Niersteen vergruizen in detail

Het vergruizen viel me heel erg tegen. In het martiniziekenhuis was maar een korte wachtlijst en waarom zou dat ziekenhuis slechter zijn dan het umcg?
Ik had geen pijnstiller genomen omdat ik daar altijd zo vreselijk misselijk van word, óf het spul werkt niet eens.
Ook in de folder stond dat sommige mensen niets voelen van de schokken of matig.
Nou dan kan ik het wel aan, dacht ik.
Maar dat viel zwaar tegen!
Je komt op een tafel te liggen met een gat ter hoogte van je nierstreek, en daar zit een gelkussen die steeds oppomt en tegen je nierstreek drukt, ergens is dan een stroomstootwapen die het niersteentje beschiet.
De juiste plaats kunnen ze via rontgen zien op een beeldscherm. Allemaal heel vernuftig!
De schokken, worden opgevoerd van standje 1 tot standje 4.
De 2 verpleegkundigen zaten in een glazen hokje te praten zodat ze niet steeds dat slaan (zware tikken) hoefden te horen want daar werden ze gek van, zeiden ze me.

Bij standje 3 kreeg ik het best benauwd, werd bang, alles in mijn buik en rondom de nierstreek (net onder de ribbenkast) leek wel opgeblazen te worden. En dan liep dat gelkussen af en toe leeg, zo leek het, en dan was ik bang voor echte stroom.
Op dat moment had ik wel even gewild dat één van de verpleegkundigen dichtbij was en ik iets had kunnen zeggen wat er gebeurde. Maar ik had niet de kracht nog om te praten, zelfs niet om iemand te roepen er kwam geen geluid meer uit me, behalve wat gekreun. Waarop een tijdje later toch de verpleegster kwam vragen of het nog ging.
Als het niet ging was de enige optie stoppen, en was het voor niets geweest. Dat vond ik ook geen optie.
Helaas was ik niet bij machte te zeggen dat ik het van binnen niet volhield, van binnen leken alle organen opgeblazen te worden en ik werd misselijk van de pijn. Het lukte me ook niet meer me te ontspannen, rustig ademhalen lukte niet vanwege de pijn.
Dat de pijnstilling nodig was geweest begreep ik inmiddels wel maar had toch liever dat ik dat beter had begrepen vooraf.
De laatste 5 minuten moesten nog naar standje 4 maar dat kon ik niet meer aan.
Een half uur hebben ze me stroomschokken gegeven.

Eenmaal weer in de kleedkamer vond ik mezelf maar een kleinzerig typje en schaamde me voor mezelf. Ik had het nog best aangekund! Wanneer ben ik zo overgevoelig geworden?
Ik moest met een verpleegster naar de dagafdeling lopen, wat een roteind! Waarom had ze niet een lekker bed voor me meegenomen! Daar moest ik nog een uur onder controle blijven, want zoveel inhield dat ik een roze “chemostoel” een boek probeerde te lezen zonder dat er iemand bij me kwam.
Ik was zo moe in mijn lijf dat ik alleen maar wilde liggen en onder een deken wegkruipen.
Ik voelde me zo’n aansteller!
Maar we leven in een tijd dat je niet meer zielig mag zijn, je mag niet meer de tijd nemen om even te voelen wat er met je gebeurd is, je moet doorgaan, stoer zijn, sterk zijn, haha, niks aan de hand, fluitje van een cent, en gewoon de dingen van alle dag doen.
Maar op internet stond wel een filmpje van een vrouw die lekker op een bed gereden wordt.

Het vervolg:
De hele volgende week voelde ik geen verandering in de pijn in de nierstreek.
Maar na ongeveer een week viel me op dat ik weer gewoon voluit kon plassen, de afknijping was weg. Kennelijk toch iets gebeurd. Ook was het vanaf toen ook troebel. Want het wordt tot stof vergruisd. Al zei de uroloog dat ze het in 4 stukken zouden slaan en ik die brokjes er zelf uit moest werken. Maar de voorlichting was wel heel anders dan het verloop.
Inmiddels is het 13 dagen geleden, de pijn in de nierstreek was minder maar vanmiddag in de 3e saunagang werd het weer heel naar.
Even zien wat dat gaat opleveren.

En dat bier van schoonmoeder? Dat was 1 glaasje en toen plaste ik al groen van ellende.

Nou, helaas geen grappigheid gevonden voor dit verhaal.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Niersteen vergruizen in detail

  1. Lucia zegt:

    ach lieverd, dat alleen zijn en vinden dat het allemaal wel mee valt en ik me aanstel herken ik heel erg. En het beeld klopt niet. ik denk altijd dat je paas migraine hebt als je je kop tegen de muur wil slaan, je hebt pas last van chemo als je 20 kilo afvalt omdat je niks binnen kan houden en je bent pas ziek als je 44 koorts hebt en omvalt. En zo is het niet. Soms is iets naar en moet je gewoon een beetje support hebben. Dus in gedachte houd ik nu je hand vast. Ik had er moeten zijn, iemand had er moeten zijn. Soms weet je dat niet van tevoren, maar nu wel. 2 paracetamol en een warme hand, volgende keer moet je dat regelen en met terugwerkende kracht is het er ook 🙂

  2. Appelvrouw zegt:

    Ah, Lucia, jij weet waarover je spreekt.
    Ik ben eigenlijk altijd wel iemand van doe-het-zelf. De last van een ander is me vaak al teveel prikkels. Je weet zelf waarschijnlijk ook wel dat veel mensen niet geven maar hun onmacht ook bij je neerleggen. Daar zit ik dan niet op te wachten.
    Ontvangen moet je leren, maar dat leer je pas bij de juiste mensen.
    Bij de vergruizing mag geen support aanwezig zijn, maar dat zelfs de verpleegkundigen (of wat hun beroep ook is) er niet waren om me gerust te stellen (dat mijn organen er echt niet uit zouden spatten en alles wel op zijn plaats bleef zitten) dat had ik wel graag gehad. Ik mocht ze roepen, maar lukte me niet meer.

    Paracetamol is voor mij geen goede pijnstiller, daar word ik misselijk van, net als van diclofenac en ibuprofen.
    Tramadol is het enige wat mijn pijn kan wegdrukken, maar ik ben er dan zelf ook meteen niet meer bij, zo afwezig word ik daarvan en dan heb je weinig aan pijnvrij. Daar heb ik dan ook een anti misselijkmaakpil bij nodig, en alsmaar eten tegen het nare gevoel. En een laxeermiddel, en als het uitgewerkt is, de eerste dag barstende hoofdpijn waar je ook misselijk van wordt. Het valt wel onder de opiaat-achtigen. Vanwege de bijwerkingen doe ik dan ook wel 5 jaar met een doosje en dan zitten er nog wel 25 in. En als je geen pijnstiller slikt dan zal je pijn wel meevallen, is nog steeds de gangbare redenatie. Ik hoop dat dat zo is.

  3. Rob Alberts zegt:

    Sterkte met het vervolg.

    Vriendelijke groet,

  4. Rebbeltje zegt:

    Gossie dat alleen zijn en voelen lijkt me ook erg…en niemand waar je wat aan kan vragen. Beetje meer vragen hoe het gaat zou al een verbetering zijn. Maar je hebt het doorstaan en nu op naar een steenloos bestaan.
    Beterschap…groetjes

  5. reinejragolo zegt:

    Een bezoek aan het ziekenhuis is per definitie niet grappig.
    Als ik in het ziekenhuis wordt opgenomen denk ik vaak dat ik dood ga (geen grapje).

  6. Appelvrouw zegt:

    Rob,
    dankje

    – Rebbeltje,
    Ik kon al heel snel met spoed terecht, en ook toen ging het gesprek heel snel, de man legde kort uit dat er 2000 slagen op de nieren geramd werden en de steen in brokjes die ik kon uitplassen. Dat was in 2 minuten verteld. De rest stond in de folder. Er leek me niks bijzonders over te vertellen. Maar volgens mij had de verpleging wel bij me moeten blijven, maar goed, dat is nu achter de rug. Vernoedelijk zal ik steeds weer niersteentjes aanmaken, dat doe ik al ruim 25 jaar. Heb een kristalfabriek.

    – Reine,
    Dat is zo, naar het ziekenhuis is niet grappig.
    Dat lijkt me sowieso vreselijk als je opgenomen moet worden. Dat heb ik alleen meegemaakt op mijn 19e, toen moest ik 5 dagen in het ziekenhuis blijven voor m’n amandelen. Dat was nog eens een tijd! Ik weet natuurlijk niet waarom jij opgenomen wordt, maar ik denk dat ik dat gevoel wel begrijp, niet zozeer herken, maar naar het ziekenhuis, die afhankelijkheid. Brr

  7. EJW zegt:

    Dat is heftig. Niet alleen de nierstenen maar ook de behandeling ervan. Jammer dat ze soms zo weinig mededeelzaam zijn in het ziekenhuis, dat maakt dat je je alleen voelt. Sterkte en een succesvolle behandeling gewenst

  8. Appelvrouw zegt:

    EJW,
    Ik vond in ieder geval dat ik er erg alleen in gelaten werd, vooral de voorlichting was echt ver beneden de maat, zeker wat betreft pijnstilling. Maar wie weet zijn er wel mensen die het zonder konden.

  9. EJW zegt:

    Jammer is dat, ik moest een paar jaar geleden ook naar het ziekenhuis voor onderzoek, de begeleiding was voortreffelijk maar inderdaad hoor ik ook weleens andere verhalen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s