2 augustus, mijn eigen bron

Vandaag mag ik de trouwdag van Vroems en mij gedenken.
We hadden de trouwdatum al twee keer vervroegd, en nu nog eens met spoed.
Ik zou maar een week mevrouw Vroems zijn, in de ochtend waren we eerst voor euthanasie bij de huisarts, dat werd op de 9e gepland.
Een injectie moest hem de middag op de been houden. Het koste hem zoveel moeite om nog naar Joure te gaan naar het stadhuis, maar hij wilde perse daarheen en niet thuis trouwen.

Tien minuten later stonden we weer buiten, het plensde enorm, en Vroems kneep in mijn hand, “groeizaam weer”.
En ik dacht aan de kanker die ook groeide.

Misschien was het het huwelijk wat hem goeddeed, of een blokkade in zijn slokdarm brak, 4 dagen later had hij een brakke nacht. Maakte me wakker, omdat hij weer kon drinken en voorzichtig at hij een paar hapjes en alles ging er in.
Wat waren we gelukkig midden in de nacht, en daarna.
De week werd een half jaar.
Een half jaar van hoop, wanhoop. Regelen. Heel veel liefde, en loslaten.
Dat lukte ons niet goed. De laatste week, toen hij in plaats van euthanasie paliatieve sedatie kreeg lukte het hem mij wat los te laten. Tenminste dat denk ik maar de twee morfinepompen zullen ook wel zijn invloed hebben gehad, al genoot hij toen wel intenser, was soms verbaasd dat liefde zo mooi kon zijn.
De paliatieve sedatie werkte niet, hij bleef wakker, werd zelfs steeds wakkerder.
Na een week werd het een spoedprocedure euthanasie.

Ik val in herhalingen, ik weet het, heb er al honderden keren over geschreven.
Op deze foto had hij al een week of langer, niet meer gegeten en een paar dagen niet gedronken. Na de operatie was hij ook uitgemergeld.

Hij had voorheen een prachtig gevormd lichaam, maar er blijven vooral botjes over met wat vel er overheen. Dat zag ik toen niet maar later pas op foto’s.
“Het mooie is er wel vanaf” zei hij vaak, maar wie opgevreten wordt door kanker kan beter de spiegels uit zijn huis verwijderen.
Ook die dag hield hij me vast, zoals altijd: gevend, ik stroomde altijd vol als hij me aanraakte.
Hij is de mooiste man geweest die ik gekend heb, en nooit meer heeft iemand me zo aangeraakt als hij dat kon.

Nooit heeft iemand me meer iets gegeven.
Maar soms mis ik die oprechte liefde, iemand die je aanraakt om te geven.
Niet voor zijn eigen genot, niet voor mijn orgasme, niet voor de leegte daarna.
Maar voor het gevoel dat je bestaat, dat je er mag zijn, niet als lustobject, niet als stortplaats, maar als mens, als vrouw.
Het zal wel een foutje in mijn opvoeding zijn dat ik altijd het gevoel heb dat ik gebruikt word als iemand sex met me wil. Het gaat nooit om mij. Hoe lekker het soms ook kan zijn, het geeft niet die bevrediging in de ziel, waarschijnlijk omdat er geen verbinding is.
En als die er wel eventjes is, heel even, dan is dat tot de voordeur.
Ik weet dat de mannen niet bij mij komen omdat ik zo gezellig ben om mee te praten.
Ik kan er niet bij, zo voelt het. En het enige waar ik nog op teren kan is de liefde van Vroems. Een liefde die niet meer aangevuld kan worden, het moet uit mijn eigen bron komen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

10 reacties op 2 augustus, mijn eigen bron

  1. wokkesplak zegt:

    Ach ,dy woene sil nea wer genêze it sil mei de tiid in groede wurde dy sa no en dan wer iepen giet .

  2. Appelvrouw zegt:

    Wokke, dank je voor je opbeurende woorden

  3. Jokezelf zegt:

    Och meissie, het verdriet blijft, ik weet er alles van, maar deze liefde heb je toch maar mooi meegemaakt.

  4. Appelvrouw zegt:

    Joke, zo is het. En soms wil je herinneren om de ander nog bij je te hebben. En te laten weten dat je hem, en dat wat je samen had nooit zult vergeten.

  5. Gerrit zegt:

    Wat een prachtige foto van iets heel moois Appelvrouw. Je had eigenlijk te weinig in je leven, maar door deze bijzondere, en ook mooie man toch ook weer heel veel. Schrijf er zo vaak over als jou hart je zegt dat nodig is he.

  6. Henk Bossema zegt:

    Vroems mag zich gelukkig prijzen jou echt te kennen en te ervaren.

  7. Appelvrouw zegt:

    Gerrit, het meeste heb ik al geschreven. Is niet zoveel behoefte meer. Alleen soms

  8. Appelvrouw zegt:

    Henk Bossema, ik hoop dathij dat zelf ook heeft ervaren. Hij kan tme niet meer vertellen. Ik weet alleen dat ik merendeel gedaan heb wat hij wilde. Omdatdat met liefde vanzelf gaat en geen oloffering of wegcijferen is zoals anderen dat wel zien.

  9. Aad Verbaast zegt:

    Vroems in ‘levende lijve’. Bijzondere ervaring! Het ga je goed meis.

  10. Appelvrouw zegt:

    Aad,
    Eerste keer denk ik, dat ik hem zo herkenbaar in beeld breng. Ik doe mijn best, dankjewel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s