polyester.
    Inderdaad de kans om naar mezelf te gaan, dat heb ik hard nodig.

    – Welkom,
    Dankje.
    Ik denk dat wat je meemaakt altijd in je gegrifd staat, of dat nou iets moois of verdrietigs is,
    Dingen die echt impact op je bestaan hebben zullen nooit overschreven worden.
    Als kind genoot ik ook, was nogal in mezelf, had een eigen wereldje in mijn hoofd.

  11. burroholanda zegt:

    Ik heb veel bewondering voor de openheid waarmee jij gevoelens en gebeurtenissen beschrijft. Het heftige verleden heeft jou ook, volgens mij dan, wel sterker gemaakt. Jouw blog blijft mij boeien.

  12. Appelvrouw zegt:

    Burroholanda,
    Dankjwel.
    Ik denk dat ik met sterke genen geboren ben. Want al van baby afaan was het beroerd. Maar ook veel mensen die ik later in mijn leven heb ontmoet hebben me sterker gemaakt. Die waren heel belangrijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s