Voorbij rijden

Vanmorgen reed ik vanaf de stad naar huis op het meedenpad.
Omdat ik te ijdel ben voor een bril moet ik de mensen altijd goed en lang aankijken voor ik ze herken maar fietsers zijn meestal snel weer voorbij voordat ik iets gezien heb.
Net zoals vanmorgen bij die meneer in zijn grijze jas, grijze broek en grijze fiets die me tegemoet reed op weg naar de stad.
Ik probeerde in te schatten hoe oud hij was, zijn postuur leek een kleine jonge man, maar zijn haar was grijs. Hij reed me voorbij terwijl ik mijn ogen alweer had afgewend omdat hij ook naar mij keek en ik geen zin had in blikwisseling.
Was hij mooi? Ik kon hem me al niet meer herinneren toen hij voorbij was.
“Hey, Appelvrouw, hoi”, hoorde ik hem roepen, “hey”, riep ik terug tegen die vreemde man. Wie was hij? Welke fietsende man in Groningen kent mij? Misschien zou ik hem nog herkennen als ik mijn hersenen pijnigde. Een oud minnaar? Nee, die fietsen niet, en… nou ja, dan zou ik hem niet herkennen want ik onthou alleen de beste.
Van de weggeefgroep ken ik hem zeker niet. Nee, ook geen buur want kennen mijn naam niet eens.
Tot ik me realiseerde dat het mijn man was die ik niet herkend had.
Daar schrok ik van, want wat is ons huwelijk waard als je elkaar niet meer herkent?
2017-02-3-herkenning

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

13 reacties op Voorbij rijden

  1. bentenge zegt:

    Dat is inderdaad schrikken.

  2. HteD zegt:

    bril oppoetsen of een ogendoormetingstest laten doen lijkt me raadzaam

  3. Appelvrouw zegt:

    – Bentenge,
    Daar ben ik nog niet overheen, vooral toen hij erkende mij ook eerst niet herkend te hebben.

    – HteD,
    Ik zal er om denken, als ik weer eens om 8 uur boodschappen ga doen.

  4. Lehti Paul zegt:

    Wel lief dat de onherkenbaarheid wederzijds was. 😉

  5. Rebbeltje zegt:

    Een verrassend einde…werk aan de winkel dan.

  6. Appelvrouw zegt:

    – Lehti Paul,
    Verterend zelfs.

    – Henk,
    LOL.

    – Rebbeltje,
    We hebben tenminste geen gezapig huwelijk 🙂

  7. je moet het anders zien: je leert je man telkens opnieuw kennen (ook leuk voor hem, want hij kan leren en iets andere houding aannemen)

  8. Appelvrouw zegt:

    Jankrosenbrink,
    Dat is echt een heel leuke!

  9. Jokezelf zegt:

    Ach jee, toch maar een (desnoods héél klein) brilletje?

  10. Lover! zegt:

    Wat dacht je van contactlenzen?

  11. EJW zegt:

    Verrassend. Vroeger had ik een raar fenomeen. Als ik verliefd was op een meisje herkende ik haar de volgende keer niet meer, ook was ik haar naam vergeten. Denk dat mijn brein tijdelijk buiten dienst was door zoveel verliefdheid. Maar je man ken je al jaren dus wat Joke hierboven zegt is zo gek nog niet.

  12. Appelvrouw zegt:

    – Joke,
    He bah. Ik heb liever een grote.

    – LoverI
    Daar dacht ik niks van, ik ben geen doorzetter

    – EJW,
    Ach Andere setting en je kent haar naam niet meer. Zo zou ik mijn buren nergens herkennen, alleen hier naast het huis met hun hond.
    Of ik mijn man ken betwijfel vaak 🙂 In september 1993 ontmoet maar veel verder zijn we nog niet gekomen. Misschien dat een bril wel helpt om daar verandering in te brengen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s