Ureterorenoscopie (URS)

Integraal verslag van deze behandeling.
Uiteraard heb ik rekening met mijn fans gehouden (en hou ik zelf doorgaans (ook) niet van ellenlange epistels) daarom staat helemaal onderaan onder de streep een kort verslag welke ook alles vertelt.

Het paard voor mijn bed draagt een wit verpleegsterspak.
Op de roze wand staat Kraamafdeling.
Een niersteen laseren zal toch geen bevalling zijn? Maar het zit allemaal wel dicht bij elkaar.
Ik heb mezelf al buitengesloten neem alleen maar waar zonder te voelen.
Aan het plafond is een mooie blauwe hemel met helderwitte wolken en daar word ik gestald.
Een mooie oudere verpleegster vraagt wie ik ben. En of het wel klopt dat ik een NR op mijn armbandje wil.
Dat weet ik zeker. “Maar u bent pas 58.”
Ik ga geen discussie aan, wat zegt leeftijd over niet-reanimeren?
Ze verbergen mijn haar onder een kapje, tegen roos, denk ik. Ondertussen tikt iemand anders alsmaar op mijn hand en duwt er dan een naald in voor het infuus.
Daarna gaat het paard weer met me aan de wandel door diverse gangen tot ik OK zie staan.
Het is niet fel verlicht zoals ik dacht, het lijkt eerder op een darkroom.
Ze werken allemaal efficiënt en snel. Iedereen heeft zich aan me voorgesteld maar ik heb geen enkele naam onthouden.
Van mijn comfortabele bed moet ik overstappen op een harde tafel, billen net op de rand en voeten in een blauwe laars die ze met klittenbandflappen vastzetten. Ondertussen wordt het ziekenhuisjasje losgemaakt en een verpleegster houdt het nog onder mijn kin vast maar ik begrijp al dat het helemaal af gaat.
Ik ben een ding en dit gaat mij niet aan.
Als die specialisten oog voor mijn te dikke uitgezakte lijf hebben dan doen ze hun werk niet goed.
Weer moet ik zeggen wie ik ben, en zo onderhand ga ik twijfelen of ik het wel echt ben.
En waar ik voor kom, daarvoor wijs ik naar het pijltje op mijn heup die aangeeft dat ik aan die kant van de nier een steen heb zitten die zij middels urs te grazen mogen nemen.
Iedereen is al de hele ochtend ontzettend vriendelijk tegen me.
Checklist.
De anesthesist geeft me iets, volgens hem nog niet de narcose. Maar het tintelend al direct in mijn hoofd en heel zwaar. Het laatste wat ik zie is een roomkleurig mondkapje ver boven me.
Een placebo zou hetzelfde effect gehad hebben omdat ik dit allemaal niet mee wil maken.

“Anna”, en nog een keer hoor ik mijn naam heel neutraal, ik moet reageren om ze gerust te stellen maar kan alleen kreunen voor ik weer in het duister val.
“We zitten al aan de tax”, zegt een vriendelijke vrouwenstem en weer word ik geroepen, maar het lukt me nauwelijks een reactie te geven.
Zo hier en daar vang ik zinnetjes op en de tijd wordt genoemd.
Het is 1 uur. Ik reken: half 11.15 op de OK. Behandeling ca 1 uur, dan ben ik hier nu…

Ze krijgen me niet goed wakker, ademhaling is te laag, hartslag te traag.
Een vrouw zegt volgens mij in het luchtledige of tegen collega’s dat ik teveel pijn heb.
Dan ben ik weer weg.
“Half 2” En weer ben ik weg.
“Is ze nog niet wakker?” fluistert een mannenstem.
“Half 4” antwoord iemand op de vraag van een andere patient en ik val niet meer zo ver weg.
Ze zeggen dat ik naar mijn kamer mag maar ik merk niets van de rit.
Drie uur op de uitslaapkamer geweest. En toch nog niet uitgeslapen!

Anderhalf uur later.
Het gesprek met de uitvoerend arts ontgaat me een beetje maar ik onthou wel dat het steentje niet op zijn plaats is gebleven en toen moesten ze hem zoeken en vonden nog meer steentjes, alles wat ze voor de lens kregen werd gelaserd en zoveel mogelijk weggespoeld, wat achtergebleven is moet ik zelf wegwerken. Er zit een dubbele J katheter in, slangetje tussen nier en blaas om als rioolbuis te fungeren zodat er geen verstopping van bloedstolsels en gruis en stukjes ontstaat.
Gekluisterd aan bed met een katheter en infuus.
Rustig aan doen alsof ik meer zou willen!

Allemaal mooie en heel vriendelijke stille verpleegsters. Ze lopen geruisloos, doen zachtjes met de deuren, maken me niet steeds wakker met een luide stem maar heel vriendelijk en zorgzaam.
De volgende dag krijg ik om 7 uur ontbijt op bed. Nou ja, ontbijt, het is kleffe vulling.
Voor de lunch ontdek ik volkorenbrood dat veel beter smaakt.
Om 8 uur word ik door 2 verpleegsters gewassen, vooral de intieme delen doen ze grondig want die zaten onder de jodium.
Ik voel me nu wel heel erg patiënt en heb mezelf ook vaak uitgeschakeld.

Als pijnbestrijding krijg ik paracetamol in het infuus en natuurlijk word ik er misselijk van maar andere pijnbestrijding verdraag ik helemaal niet.

Na 30 uur liggen koppelen ze me eindelijk los en kan ik staan. Wat een heerlijkheid! Meteen een wandelingetje door de gangen om te zien waar ze me naar toe gebracht hebben de vorige dag. Maar ik kan geen OK vinden. Misschien heb ik alles gedroomd.
Terug op de kamer lekker gymmen. Dertig keer squat als afsluiting en dan komt de verpleegster binnen. “Wel rustig aan doen hoor.”
Maar ik mankeer niks!

Toch mag ik nog niet naar huis, teveel bloed bij de urine. Liefst houden ze me nog een nachtje, ja ja, ik ben aangenaam gezelschap, ook al lig ik lekker alleen op een kamer.
Omdat ManB donderdagochtend heel vroeg op vakantie gaat krijg ik om 19.00 uur verlof om naar huis te gaan.
De dokter legt nog eens uit dat ze flink hebben geragd in mijn tere lijf, en dat de erge nierpijn een gevolg hiervan is, ze zijn nog opgezwollen, oedeem noemt hij het.

De dubbele J katheter tussen nier en blaas moet 6 weken blijven zitten met het oog op risico op verstopping door gruis en bloedstolsels. Al die tijd kan ik daar pijn van houden. Ze bepalen daarna of hij er uit mag.
En ik maar denken dat ik na een week wel weer een stuk beter was, maar in plaats daarvan krijg ik iedere dag meer pijn. Pijnmedicatie werkt niet maar maakt wel misselijk en ik eet me tonnetje rond aan spinaziebrood, vijgen, noten en eieren, om overgeven te voorkomen, en voel me nog onbehaagelijker.
Dit traject is een stuk langer dan ik had verwacht.
Inmiddels is het vrijdagavond, 4 dagen na de operatie, en ik weet niet meer hoe ik moet zitten, pijn in de nierstreek, onderbuik en plasbuis want dat rottige slangetje snijdt. Mijn hoofd is dol van de pillen en ik slikte per ongeluk een verkeerd pilletje, tramadol, een misselijkmaker voor mij met hoofdpijn, wazig en de wereld niet meer bevattend.

Een baarmoederoperatie is een stuk minder zwaar, en je weet tenminste dat ie nooit meer terugkomt, bij nierstenen is dat anders, ik heb een niersteenfabriek die geen pauze houdt.
De pijn is erger geworden en ik kan er niets tegen doen.
Dyclofenac is ook een kotspil (ik zeg het maar voor het geval je een leuke tip dacht te hebben).

Morfine mag ik nooit meer hebben, dat gaf problemen met wakker worden.
Het staat nu met rood in mijn dossier: “Mevrouw van de Boomstam gaat dood van morfine” of zoiets.
Wel een geruststellende gedachte dat ik bij eventuele palliatieve sedatie tzt niet net als Vroems een week lang wakker blijf van die rotzooi.
Nog 1 grote operatie en het is gedaan met me, als ze het morfine geheim tenminste niet hadden ontdekt. Van doodzijn merk je toch niks. Ik vergelijk het met narcose, heel iets anders dan slapen.
Ik heb nog 30 morfine pillen en overweeg die te bewaren, voor je weet nooit wanneer ik voor altijd weg wil zijn.
Maar ik kots ze toch weer uit, samen met de anti misselijkmakers, dus heeft het ook weinig zin. Misschien kan ik ze verkopen, samen met de antimisselijkmaakpillen en dan koop ik een nieuwe nier waar geen stenen meer in aangemaakt kunnen worden!

En nu is ManB op vakantie, na 26 uur reizen van deur tot deur is hij op de eerste plek van zijn reis. Ik had me een heel andere vakantie alleen voorgesteld. In plaats van die spannende ervaringen en activiteiten, heb ik het dan weer wel goed voor elkaar dat ik iedere dag wel bezoek krijg, om te beginnen dit weekend komt HteD. En ik zeg je: ik heb een buikband besteld want hij houdt er van me aan het lachen te maken en dat doet vreselijk pijn in mijn lijf.

—————————————————————————————————-
Hier kun je goed zien hoe de dubbele J zit en waarom dat pijn kan doen. Ik was zelf vooral verrast door de doorsnee van de nier.
De Dubbele J

Kort verslag:

De URS operatie viel wat tegen en ik reageer helemaal verkeerd op morfine (altijd graag tegendraads geweest), dat mag ik nooit meer hebben.
Veel pijn, teveel voor wat de bedoeling is na zo’n operatie maar pijnmedicatie verdraag ik slecht. Moet het doen met een blaaskrampverzachter en antimisselijkmaker. Tot nu toe merk ik alleen in mijn hoofd dat ik troep slik maar mijn onderlijf geeft zich niet zomaar gewonnen.
ManB is op vakantie en ik red mezelf zoals ik dat altijd wel doe.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

12 reacties op Ureterorenoscopie (URS)

  1. Rob Alberts zegt:

    Sterkte met je herstel.

    Bemoedigende groet,

  2. kleinborkel zegt:

    Hopelijk voel je je binnenkort weer wat beter, Appelvrouw. Een snel – of, als dat misschien te ambitieus is, een voorspoedig – herstel gewenst.

  3. Lucia zegt:

    heb jij enig idee hoe goed je kan schrijven? vooral het eerste stuk!! ik snap dat je mijn boek niet fijn vond, maar heb nog wel wat in de pocket.
    Ik herken wel dingen, dat is leuk, al ging ik dus helemaal anders. Ik werd juist te snel wakker. past volledig bij mij.. en jij kan goed dissociëren, dat is wel heel fijn als pijnstillers zo slecht werken. En als je dood wil, als je dat echt wil, kan altijd hoor…
    Ik ga nog wel kijken naar je nieuwe J’s. Hoop volgende week met een aardig blikken plantenbakje op de thee te komen. Liefs, Luus

  4. jkgkuin zegt:

    Heel veel sterkte en een snel herstel wens ik je!

  5. wokkesplak zegt:

    It levert wer in moai stikje op , mar net te folle operaasjes undergean , soe ik sizze , undanks de moaie ferslaggen derfan.

  6. en nu maar hopen dat de nierstenen niet terugkomen. Dat vragen naar je naam en aanwijzen van te opereren kant is herkenbaar. Je zou niet de eerste zijn in wiens gezonde nier men heeft zitten wroeten

  7. Appelvrouw zegt:

    – Rob,
    Dankje

    – Kleinborkel,
    Het is net als een verkoudheid: je kunt het ieder moment weer krijgen, het alleen niet besmettelijk.

    – Lucia,
    Als ik ergens de tijd voor heb, en rust, dan kan ik wel schrijven maar meestal word ik afgeleid of heb geen rust. Dit was wel een gebeurtenis die impact had en dat schrijft wel aardig.
    Het eerste deel schreef ik woensdag al, de rest later in stukjes, en woensdag had ik echt inspirarite, ook omdat ik nog dacht dat het niet zo erg zou zijn. Het werd pas in de avond erger.

    Ik vergat zelfs in mijn verhaal te schrijven dat jij langs kwam, je mooie verschijning aan mijn bdd, zo heerlijk naturel, maar ik kon nog maar nauwelijks praten omdat ik zo duf ben. Zou eigenlijk nog niet weten wanneer je kwam 🙂
    Boeken beluister ik het meest, want vasthouden is niet makkelijk, alleen heel dunne boekjes zijn geen probleem, bij dikkere boeken moet ik ingewikkeld doen om ze te lezen (vast te houden)

    Jouw afgelopen jaar is ook wel een dik boek waard.
    Vertel me nog maar eens iets over dat doodgaan. Ik ben niet suicidaal maar heb destijds met Vroems heel wat uitgezocht en dat was niet zo eenvoudig op rustige manier.
    Ik kijk uit naar het blikje (in je ogen).
    Pff wat ben ik weer complimenteus he, niks voor mij, die morfine werkt nog steeds.

    -Joost,
    Dankjwel. En als ik helemaal beter ben, gaan we dan een keer fietsen?

    – Wokke,
    Dan is ellende wel ergens goed voor, maar het moet niet te lang duren. En inderdaad ook niet te vaak.
    Ik vond deze ene keer wel genoeg, dus ik ga niet meer bewegen zodat ik mijn gewrichten niet slijt.

    – Henk J,
    Ze komen niet terug maar worden opnieuw aangemaakt. Ik ben nu officieel voor altijd niersteenmaker. Was er trouwens al minstens 20 jaar mee bezig.

  8. HteD zegt:

    wel saai hier als je geen grapjes maken mag

  9. Appelvrouw zegt:

    HteD, je hebt het toch druk genoeg om voor me te zorgen, grapjes gooi je maar in de container.

  10. EJW zegt:

    Wat nare toestand, hoop dat je binnen afzienbare tijd van die ellende verlost bent (snel opknappen zal- denk ik- niet aan de orde zijn) En dan hopen dat de nierstenen niet meer terugkomen. Wens je heel veel sterkte en goeds toe de komende tijd.

  11. Henk Bossema zegt:

    Lijkt me inderdaad geen pretje. Sterkte en ik hoop dat je spoedig weer zonder pijn bent.
    Die dubbele J vind ik helemaal een raar ding. Ik probeer me maar niet voor te stellen hoe dat ding verwijderd gaat worden t.z.t..

  12. Appelvrouw zegt:

    EJW,
    Ik hoop ook er gauw vanaf te zijn, maar heb denk ik teveel gelachen met HteD dit weekend en dat is niet goed. Snel opknappen lijkt er in ieder geval niet in te zitten 😦

    – Henk B,
    Dat ding er uit halen zal ook geen pretje zijn, poliklinisch verdoofd met een gel. Maar als dat zou helpen tegen de erge pijn nu dan rende ik desnoods nog die 9 km naar het ziekenhuis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s