Valentijnsdag 2011

14 februari 2011 was de dag dat Vroems zijn arm om me heen sloeg en zei dat het genoeg was geweest.
Hij wilde niet verder, hij kon het niet meer.
Al een half jaar wist ik dat het ieder moment afgelopen kon zijn, desondanks kwam het als een hartstilstand.
Dat het niet meer ging was al duidelijk.
Na alles te hebben besproken en geregeld, samen gehuild, en liefgehad, was dit het laatste wat we samen nog mee zouden maken.
De volgende dag al zouden ze de palliatieve sedatie beginnen.
Hij zou in slaap vallen en nooit meer wakker worden, of misschien eventjes, maar dat wilde hij niet meer, hij was al genoeg wakker geweest. Al van kindsafaan leed hij aan slapeloosheid.
De thuishulpverpleegster kwam 20 minuten te vroeg, 20 minuten pakte ze van zijn leven af. 20 minuten van afscheid werd ons onthouden.
Geen kostbare minuten samen.
Tot overmaat van ramp behandelde ze hem als klein kind, hij moest in bed liggen en zij duwde hem een lepel medicatie in de mond, terwijl hij dat altijd zelf deed.
De hele manier was niet zorgzaam. Met haar heb ik gedurende de palliatieve sedatie nog wel wat te stellen gehad, ze is zelfs een keer boos weggelopen zonder medicatie te bestellen. Gelukkig waren de anderen heel lief, één van de meisjes was zelfs heel erg zorgzaam en masseerde hem wel eens, ondanks dat we geen andere hulp hadden gevraagd dan spuiten vullen.
Vroems viel echter niet in slaap.
Een volle week was hij wakker, sliep een enkel keer als hij nog een injectie kreeg maar verder werd hij steeds wakkerder. Ik had vrienden van hem ingeschakeld en iedere nacht was er iemand anders bij hem en ze hadden kostbare nachten met elkaar.
Hij lag niet in bed, als je dat soms denkt. Zelfs niet toen hij 2 pompen om zijn nek had met morfine en slaapmiddel liep hij nog door de kamer.
De 20 minuten die ons onthouden werd konden we nog in heel veelvoud inhalen, het was een heel liefdevolle tijd, maar ook angstig, je weet niet wat er komen gaat, wat je voelen zult, hoe je met alles om moet gaan, je weet niets. De grootste angst was dat hij verschrikkelijk zou lijden. Op een keer zei hij dat zijn lichaam al dood was maar zijn geest nog wilde leven. Het moeilijkst vond hij het om mij los te laten.
En toen kreeg hij nog methadon en zat als een zielige junk te trillen op de rand van het bed. En dát wilden we met elkaar niet, zijn vrienden en familie, we vonden dit geen manier, alsof we bezig waren hem langzaam te vermoorden.
Het werd een spoedprocedure euthanasie. Voor het eerst weer in een half jaar zag ik een heel brede glimlach op zijn gezicht, van oor tot oor, zoveel opluchting.
We telden de uren.
Zijn laatste dag zat hij nog een hele poos buiten, helemaal alleen wilde hij zijn.
Rookte zijn laatste sigaret, dronk 3 kommen thee, en ik hield een oogje op hem vanuit de caravan, voor het geval het mis zou gaan. Maar het ging niet mis, hij was zelfs niet echt wazig, hij wist wat hij deed, en wilde doen.

Ook al is hij niet meer in leven, hij is mijn grote liefde. Er is geen ruimte in mijn hart voor een ander.
Vijf jaar heeft de rouw geduurd voor ik pas volop kan genieten van zijn warme bron, die af en toe opwelt zonder pijn.
Er is maar 1 ding waar ik spijt van heb, en dat is dat ik geen warme kruik in bed heb gelegd zodat hij niet met ijs en ijskoude voeten hoefde te sterven.

2017-02-14-vroems-2006

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Valentijnsdag 2011

  1. Rebbeltje zegt:

    Wat een verhaal…een ding is zeker de liefde straalt ervan af.

  2. Wat een ontroerend en pakkend verhaal ;-( ik volg je nog maar net , maar ik voel dat je een sterke en liefdevolle moet zijn,.. Knuffel

  3. Een verhaal om stil van te worden.

  4. Jokezelf zegt:

    Ach, lieverd.

  5. Appelvrouw zegt:

    – Rebbeltje,
    Dat was het voor mij ook, ondanks eerdere verkerinkjes, heb ik nooit eerder zoveel liefde ervaren.
    En zo’n periode versterkt je gevoelens, want het is nogal wat als je in zo’n fase dichtbij iemand mag komen.

    – Daily thoughts,
    Dankje.
    Destijds heb ik de verhalen heel erg uitgebreid beschreven, en via dit blog veel steun ervaren.
    Dat is wel erg bijzonder vind ik, velen kenden hem ook van het blog.

    – Beeldspreker,
    Daar ben je weer eens, wat aardig 🙂
    Zelf lees ik het terug met een enorme haast (onrust), in tegenstelling tot hoe ik me eerder voelde, is er kennelijk veel onrust zonder die aan te kunnen wijzen.

    – Joke,
    wat een lieve reactie.
    Je hebt ook het één en ander doorgemaakt en dan weet je dat woorden vaak tekort schieten.

  6. EJW zegt:

    Echte liefde laat je nooit los, Zonder lijden is het al moeilijk om afscheid te moeten nemen maar op deze manier is het zó schrijnend.

  7. Henk Bossema zegt:

    Door dit steeds te delen laat je ook elke keer weer een stukje pijn los of ruilt het in voor berusting.
    De liefde blijft, voor altijd.

  8. Appelvrouw zegt:

    – EJW,
    Ik heb er vaak over nagedacht wat de minst schijnende weg is om te sterven, ook al hebben we die keuze niet. Ik denk dat het gruwelijkste is als je partner een gruwelijke marteling ondergaat en daarna vermoord, maar ook zonder de gruwelijke marteling lijkt het me vreselijk als je te horen krijgt dat het zo gegaan is. Maar ook een plotselinge dood lijkt me moeilijk, je blijft altijd zitten met dingen die je nog had willen zeggen of doen. Vroems en ik hebben wel een liefdevolle tijd gehad, dat is ook waar ik me aan vasthou.

    – Henk B,
    Daar heb je denk ik wel gelijk in, steeds een stukje pijn loslaten.
    Ik zie het allemaal als leven in fases. Iedere keer merk je dat je een stukje verder bent. En als je denkt dat je er bent, dan zie je even later dat je toch nog verder kunt. Dat is wel bijzonder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s