Tekenen

Ik las dat de kwaliteit van kindertekeningen achteruit gaat.
Maar voor zover ik weet was het in mijn jeugd al bagger.
In ieder geval mijn tekeningen.
Lees maar het verhaal dat ik lang geleden schreef, en hier in 2014 al eens plaatste.

Tekenen

Voor de derde keer loop ik naar het tafeltje voor in de klas waar de puntenslijper op staat.
Ik blijf extra lang draaien zodat ik niet zolang hoef te tekenen.
Een cijfer krijg nooit omdat het zo slecht is en nergens op lijkt. Waarom andere kinderen het zo leuk vinden begrijp ik echt niet.
“Appeltje,” zegt de meester geërgerd, “hou eens op met dat slijpen.”
Langzaam trek ik het zwarte potlood terug uit de slijper en zie een vlijmscherpe punt. Ik voel er eens aan met mijn vinger. Wat zou die lekker over zijn wang krassen, of in zijn oog prikken, fantaseer ik teruglopend naar mijn tafeltje achter Didi.
Op het papier haal ik eens flink uit met de scherpe zwarte punt.
Altijd weer dat vreselijke tekenen, wat heb je d’r aan. Je leert er ook nog eens niets van.
En ik kras nog eens extra hard waardoor de punt alweer breekt.
“Tekeningen inleveren”, hoor ik in de verte, en kras door met een groen potlood.
Ik schrik als de tekening van mijn tafel wordt gerukt.
“Wat is dit?” vraagt de meester kwaad.
Ik zeg niets, blijf naar het groene potlood kijken.
Hij trekt mijn hoofd via mijn oor opzij, “kijk me aan, als ik tegen je praat.”
Ik kijk hem niet aan. Mijn oor fluit heftig als hij terug loopt naar zijn tafel voorin de klas. Ik heb nooit gezien dat hij andere kinderen sloeg. Maar ik ben lastig, zegt hij, en ik heb toch geen moeder die voor mij opkomt.
Hij houdt de tekening omhoog, “Kijk, dit heeft Appeltje gekrast”, zegt hij luid, en er ontstaat een gegrinnik.
“Wat is dit?” vraagt hij me wijzend naar een zwart figuurtje.
“Een bloem.”
“Waarom is die zwart?”
“Omdat hij in de zwarte aarde niet gezien kan worden.”
De kinderen beginnen harder te lachen.
“Zwarte bloemen bestaan niet,” zegt hij kortaf, “het is lelijk. Wat voor kleuren hebben bloemen?” hij kijkt de klas rond.
Er worden veel kleuren genoemd, zelfs blauw.
Ik geloof er niets van, blauwe bloemen bestaan helemaal niet. Bloemen zijn alleen maar geel, paardenbloemen, boterbloemen, kamille, en zelfs madeliefjes hebben een geel hartje.
Alleen mijn bloemen zijn zwart, zodat niemand ze kan vertrappen.
“En wat is dit dan voor gekras?” vraagt hij wijzend naar een groen figuur.
“Een schaap”, zeg ik schuldig.
De klas buldert.
“Waarom is die groen?”
“Omdat hij in het groene weiland niet gezien kan worden.”
“Haaa, ha, haaa”, joelen de kinderen.
“Schapen leven toch in kuddes, waarom is deze alleen?”
“De andere schapen vinden dit schaap niet leuk omdat-ie groen is, en niet net als zijbeige, of donkerbruin.” Ik schaam me, iedereen lacht me uit. Deze tekening vind ik juist zo mooi. Eindelijk een tekening die geslaagd is, zo één die ik wil bewaren.
Een eenzaam groen schaap op een groene hoogte omringd door zwarte bloemen in zwart zand.
De meester verscheurt de tekening en werpt hem in de prullenbak.
“Bord schoonmaken, en de klas vegen.”
Joelend verlaten de andere kinderen de klas.
Ik veeg de vloer.
Als ik de prullenbak leeggooi in het achterhok raap ik een snipper van de tekening op en bekijk hem aandachtig, vechtend tegen een traan.
Woest knijp ik het samen en gooi het ver van me af het hok in.
De zwarte bloem die niet vertrapt wilde worden.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jonge jaren en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

12 reacties op Tekenen

  1. bentenge zegt:

    Het is me wat. Ik kon en kan het nog altijd niet… tekenen.

  2. Rebbeltje zegt:

    Geen aardige leerkracht in ieder geval…
    Doet me denken aan een van onze meiden die een tekening voor oma had gemaakt…
    Nou dat is ook maar gekras…nooit meer een voor haar mee genomen en tekenen bleef toch haar hobby 🙂
    Groetjes

  3. Wat een akelige leraar. Zonder empathie, zo erg vind ik dat, als jonge kwetsbare kinderen op die manier te kijk worden gezet. Gelukkig zijn er ook andere, die een kind doen groeien. Maar als je pech hebt, niet dus, ook vandaag nog; zoiets blijft je bij. Mooi geschreven. Hij heeft gelukkig je creativiteit niet kunnen smoren. Groetjes.

  4. Appelvrouw zegt:

    – Bentenge,
    Och, zo heb je tenminste nog herinneringen 🙂
    En ik kan ook nog steeds niet tekenen.
    Op mijn 27e kreeg ik zoveel pijn in mijn handen en later in schouders dat ik heel veel hobbies heb moeten opgeven, ook gitaarspelen. En toen geloofde ik het niet maar je kunt best zonder die hobbies.

    – Rebbeltje,
    Het is wel ongeveer 40 jaar geleden, toen was dat toch anders denk ik.
    In ieder geval herinner ik me 2 nare meesters.
    Oma had gelijk. Als je meteen al tegen dat gekras zegt dat het mooi is dan wordt het nooit wat.
    Je mag best vertellen wat je er van vindt 🙂

    – Verhaallichtjes,
    Zoals ik hierboven al in de reactie schreef was het een andere tijd, 40 jaar geleden ongeveer. In een dorpje en een heel andere tijd.
    Heb wel vaker het gevoel gehad vroeger dat ik voor gek gezet werd door de meester.
    Maar dat heeft me niet misvormd hoor. Ik leefde in allerlei wereldjes en de mijne was het mooist, daar kon ik me altijd in terugtrekken (hoofd).
    Pas rond mijn 20e kocht ik potlood en papier en probeerde wat te tekenen maar wat vond ik dat moeilijk!
    Mijn creativiteit is pas later ontwikkeld op allerlei gebieden omdat ik als kind daar geen gelegenheid voor had/kreeg. Vrije tijd bestond niet, het was naar school en voor en na die tijd werken op de boerderij.
    Dan ontwikkel je wel een hoop fantasie want leven met dieren is een verrukkelijke vrijheid, en dna heb ik het niet over een hond die je uit moet laten of een kattenbak die je moet verschonen.

  5. zeker weten dat Anton Heyboer jou tekening mooi had gevonden.

  6. reinejragolo zegt:

    Zulke schoolmeesters kom je tegen in je leven. Je wordt er meestal wel sterker door.

  7. Appelvrouw zegt:

    – Henk J,
    Ongetwijfeld, en mij er bij, maar dat zou ik niet als eer ervaren 😦

    – Reine,
    Je weet niet of je er sterker van wordt want je hebt geen vergelijkingsmateriaal.
    Waar ik zelf moeite mee heb is complimentjes geven, vooral als ik ze niet meen 🙂 Het is ook vreselijk dat je kinderen, maar ook volwassenen, steeds meer moet belonen voor goed gedrag, alsof we honden zijn. Dat maakt het niet makkelijk om kritiek te geven waar de ander van kan leren/groeien, dan wordt het zo ingewikkeld: het is prachtig wat u gemaakt hebt, maar de kleur grijs overheerst en de schaduwen zijn niet natuurlijk, de rug lijkt op een smiley, en wat doet dat naakte beeld daar? Erg knap gemaakt hoor.

  8. Mark Nankman zegt:

    maar je schrijft des te beeldender

  9. Appelvrouw zegt:

    Mark, Eerder lukte dat wel. Nu helaas niet meer.

  10. reinejragolo zegt:

    Het is zeer vernederend als de meester jouw tekening verscheurt.of het nu een metafoor betreft of niet. Maar met een beetje geluk leer je er wal van incasseren. Iets wat zeer van pas komt in je dagelijks leven.

  11. EJW zegt:

    Nu zie ik eindelijk je achterkant eens. Mooi, vooral je billen

  12. Appelvrouw zegt:

    Ejw, ze zijn net door 2verpleegsters gewassen 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s