Eén grote bult.

Uit de oude doos, toen ik nog schreef.

2008 voor het eerst geplaatst, en in 2012 nog eens. Hier kun je het voorwoord lezen als je wilt begrijpen waar het over gaat.

Alle beetjes liefde maken één grote bult

Ze hadden een ander plekje voor me gevonden.
Mijn thuis is altijd onderweg geweest, van 1 naar 2, van 2 naar B en altijd weer verder op die lange weg.
Steeds maar verder weg. En hoger en hoger op.
Ik was gepromoveerd.
G e p r o m o v e e r d!
Hoera?
Nee, want ik moest Jack achterlaten.
1976, Apeldrn,mt J.
Jack, met wie ik 3 maanden was opgetrokken, hij was mijn broer geworden.
Aan meer dan overleven en zoveel mogelijk samen genieten hadden we niet gedacht,
we leefden bij de dag, en durfden niet eens vooruit te denken.
En vooruit liep het gevaar.
Zoals die op een wrede dag kwam met de brief: gepromoveerd.
Dat betekende tas pakken en naar Utrecht.
Toen moesten we denken.

Op de laatste dag klampten Jack en ik ons aan elkaar vast.
Dit deed écht pijn. Ik had tijd er over na te denken. Ik werd niet van het ene het andere moment weggerukt.
Het was geen droom.
Het was een voorbereiding.
Weg van hier, weg van deze wonderlijke wereld vol gekwelde zielen die allemaal leefden, vandaag hier, morgen daar. Allemaal in onzekerheid.
Daarom sloten we morgen buiten.
Maar hij kwam altijd.

We liepen door de Hoog Soerense heide en zwegen,
want er waren geen woorden voor onze angst.
Verder, we moesten altijd verder, steeds weer opnieuw, altijd zonder elkaar,
maar wel verder.
Dit keer had ik tijd om afscheid te nemen. Maar beter was het geweest te verdwijnen achter de horizon, zoals eerdere keren.
Jack moest achterblijven in deze mooie wereld, terwijl mijn leven voortging in een andere.

Onze laatste avond.
We konden nog steeds niet spreken.
Hij had mijn hand vast en keek over mijn hoofd heen naar de toekomst. Of misschien ook wel naar het verleden, naar onze tijd samen, of naar wat daar nog vóór lag.
Het was een innige vriendschap die neigde naar liefde, zonder toekomstplannen.
Toekomst kon voor ons niet bestaan, je kon nergens naar toe leven. Anderen beslisten over ons, al naar gelang wat het lot ons bracht.
Wij moesten vandaag overleven,
iedere dag weer.

Jack.
Je magere hand die niet geven kon, maar wel vroeg ‘hou me vast’, klampte zich aan mijn leven vast.
Toen ik hoorde dat ik weg moest wist ik dat jij een andere zus zou vinden, ik hoopte het, je had het nodig. Of ik had het nodig, die gedachte dat er iemand anders zou komen om met jou te genieten en waar jij voor kon zorgen, en het daagse verdriet te vergeten. Dat je tenminste niet alleen was en om mij zou treuren. Dat wou ik.

De laatste avond stonden we voor de deur.
Wanhopig.
Jouw handen op mijn rug, mijn gezicht tegen jouw schouder.
We wisten niet hoe we onze emoties moesten tonen, we wisten niet hoe we moesten laten merken dat we zoveel aan elkaar hadden en bang waren, bang om zonder elkaar verder te moeten omdat we niet wisten dat er daar verderop wel weer anderen waren.
We stuntelden wat in de struiken, vlak voor de deur waarachter de brief lag met de wrede woorden: “gepromoveerd”.
Onhandig bezegelden we onze innige vriendschap met gestuntel, omdat we er allebei nog niets van wisten, wetende dat dit het laatste was wat we elkaar konden geven.
Een wanhoopsdaad was het, het leek helemaal nergens op.
Het gaf in alles de onbereikbaarheid aan.

Ons leven ging verder,
apart.
Maar aan die 3 maanden heb ik me zoveel jaren kunnen optrekken.
Want alle beetjes liefde in je leven maken één grote bult.

Deze tekening overhandigde Jack me toen ik opgehaald werd.
Uiteraard heb ik die, na 40 jaar nog steeds.

jack-tekening

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jonge jaren en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Eén grote bult.

  1. Rebbeltje zegt:

    Hou je vast aan die bult 😉

  2. kleinborkel zegt:

    Appelvrouw, wat een mooi – en triest – verhaal. En die tekening is echt heel fraai. Gepromoveerd: wat een vreemd verhullend woord in dit verband.

  3. wokkesplak zegt:

    Ast de leafde mar preaun haste , ek al is it mar in priuwke west dat is better as noait…..

  4. Appelvrouw zegt:

    Rebbeltje, na al die jaren heb ik meer kleine liefdes gehad, minder indrukwekkende omdat dit zo bijzonder was gezien de situatie in de crisisopvang en die aantrekkingskracht, niet sexueel maar geestelijk, altijd samen willen zijn zonder veel te zeggen, veel gewandeld op de Soerense hei en kleinere kinderen onder onze hoede genomen die we meenamen daarheen.
    De grootste liefde waar ik nu, na 6 jaar, nog steeds op teer was die van Vroems, volwassen liefde, erkenning, mogen zijn wie ik was, liefde tot op het bot, tot de dood ons scheidde. Maar de liefde is gebleven.

    – Kleinborkel,
    Eigelijk promoveer je, in die tehuizen: je begint in de peutergroep, vanaf 2 jaar zaten ze daar. Zulke kleintjes, dan hou je niet voor mogelijk, zo jong al in een tehuis en steeds maar weer andere begeleiders. Op hun 5e naar de hogere groep, en op hun 12e jongens naar het jongenshuis en meisjes naar de meisjesafdeling. Daarna kwam ik wegens wangedrag (nou ja, ik had de trein gemist…) in crisisopvang terecht, en vandaaruit ging ik begeleid wonen, je ging dus steeds eens tapje verder. Als kind was ik al vaak weggedaan omdat ik lastig was, en dan kwam ik bij familie waar ik dan niet kon blijven, of omdat er weer een kind geboren werd en je als buitenstaander in de weg zat. Dat werd verteld later, maar wie weet vond niemand me lief en zo ging van familie naar familie want mijn ouders wilden me niet hebben, kwamen me gewoon niet meer ophalen.
    8 gezinnen aan mijn vaders kant en 7 aan mijn moeders kant kon ik wel een tijd van hot naar her gaan. Tot mijn oma me terugbracht met de mededeling dat ieder voor zijn eigen kinderen moest zorgen en niet een ander daarmee opzadelen.
    Maar goed, op mijn 16e was het toch afgelopen met de ellende daar bij mijn ouders, ik heb hem aangegeven en hij is veroordeeld. Ik hoefde, en wilde, nooit meer terug, heb ze daarna ook nooit meer gezien.

    – Wokke,
    Dat is waar, dit was kinderliefde, geen lichamelijk verlangen. Ik heb liefde gekregen van Vroems, dat was intens, en zonder terughoudendheid. Die liefde is wat me echt sterk heeft gemaakt, al heeft me ook wel bijna gebroken na zijn overlijden. Rouw was (is) verschrikkelijk, dat weet iedereen die een dierbare verloren is, je houdt je overeind, je gaat door, maar die pijn.
    Nu, 6 jaar later doet het niet meer zo’n pijn, en de liefde ben ik altijd blijven voelen, die is er. Zelfs in mijn dromen.

  5. Rebbeltje zegt:

    Wat een verschillen zeg…ken alleen maar geborgenheid en heel veel fam om me heen.
    Moeilijk voor te stellen dan als het zo anders loopt zoals bij jou…

  6. EJW zegt:

    Een ontroerend verhaal. Afscheid nemen heb ik ook een paar keer gedaan maar gelukkig niet in de omstandigheden waarin jij verkeerde. En het is waar, alle beetjes liefde helpen. Ik ervoer dat ook zo maar ook even zoveel pijn.

  7. Appelvrouw zegt:

    – EJW,
    Misschien is het goed als je die pijn voelt, want dan heeft het iets voor je betekent wat je meedraagt, en dat hoeft niet altijd negatief te zijn, al voel je dat op dat moment wel zo.

    Toch zijn er ook mensen die die liefde niet kunnen ontvangen, die zijn bang voor de pijn. Maar als zo vaak alles weer van je afgenomen wordt leer je om je niet te hechten, dan doet het ook geen pijn meer. Maar je kunt tot op zekere hoogte wel weer leren te hechten. Hoever weet ik niet, moet ik zelf nog ervaren 🙂

  8. EJW zegt:

    Onderwerp doet me denken aan het lied van Simon and Garfunkel ”I am a rock” Gaat over een persoon die vriendschap en liefde uit de weg gaat, bang om gekwetst te worden. Ik hecht snel aan mensen en in de liefde is dat soms pijnlijk. Echter, ik wil de liefde niet uit de weg gaan, als het gebeurt dan heb ik er ook geen weerstand tegen. Toch heb ik de neiging om me er voor af te sluiten ter zelfbescherming. Ik zeg ”neiging” want weet ook dat als het aan beide kanten echt is ik veel zal missen al ik me er voor afgesloten hebt

  9. Appelvrouw zegt:

    EJW, Ik vraag me af of je dat ontwijken wel bewust doet, reflexen werken automatisch.
    Ik ben zelf wel van het “tijdelijke” maar dat komt deels ook door mijn leefsituatie, kan nu eenmaal me niet zo laten gaan in mogelijkheden als ik heel soms wel zou willen in een diepere laag. Maar ik weet zeker dat ik een hoop gedoe zou hebben als ik alleen was, vooral getrouwde minnaars want die zijn veilig, maar als je alleen woont geeft het ook wel eens leegte want hij gaat altijd weer weg, en je staat altijd onderaan de rangorde, alles gaat voor, van zijn vrouw en kinderen tot autowassen en boodschappen doen.
    Je bent pas aan de beurt als alles al klaar is 🙂 Nu komt dat alleen maar goed uit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s