Genade

Geschreven in 2000.
Dit is geen fictie, en geen droom.

Nooit kijk ik door de gordijnen naar buiten, maar ik voel me onrustig, en schuif ze met
bonzend hart iets opzij.
Direct bonst mijn hart nog sneller.
Ik begrijp mijn drang: hij loopt in de straat richting mijn huis.
Er gaat een flits door me heen: politie bellen.
Verstijfd blijf ik in het hoekje van de gang staan afwachten, alles in reflex, niets overwogen.
Als de politie maar op tijd is.
Al m’n zenuwen staan gespannen. Als ze maar op tijd komen.
Echt bang voel ik me niet, meer alsof het nu genoeg is geweest, alsof ik nu niet meer kapot
te krijgen ben.
Hij kan niet meer de hele dag om me heen draaien, letterlijk om me heen draaien, gek werd
ik er van. Adem had ik nodig. Hij kan me niet meer dwingen zijn vrouw te zijn.
Hij kan me niet meer slaan en ik zal niet meer ineengedoken afwachten tot het over is, hij kan me niet meer vastklemmen, me niet meer opsluiten, of vastbinden als hij wegging. Hij hoeft geen spijt meer te betuigen en te smeken of hij mag blijven.
Vier maanden kunnen een mens toch misvormen.
De littekens zitten nog in mijn hals.
Hij kan me niet meer kleinkrijgen, mijn grens is ver overschreden.
Zijn mes zal zich eens tot hem richten.
Toen de politie hem uit mijn huis haalde adviseerden ze me een poosje onder te duiken, maar ik bleef, want het gevaar kun je maar 1 keer doodsteken.

Zachtjes gaat de voordeur open. Dat verrast me niet, de politie had hem de huissleutel laten inleveren maar natuurlijk had hij allang een reserve, daar was ik op bedacht.
De slotenmaker zou vanmiddag komen.

Mijn hart slaat zeker enkele slagen over.
Ik vermoord hem, voel ik, ik vermoord hem.
Precies datzelfde gevoel van weleer bij mijn vader, toen ik ook voor mezelf op kwam: ik vermoord hem, ik vermoord ze desnoods allemaal.
Dat is geen grootspraak, dat is een punt dat je bereikt als je de ander te lang over je grens hebt laten gaan, waardoor je als het ware ook al je andere grenzen open zet.
Soms is het goed, sommige mensen moet je vermoorden, soms letterlijk, soms figuurlijk.
Deze letterlijk.
Als hij verder de gang inloopt spring ik uit mijn hoek, grijp hem bij z’n strot, en duw hem tegen de muur.
Het lijkt of ik geen adem meer kan halen van razernij, ik knijp mijn handen samen om zijn hals. Dit wordt een black out zoals ik eerder ook gehad heb.
Ik vermoord hem, ik vermoord hem, is alles wat ik nog voel, voordat het zwart wordt.
Een doffe plof op de grond brengt me weer tot bezinning
Van het uit zijn handen op de grond gevallen mes kijk ik naar hem.
Ik voel me verlammen.
“Ga weg, smeerlap,” zeg ik met hese stem, “ga weg.”
Hij staat bedremmeld naar het mes te kijken.
Hij is nu een kleine jongen en begint te huilen, zoals hij altijd deed als ik me tegen hem durfde te keren, “genade Appeltje, genade.”
Zijn tranen zijn van een krokodil, weet ik nu.
Het mes heeft zich tot hem gekeerd.
En weer neemt de politie hem mee, want ik ken geen genade meer.

——————————————

Nawoord

Dit is autobiografisch n.a.v. een foute relatie ergens rond mijn 25e, waar ik niet trots op ben dat ik zo’n foute keuze kon maken.
Maar het is wel een levensles geweest. Ik kan andere vrouwen begrijpen die het overkomt, die ondanks alles toch weer teruggaan naar zo iemand, dat deed ik niet maar aanvankelijk heeft hij toch 4 maanden de tijd gehad zijn kwalijke gedrag te profileren.
Eerst had ik nog medelijden met een jankende vent en kon het maar niet begrijpen dat iemand je zo genadeloos kan slaan, en in al je vrijheden kan belemmeren, letterlijk om je heendraaien als je je schoenen aantrekt. Je kunt niet bevatten wat iemand van je wil, waarom hij zo doet. Je raakt psychisch totaal verward en weet niet meer wat goed en fout is, en uiteindelijk verlies je ook jezelf, ik denk dat vrouwen die een kind van zo iemand hebben, of er wettelijk mee samenwonen in een heel verwrongen wereld leven. En uit angst of verwarring tegen hun omgeving gaan liegen dat alles goed gaat.
Niemand geloofd dat het mij is overkomen omdat ik zo sterk lijk, maar ik heb mijn zwakke kanten ook.
Gelukkig is dit lang geleden en heeft dit geen blijvend lichamelijk of geestelijk letsel nagelaten.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

15 reacties op Genade

  1. Rebbeltje zegt:

    Je hebt ook niet bepaald geluk gehad met je medemensen dat is wel duidelijk.
    Dan zeggen ze nog wel dat je er sterker uitkomt maar wel met de nodige littekens…
    Knap hoor dat je zoiets deelt…Groetjes

  2. Appelvrouw zegt:

    Rebbeltje, ik zie t niet zo negatief. Heb heel veel goede mensen ontmoet. Deze fout was desondanks n levensles. Je wordt er ook bescheidener door. Weet dat de val zo gemaakt is.

  3. Appelvrouw zegt:

    Dat je er sterker uitkomt geloof ik niet. Denk eerder verhard en dat is niet goed. Heb ook wel zo’n opnerking gehad na overlijden van Vroems. Maar daar ben er tot op heden beslist niet sterker uitgekomen. Wel liever 🙂

  4. wokkesplak zegt:

    Hast noch betrouwen yn in minske en kinst noch leaf hawwe !

  5. Appelvrouw zegt:

    Wokke, ik heb zeker nog vertrouwen, er kwamen ook steeds weer goede mensen in mijn leven die me sterkten. Vooral achteraf zie ik hoeveel bijzondere mensen ik ontmoet heb, vaak kortdurende vriendschappen. Maar uiteindelijk heb ik leren hechten bij Vroems maar het is niet mijn sterkste kant. Misschien heeft het vertrouwen ook te maken met weinig verwachtingen.

  6. Heftig verhaal hoor. Zonder je nawoord zou ik het voor fictie hebben gehouden. Knap dat je het allemaal zo op kan schrijven, ook al is het lang geleden.

  7. bentenge zegt:

    Dank voor het delen.

  8. Skippy zegt:

    Het zijn veel voorkomende gebeurtenissen, zo zijn er veel slachtoffers. Je kan een spijker in de muur slaan en er daarna weer uittrekken maar het gat waar het heeft gezeten blijft zichtbaar.
    Veel mensen dragen dit kruis, het is een teken van macht en vaak jaloezie.
    Bij jou is het nog goed afgelopen, bij mij ook maar ik ben gevlucht om erger te voorkomen.
    Ik ben blij dat ons appeltje nog leeft.

    Wij houden van jou

  9. Appelvrouw zegt:

    – Anne Mieke,
    Voor mij terugelezend lijkt het ok fictie.

    – Bentenge,
    dankje voor het reageren.

    – Skippy,
    Ik hoorde mensen die zeggen dat ze gefaald hebben als het ze is overkomen, als de relatie niet lukt.
    Dat gevoel had ik niet. Het enige is dat ik vind dat ik een heel erg foute keuze heb gemaakt toen ik hem in mijn leven liet. Maar daar ben ik ook overheen, kan het in de context van toen wel begrijpen.
    Heel veel erger is als zoiets langer duurt en al je verwachtingen de grond in geboord. Als je denkt goed te doen… maar dat is nooit wat zo iemand zoekt.
    Jij bent ook voor jezelf opgekomen, ook vluchten is voor jezelf opkomen. Maar waarschijnlijk voor jou een langere nasleep.

    Wij houden ook van jou, Skippy. Jullie behoren ook tot de prachtmensen die ik ooit ontmoet heb.

  10. LoverI zegt:

    Wat schrijft Wokkesplak vreemd. Kun je het ook vertalen?

  11. Appelvrouw zegt:

    LoverI,
    Wokke is Friezin in hart en nieren en heeft een mooie diepgang.
    Ze zegt dat ik nog vertrouwen in de mensen heb en lief kan hebben.

  12. Wokke heeft alleen al gelijk omdat je na jouw voorwoord ook nog je nawoord schreef

  13. EJW zegt:

    Aangrijpend, ik hoor en lees meer van dit soort situaties. Kort door de bocht gezegd vind ik het onbegrijpelijk dat vrouwen- maar ook mannen- in deze situatie blijven zitten, maar wat meer beschouwend begrijp ik het soms wel. Er is toch liefde maar ook kinderen in het spel en vaak wordt het weer goed gemaakt tot het weer gebeurt, enz. Zo kan er een vorm van gewenning ontstaan die echter nooit went. Gelukkig komen velen eruit vaak ook door anderen die iets merken en doorvragen. De frisse kijk opent de ogen en zo kan het proces naar een normaal leven weer in gang gezet worden.

  14. Appelvrouw zegt:

    Jankrosenbrink,
    🙂

    – EJW,
    Eerder snapte ik het ook niet. Maar het zal ook te maken hebben in welke staat je bent. Een stabiel iemand, en zeker met een stabiele achtergrond, zal dat niet overkomen denk ik (hoop ik).
    Het vraagt hoe dan ook verantwoording als je weg gaat, terwijl je onderdrukt werd, dat is een contrast en vraagt moed. Volgens mij is er geen liefde, maar dit is het leven wat je kent, en wat zal er gebeuren als je weggaat, hetgeen je kent ervaar je als veiligheid omdat wat er buiten is, is vreemd, dat moet je nog ontdekken, en wat als het misgaat… ik denk dat het psychisch niet goed te bevatten is. Zo luister ik momenteel naar het boek Natasja Kampusch, hierin lees ik ook veel onbegrip van zelfs specialisten. Er wordt ook gesproken over liefde, maar uitgaand van mijn eigen ervaring als kind, en die vervelende vent, is dat er geen sprake is van liefde. Je bent afhankelijk en als het de enige mensen in je omgeving zijn heb je geen keuze om iemand weg te doen of te haten, je moet er mee leven tot je een uitweg ziet. Volgens mij kunnen anderen je die niet wijzen. Het is een kwestie van overleven en daar wordt heel veel tactiek van je gevraagd.
    Veel mensen zullen toch altijd gekwetst blijven, gekrengd, gevoel van falen. De ander is wel heel erg diep in je doorgedrongen, mishandeling is nooit alleen maar een klap, het gaat om je psyche, je eigenwaarde, je identiteit wordt aangetast.
    De vrouwen die ik ken die het hebben meegemaakt zijn ook na vele jaren nog verbolgen, ook lijkt het dat ze normaal leven, maar wantrouwen en boosheid hebben toch in hun hart de overhand.

  15. EJW zegt:

    Dank voor je aanvullende visie op mijn reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s