Een meisje alleen in de grote stad

Eerder geplaatst in 2015

Half Barneveld belde ik af, want daar ergens moesten ze wonen. In het telefoonboek stonden heel wat van de Boomstam namen. Maar geen van allen was het.
Het was een hele zoektocht om familie van me op te sporen.
Tot ik iemand aan de lijn kreeg die een tante van me kende. De achternaam was anders gespeld. Omdat mijn vader zo nodig zich van de familie had moeten onderscheiden en een letter weggelaten had. Zodoende kon ik ze niet vinden.
Tante Mietje was verrast, waar had ik al die jaren gezeten?
In tehuizen.
Dan moest ik wel iets vreselijks gedaan hebben, meende de familie.

We belden nog een paar keer en toen vond tante Mietje dat ik eens moest komen logeren voor een weekend.
Het leek me prachtig om zelf iets moois te naaien want nette kleren had ik niet, daar gaf ik toen al niets om.
Van een oud laken maakte ik een broek en verfde die roze. Naaide een fleurige bloes erbij van een kleurrijk flanellen laken. Mooier kon het niet, vond ik.

En zo stond ik blij op station Barneveld waar tante Mietje en tante Janny me kwamen afhalen, allebei zussen van mijn vader. Ik was blij want al die jaren zo alleen en ontworteld was er toch iets van bloedverwantschap, en ik had behoefte aan een warme plek, een nest waar ik welkom was en niet zo verantwoordelijk hoefde te zijn.
Tante Mietje was heel vrolijk en tante Janny lachte ook de hele tijd. Ze maakten me erg blij.
Maar tante Mietje vond dat mijn kleren echt niet konden, het was toch geen oorlog dat ik van oude lakens kleren moest naaien?
Dus kreeg ik van haar een naar blauw kunststof mantelpakje uit haar klerenkast. Ik schaamde me dood in die kleren maar zij vond me mooi.
Na het weekend vond ze dat ik nog wat langer moest blijven, het was zo gezellig.
Vond ik ook dus ik bleef.

Toch voelde ik me op de proef gesteld.
Mijn vader had tegen de familie gezegd dat ik een dief, alcoholist, hoer en junk was (alles tegelijk). Gek genoeg was de familie zijn veroordeling in 1975 vergeten en was het makkelijker om mij slecht te vinden zonder dat iemand contact met me had gezocht.
Een oom (broer van vader) vond dat ik maar moest bewijzen dat wat vader over me gezegd had echt niet waar was.
Maar hoe kon ik dat?
Ze vroegen zich af wat ik de afgelopen jaren alleen in de grote stad had gedaan, daar gebeuren toch smerige dingen.

Dus liet tante me nog een week blijven. Ze bood me regelmatig wijn aan maar ik lustte het niet, ik dronk echt niet, maar ze geloofde het waarschijnlijk niet.
Ze was er goed in me uit te horen, zo vertelde ze in een onderonsje dat ze zo nieuwsgierig was hoe drugs werkte, wat er dan met je gebeurde.
Open en dom als ik was vertelde ik het verhaal van de enige geweldig fijne trip die ik ooit in mijn leven gemaakt heb, en de paar keer spacecake (waar ik van buiten westen raakte) en wietkoekjes (waar ik eventjes ongecontroleerd moest lachen, toen in slaap viel en met barstende hoofdpijn wakker werd).
En later was ze nieuwsgierig hoe het zou zijn om hoer te zijn, al die mannen, en of je dan iedere keer zin had. Daar heb ik niet op gereageerd, ik was geen hoer en weet echt niet hoe die vrouwen iets ervaren.
En een dief, ja dat was ik, ik had wel eens gestolen, in het kindertehuis had ik mijn eigen geld gestolen omdat ik dat niet kreeg voor straf. Daar ben ik zelfs voor veroordeeld.
Tante Mietje legde haar gouden sieraden op het gangkastje als ze ging slapen, en soms haar portemonnee. Iedere keer voelde ik me op de proef gesteld of ik iets zou stelen. Met een grote boog liep ik dan om die sieraden heen, doodsbang dat ze iets kwijt zou raken en mij er de schuld van zou geven.

Uiteindelijk heeft ze geen aanwijzingen gevonden voor waar mijn vader me voor had uitgemaakt. Ze bracht me thuis om te zien hoe ik woonde. Ik kon dus in tussentijd niets wegleggen, maar het was zoals ik het had achtergelaten, en dat was in die tijd altijd keurig.

Ik deed mijn best geaccepteerd te worden, maar wat voelde het slecht, alsmaar te bewijzen dat ik maar een eenzaam en ontworteld meisje was die niet op het foute pad was geraakt, die op erkenning had gehoopt.

Tante Mietje probeerde na een paar maanden me steeds in contact te brengen met mijn vader, “Het is toch al 7 jaar geleden, je moet het nu wel verwerkt hebben,” vond ze. Ik voelde me niet veilig en niet erkent. Mijn vader wilde gelukkig ook geen contact met me, wel dreigde hij haar steeds dat ze niet met me om moest gaan want ik zou ze op den duur toch bestelen.
Ik was steeds vaker bang dat zo zonder ons iets te vertellen zou regelen dat als ik er logeerde mijn vader ook zou komen. Wat voor confrontatie wilde zij eigenlijk? Mijn vader vond dat ik hem voor een kleinigheid voor de rechter had gedaagd.
Hoe kon ik mensen vertrouwen die hem lachend en met open armen ontvingen evenzo als ze mij deden?
Het stak me vreselijk dat niemand hem veroordeelde, maar mij wel.
Alsof zijn mishandeling en misbruik niet zo erg waren dan een meisje alleen in de grote stad.

Dit bericht werd geplaatst in Jonge jaren en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

10 reacties op Een meisje alleen in de grote stad

  1. EJW zegt:

    Schrijnend verhaal. Je begint niks tegen volwassenen die stoken en hun eigen gelijk hebben. Volkomen machteloos sta je, ook als je verbaal sterk bent. Er is geen beginnen aan.

  2. wokkesplak zegt:

    Goed dat het nu veel aandacht krijgt , ook al zal het voor de betreffende persoon te laat zijn.

  3. reinejragolo zegt:

    Tja hij heeft ze wellicht ook lastiggevallen.

  4. Appelvrouw zegt:

    – EJW,
    Volwassenen zien dat denk ik anders, die meenden dat er niets tegen mij te beginnen was 🙂 Van mannen hoor ik ook nog wel eens onbegrip over sexueel misbruik, ze begrijpen de impact er niet van. Maar mijn tante, die mijn vader toch kende had beter moeten weten.

    – Wokke,
    Ik weet niet of de aandacht die er nu voor is, niet iets teveel is, we worden nu overspoeld met verhalen en dat kan ook verkeerd werken.
    Wat ik wel hoop is dat er door de aandacht ook betere begeleiding is. Destijds was er geen therapie, en trouwens… ik liep gewoon weg bij de therapeut want ze prikten er toch niet doorheen.
    Ik ervoer nooit dat iemand sterk genoeg was om haar te vertrouwen. Wat had je er ook aan om je verhaal te vertellen tegen een therapeut? Ze zeiden dan: oh wat erg. Wat heb jij veel meegemaakt. Dat is niet niks. Wat zul je je alleen gevoeld hebben.
    Nou en daar zat ik niet op te wachten.

    – Reine,
    Mijn vader had in zijn jonge jaren in ieder geval iets met zijn oudere zus gedaan, maar zij giechelde daar graag over: “met je vader op de fiets naar Lunteren maakten we van alles mee…” en dan lachte ze ondeugend.
    Een aangetrouwde tante was nog altijd gek op mijn vader. En hij had zo ongeveer alle bereidwillige vrouwen uit het dorp en nabijgelegen dorpen wel “genomen” en keek dan na 1 of een paar keer geweldig op ze neer. Vooral als de vrouwen niet meer wilden. Een van de dames heeft nog een rechtzaak tegen hem aangespannen, er is toen nog politie over de vloer geweest maar toen was ik 7 en daar herinner ik me niet veel van.
    En later was mijn zus zo achterlijk dat ze haar dochter regelmatig bij hem liet in het weekend.
    Arm kind. En mijn zus, notabene haar eigen kind niet beschermend, omdat ze net zo’n kouwe kikker als d’r domme moeder is.
    Als ik er over doorpraat komt al mijn haat naar boven jegens al die gezinsleden maar bij deze zus nog het allerergst. Ik praat dus maar niet door en gooi het positieve laagje er overheen: blij toe dat ik niet met ze om hoef te gaan.

  5. burroholanda zegt:

    Een heftig verhaal. En inderdaad weer behoorlijk actueel. Helaas van alle tijden.

  6. Gerrit zegt:

    Arme Appelvrouw. 😦

  7. een slangennest vol kwade trouw
    nee, van je familie moet je het niet hebben
    maar jij bent wel erg teruggesmakt op jezelf,
    more shit ain’t happen (als alle uitdrukkingen falen)!

  8. Appelvrouw zegt:

    – Burro,
    Zoiets zal altijd wel actueel blijven.
    Ook de nawerking.

    – Gerrit,
    Och, het is familie, daar had ik niet zoveel van moeten verwachten.
    Maar daar kom je al doende achter.

    – Artafterallart,
    Ik werd uit het gezin gerukt omdat mijn vader fouten beging.
    Je bent dan echt heel erg ontworteld en nergens is een warme plek voor je.
    Altijd op je hoede en geen tijd om je te ontwikkelen omdat je hoofd de verkeerde kant op staat.
    Maar ik ontmoette wel mijn grote liefde die heel veel van mijn ziel heelde, en al verloor ik hem, die liefde heb ik gekend en ik teer er nog steeds op.

  9. Alex zegt:

    Keiharde realiteit .. je moet je wel erg eenzaam en onbegrepen gevoeld hebben, maar je hebt de kracht gevonden om door te gaan en te worden wie je nu bent.. een pracht mens met een mooi en sterk karakter. X

  10. Appelvrouw zegt:

    Alex,
    Jij weet waarover je het hebt 🙂
    Pas heel veel later wist ik wat ik gevoeld heb. In die jaren was ik alleen bezig met overleven omdat dat de enige status van leven was die ik kende.
    Gelukkig heb ik veel sterke mensen ontmoet in mijn leven aan wie ik me kon optrekken, vaak zonder dat zij het wisten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s