Ik tel ze nog maar eens, mijn zegeningen

Zo onderhand krijg ik doorzitplekken,een uitgezakte buik, verslapte rugspieren en dikke benen.
Er moet iets gebeuren. Maar iedere stap die ik zet voelt alsof mijn buik er uit gesneden wordt.
Dat gesnij in mijn onderlijf valt niet mee maar erger zijn de blaaskrampen want mijn lichaam wil die slang afstoten.
En na de blaaskrampen komen de nierstuwingspijnen.
Ik moet het verdragen, nog even, want die Dubbele J zit er vast niet voor niets in. Dat rotding is een straf, en ik vraag me af waar ik dat aan verdiend heb.
Nee, dat is een echt heel foute vraag. Ik moet me afvragen wat ik er aan ga doen.
Nou zie, een hebbedingetje kopen misschien? Iets doen. Sterk zijn, niet zeuren, niet klagen, je zegeningen tellen zonder ze te vergelijken met waarom je iets als zegening telt terwijl er zoveel anderen dingen voor wegvallen.
Leuke dingen doen.
Ja, leuke dingen doen, van de bank naar de tafel, van de tafel naar het aanrecht, van het aanrecht naar de wc en van de wc naar de pc.
Leuk!
En ik vergeet echt al die bijzondere mensen niet die zomaar langskomen, want mijn deuren zijn niet op slot. En het is heerlijk als Maatje Helpman, of een leuke vrouw binnenstapt, met een bos bloemen, een stuk knutselleer, plantje of gewoon met een mooi gezicht op. Kon ik vertellen hoe waardevol deze mensen voor me zijn, dan was dit papier te klein. Ik prijs ze allemaal de hemel in, heel gek want eerder was ik niet zo complimenteus. Misschien werkt die morfine nog na waar ik bijna aan doodging.

Eens zien wat voor hebbedingetjes ze op internet voor me hebben.
Kijk… een stoelfiets. Ik hou je niet voor de gek, dit ding kocht ik, een ikeastijl bouwpakket.

Krijg nou wat, ik heb geen technisch inzicht en vriendin was alweer naar huis met die kater.
Maar het komt natuurlijk altijd wel goed, de wereld heeft meer mensen.
Nu kan ik fietsen zonder vooruit te komen, er komt een stapje bij: van de pc naar de stoelfiets maar verder veranderd er niks.
Het ding geeft wel weinig weerstand, ik trap als een gek maar voel er weinig van.
Er zit gelukkig wel een begrenzer op het trapapparaat zodat ik niet moe word, na ca 5 minuten is hij al aardig warm, terwijl ik nog niet eens aan zweten toekom moet ik alweer stoppen.
En als ie afgekoeld is mag ik nog 5 minuten met mijn armen fietsen.
Het leven lacht me alweer tegemoet.
Alweer 16 dagen voorbij. Nog maar 12 te gaan voor ik op controle mag, en dan afwachten wanneer die rioolbuis er uit mag.

Update: Dankzij de al 14 uur durende aanhoudende kramp mag ik maandag de 24e om 8 uur die rioolbuis er uit laten halen.
Dat is toch weer een zegening erbij.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Ik tel ze nog maar eens, mijn zegeningen

  1. Rob Alberts zegt:

    Sterkte met die rioolbuis!

    Opbeurende groet,

  2. Rebbeltje zegt:

    Hopelijk ben je dan van alle ellende af 😉
    Op naar de 24e
    Groetjes

  3. Appelvrouw zegt:

    – Rob,
    Dankje, hoop dat ik hem mee krijg, dan hang ik hem boven de wc

    – Rebbeltje,
    Dat hoop ik ook. Las wel dat er mensen zijn die een half jaar later nog last hebben.
    Maar ik denk niet verder dan de 24e 9 uur, als het achter de rug is. Daarna maken we gewoon weer een nieuwe balans op.

  4. Tel uw zegeningen Appelvrouwe

  5. Appelvrouw zegt:

    Henk J,
    Dat is een mooie uitvoering, ik ken alleen het eerste couplet en het reffrein, dus de karaoke tekst is reuze handig. Bedankt.

  6. EJW zegt:

    Tel je zegeningen, ook al valt dat soms niet mee. Wat zul je blij zijn als je van die ellende verlost bent. dit is dan ook wat ik je toewens

  7. Welkom! zegt:

    Op dit moment zit ik ook áárdig in de bekende lappenmand (vandaar mijn afwezigheid) maar weet je verzekerd van mijn medeleven.
    Dat gesodemieter om simpelweg op ’n beetje leuke manier in leven te blijven kan je humeur behoorlijk om zeep helpen al ben je van nature nog zo’n optimist.
    Ik wens je heel veel sterkte en maandag de 24e alle succes!!!!!
    En dat je het na afloop weer helemaal ziet zitten. Thumb up.

  8. Appelvrouw zegt:

    – EJW,
    Dankjewel.
    Ik hoef tot nu toe geen moeite te doen de positieve kanten van mijn leven te zien, en daar heeft mijn sociale omgeving ook een grote invloed op. Veel van de mensen die ik ontmoet mankeren wel iets erg(er)s. Maar niemand zit te klagen. We zeggen wel wat we mankeren maar dat is wat anders.

    – Jannie,
    Er is geen kwestie van dat ik het nu niet zie zitten, dus na de 24e zal er mentaal niets veranderen in dat opzicht. Het enige is dat ik dan weer kan proberen wat ik kan.
    Ik heb jaren verdaan met kniezen en mezelf zielig vinden omdat ik het was, maar toen was ik nog geen 50 en had ik recht op klagen. Nu heb ik recht op klachten.
    Als je vaak terugvallen hebt en weer opkrabbelt houdt dat je wel op de been, vind ik, vertrouwen dat dit maar tijdelijk is. Tot nu heeft mijn humeur hier nog niet onder geleden, zelfs niet bij de hevigste krampen en dat ik dan maar gedwongen niks moet doen. Dan kijk ik eens rond in de kamer, luister naar de koolmezen en probeer er iets in te ontdekken, is dat dezelfde hoe roepen ze. En geniet ik van al die verschillende vogels die in de pindakaaspot kruipen.
    Niet dat ik lyrisch gelukkig ben natuurlijk, maar zwartgalligheid heb ik al te lang gekend.
    Het is geen kwestie van een knop omdraaien, voor mij ging dit proces vanzelf en waarschijnlijk door me te spiegelen aan de mensen om me heen, vooral toen Vroems ziek was en overleed kwam ik langzaamaan tot het besef dat gezondzijn niet vanzelfsprekend is. En dat ik in mijn handjes mag knijpen dat ik nog zoveel kan, ik vergelijk me niet meer met de mensen die alles (of veel) kunnen.
    Maar dat duurt een poosje voor je dat strategie onder de knie hebt, want het is heel verleidelijk terug te verlangen naar je goede tijden en daar vol melancholie of verbittering over te dromen, in plaats van er van te genieten dat je dat allemaal gedaan hebt, en vooral van wat je nu nog kunt.
    Eindelijk heb ik de rust gevonden om in contacten te investeren, want dat kan ik in ieder geval. Zelfs met mijn gebrekkige sociale omgang.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s