Een heel leven in een kwartier

Hijgend fiets ik over het fietspad tussen de weilanden door.
Doorzetten.
Hoezo doorzetten, alsof ik anders zou willen. Dagen niet bewegen geeft zoveel leegte, zoveel zinloosheid.
Het liefst ging ik in de berm liggen slapen.
Voor eeuwig zwerver zijn, want in een huis heb ik me nog nooit thuis gevoeld, maar ik weet niet eens wat het is, behalve toen ik veel kon fietsen zei dat buiten mijn thuis was.

“Je kunt het wel” hoor ik mezelf met harde stem zeggen als de verscheurende pijn in mijn heup zich nog heftiger opdringt.
Ik heb de pest aan die stem, en nog meer aan die pijn.

“Zie je wel, je kunt het wel”, zegt de stem als ik ongemerkt weer een kilometer verder ben gefietst.
Ga toch weg, zonder jou gaat het ook, al betekent dat niet dat ik er van geniet, ik doe het gewoon, doen om te doen, om niet in leegte te leven.

In de berm gezeten, staar ik zonder iets te zien, wat voor me uit over het watertje.
Hier blijf ik de hele middag zitten, ik ga niet meer terug. Waarom zou ik nog terug gaan? Voor de herhaling: 2 stappen vooruit, 3 achteruit.
Hier in een weiland zou ik kunnen liggen en niets anders dan alleen maar liggen en de aarde onder me voelen.
Leven in het nu, bij het moment, dat moet ik nog leren.
Rondom me zijn weilanden, sommige zijn donkergrijs, omgeploegd met mooie rechte voren, anderen dor groen.

Hier in deze vlakte en stilte wil ik mezelf treffen. Liggend in het gras en kijkend naar het niets en weten: ik heb geleefd. En het lijkt of iedere levensfase, al die verschrikkelijke jaren in me gegrift staan alsof het vanmorgen gebeurde. Al waren er ook echt wel mooie momentjes tussen, maar het was nooit stabiel en er kwam altijd wel weer iets ergs achteraan.
59,5 jaar in een kwartiertje leven.
En weg is weer het zijn in het nu, in het weiland, met de aarde in mijn rug.

Alleen Murat Karbadokov kan me nu nog tot rust brengen, ook al is het maar voor 3 minuten.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Leven met lichamelijke beperking en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Een heel leven in een kwartier

  1. bentenge zegt:

    Ondanks de niet-lichtheid ervan vind ik het een prachtig mooie reflectie. Murat en zijn Klever Quartet … zo mooi.

  2. Appelvrouw zegt:

    Bentenge,
    We reflecteren te weinig 🙂
    Ik schrik soms van de oppervlakkigheid van gesprekken, het gaat zelden ergens over, maar we kletsen de oren van elkanders oren alsof we iets te zeggen hebben. En ieder leeg momentje moet worden opgevuld.
    Het lukt mij soms ook om verschrikkelijk te ratelen en dan vind ik mezelf maar een leeghoofd.

  3. Misschien denken we teveel dat het gras bij de buren minder dor is. Het opgeklopte geluksgevoel en gezelligheid …. je prikt er vaak zo doorheen.

  4. Appelvrouw zegt:

    Henk,
    Als je ziet en hoort hoe vaak mensen met elkaar praten, dan lijkt het toch heel gezellig.
    Maar dit jaar voor het eerst zit ik veel in de tuin omdat ik niet zo veel meer weg kan, zowel aan de ene als de andere kant van et huis en hoor van alles en ken veel roddels. terwijl ik maar zelden met iemand praat.
    Het is hier nogal druk met de kriskrasbouw. Zit goed ingebouwd dus een hoop “gezelligheid”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s