Vandaag heb ik hem niet vermoord

2016-10-15-vandaag-heb-ik-hem-niet-vermoord-boerderij1
De maan is mooi rond, met stippeltjes er op waar ik al naar gelang mijn stemming de meester zie staan, of Jetty, mijn vriendin. Maar ik mag niet meer met haar omgaan van mijn vader daarom zet ik haar soms op de maan en dan kunnen we toch samen zijn en spreek ik met haar.
Trots loop ik achter de kruiwagen met 2 balen hooi om naar het vee te brengen.
Foeterend vertel ik in gedachten aan de meester -die ik dit keer op de maan heb gezet- dat hij moet begrijpen dat niet ik de straf verdien maar mijn vader. Dat kan hij toch zien? Ik werk hard, loop in het donker, in de kou, helemaal alleen de weilanden in terwijl de anderen in de warme keuken zitten te eten.
Maar de meester heeft een hekel aan me en zal me nooit begrijpen.

De avondkou maakt me schoon na wat er in de middag voor de zoveelste keer is voorgevallen.
Terwijl ik nog niet klaar ben met de koeien melken, roept mijn vader me om naar de schuurzolder (tevens strozolder) gereedschap voor hem te zoeken.
Hij kan dat zelf prima, maar draagt ons vaak zomaar vreemde werkjes op.
“Ik kan niet weg, ik ben nog niet klaar,” sputter ik tegen.
Maar ik kom er niet onderuit, hij gebied mijn zussen de koeien van mij ook te doen.
Onder mijn tong ontstaan zoals gewoonlijk angstbelletjes van spuug.

Hij is te vriendelijk, dat is verraderlijk, het volgende moment kon hij je ondersteboven gooien.
Wat heb ik fout gedaan? Koortsachtig zoek ik in mijn geheugen naar fouten. Misschien mijn schoenen niet recht gezet, of mijn jas hing scheef aan de kapstok, of misschien een vuiltje op mijn fiets. Of heb ik een koe niet vast gezet.
Mijn hoofd is een tol van het denken en de angst verlamt me bijna.
Ik wil niet, ik wil niet…
Maar schreeuwen kan ik niet.

Boven bij de gereedschapsafdeling ligt van alles, rollen prikkeldraad, paardentuig, door mij gevlochten touwen, roestige tangen, ijzeren staven. De angst voor deze ruimte gaat nooit over, hoe vaak ik er ook roestige spijkers heb moeten sorteren op formaat, of andere nare opdrachten vervullen.
Met zware benen ga ik de ladder op, ik wil niet naar boven, ik wil de koeien blijven melken, hun veiligheid voelen.
Maar vader is lief, hij blijft lief en dat vertrouw ik niet.
Ik gruwel van hem en mijn haat groeit bij iedere stap. Ik walg zo erg van hem dat ik overweeg of ik hem met zo’n gevlochten touw kan vastbinden, zoals hij mij… en dat ik hem dan met een ijzeren staaf zal doodslaan.
De ladder kraakt onder zijn klompen.
Als ik de ladder nou een zet geef naar achteren zodat hij valt, recht achterover, morsdood.
2016-10-15-vandaag-heb-ik-hem-niet-vermoord-prikkeldraad

Zijn ogen glimmen en zijn glimlach verdwijnt niet.
Ik kan nu alles tegen hem zeggen zonder dat hij boos wordt, zelfs schelden en lelijke woorden roepen.
Hij is gefixeerd op slechts datgene waarvoor hij me hier naar toe stuurde, als een wild beest, onverstoorbaar recht op zijn doel afgaand.
Niets zal hem tegenhouden. Helemaal niets.

Buiten is het koud en ik praat niet meer tegen de maan want mijn maag doet pijn van de honger, wetende dat ik straks zonder eten naar bed moet.
De kruiwagen is zwaar.
Mijn lijf zit tjokvol machteloze woede, en ik ren…
Ik ren zo hard ik kan, dan hoef ik de pijn in mijn lijf niet meer te voelen, dan ren ik…
ren ik me misschien wel dood.

2016-10-15-vandaag-heb-ik-hem-niet-vermoord-2

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jonge jaren en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

20 reacties op Vandaag heb ik hem niet vermoord

  1. Rebbeltje zegt:

    Zo een heftig verhaal voor een “klein” meisje..en ja die maan blijft gelukkig gewoon staan.
    Mag hopen dat het fictie is…als ik terug denk aan mijn pa is het alleen maar rust en HIJ hard werken.
    Groetjes

  2. Appelvrouw zegt:

    Rebbeltje,
    Een enkel detail is fictie, omdat ik niet alles meer in detail weet, zoals hoe dat dan moest met de rest van mijn koeien melken. En soms heb ik 1 herinnering op 2 tegenstrijdige momenten dan gaat de gebeurtenis niet om wanneer het plaats vond maar dát het plaatsvond. En ik brouw wel eens 2 situaties tot 1.

  3. Uw verhalen grijpen me naar de keel. Het contrast tussen het schrijnende relaas en the shiny happy girl in the picture ontbloot het verzwijgen, het inslikken & legt er tegelijk een duistere deken over. xxx

  4. Anna, het blijft zo verbijsterend dat ik er verder maar een woord voor heb; verschrikkelijk!

  5. Appelvrouw zegt:

    Evy, Kinderen leven meer bij het moment, je groeit op in zo’n omgeving. Pas later dringt tot je door wat dat met je doet, en gelukkig heb je toch altijd gelegenheid blije momentjes te vinden.
    Maar jij omschrijft het heel goed, “ontbloot het verzwijgen”
    Uiteindelijk heb ik gepraat, maar voor mensen je geloven moet je nog veel meer praten, want mensen willen geen last van je hebben, dus werd ik weer terug gestuurd, of kreeg erg nare opmerkingen.
    Wat voor mij dan wel positief is is dat mijn vader veroordeeld is. Mijn opstand leverde dat tenminste op, en dat gaf me het gevoel dat ik voor mezelf was opgekomen.
    En dat zorgt er voor dat ik niet mijn leven lang slachtoffer ben.

  6. Appelvrouw zegt:

    Katja, dat is het ook, maar als je er in leeft heb je niet door hoe verschrikkelijk, ondanks dat ik altijd in verweer kwam, al op mijn 8e liep ik voor het eerst weg, naar Jetty.
    Mijn broer heeft zich tot zijn 40e laten slaan en vernederen. Voor mij onbegrijpelijk. En dat is pas echt verschrikkelijk, dat je geen sterker karakter hebt om een keer met de traktor over zijn bed te rijden. Of misschien is mijn broer juist wel heel sterk dat hij het al die jaren heeft verdragen, ik kon dat niet.

  7. Skippy zegt:

    Anna,
    Heb alles van jou gelezen, weet niet wat zo’n machtsbesef is. Een vader die zich vergrijpt aan zijn dochter, het toe eigend tot een bezit.
    Afschuw en verdriet in mijn hart om een kind voor het leven te slopen.
    Kan je vader nooit worden, maar je blijft in mijn hartje wonen.

  8. EJW zegt:

    Opnieuw een aangrijpend verhaal uit jouw vreselijke jeugd. Ook in de reacties is de beklemming voelbaar.

  9. Appelvrouw zegt:

    – Skippy,
    Wat lief dat ik in je hartje mag blijven wonen.

    – EJW,
    Dankje voor het lezen en reageren.

  10. Henk bossema zegt:

    Ik ga een veilige maan lanceren zodat “goeie mensen” daar samen lief kunnen hebben en gelukkig zijn in elkaars veilige nabijheid.

  11. Appelvrouw zegt:

    Henk B,
    Heerlijk. Ik hou het journaal in de gaten.

  12. peterbake zegt:

    Echt met open mond gelezen en hoop dat het fictie is, het antwoord heb ik inmiddels en is te stuitend voor woorden … Dus zwijg ik, en laat je weten dat dit horror verhaal me aangrijpt ,,,

  13. Jokezelf zegt:

    Mag ik je omarmen?

  14. Appelvrouw zegt:

    – Peterbake,
    Dankje dat je liet weten dat je er was.

    – Joke,
    Jazeker, oprechte armen mogen

  15. Corja zegt:

    Hoe kón hij! Als ik dat stralende, lachende gezichtje zie op de foto, keert mijn maag zich om. Ook al omdat ik weet (of denk te weten) dat die glimlach zoveel leed, verdriet en pijn moet verbergen. Wat ben je een sterke vrouw!

  16. els zegt:

    Moedig om dit verhaal te delen. Voor mensen die het niet hebben meegemaakt geeft het meer begrip. Voor anderen is het mogelijk een herkenbaar verhaal. Misschien ook het “Je nooit meer machteloos willen voelen”.

  17. els zegt:

    Een vreemde gedachte van mij. Misschien heb je door je pijnlijke spieren / zenuwen van jongs af aan meer doorzettingsvermogen opgebouwd doordat het meer energie kostte om hetzelfde als anderen te kunnen doen en je voor niemand wilde onderdoen (of anderen die zeiden dat je maar flink moest zijn).

    Nog een fijne dag gewenst.

  18. Appelvrouw zegt:

    – Corja,
    Ik denk dat dit soort mensen geen empathie kennen maar alleen eigen belang.
    Of ik sterk ben weet ik niet. Wel dat ik als enige in opstand kwam.

    – Els,
    Ca 15 jaar geleden ben ik begonnen er over te schrijven en heb heel wat persoonlijke details er over geschreven.
    Voor mij niet moedig. In het echt tegen iemand tegenover me is het veel lastiger, mensen vallen je in de rede, hebben goedbedoelde adviezen of vervelende vragen (waarom zei je niet nee, waarom dit en waarom dat). Maar ook denken mensen dat ze iets moeten zeggen of doen.

    Je voelt je toch altijd machteloos want het leven moet geleefd met de beperkingen van toen, en met onwetendheid en sociale beperkingen.

    Ik denk dat je gedachte niet vreemd is, veel artsen zeggen hetzelfde.
    Niemand heeft mij gezegd dat ik flink moest zijn. Maar ook niemand was er om me een schuilplaats of geborgenheid te bieden. Maar was da twel zo, dan zou ik het niet begrepen hebben, ik wist niet dat dat bestond en als ik het al was tegengekomen zou ik neit geweten hebben hoe ik daarmee om moest gaan.

    In ieder geval hoeven artsen niet verder te zoeken naar klachten als ze zeggen dat het door vroeger komt.
    Maar ik geloof er zelf helemaal niet in omdat ik ook leuke neefjes en nichtjes heb (kinderen van andere familieleden, niet uit het gezin waar ik uit kom) die nog veel meer pijn en onvermogen hebben, kinderen nog in een elektrische rolstoel die onder de douche geholpen moeten worden die toch uit een fijn gezin komen.

  19. Wat een schrijnend, aangrijpend geschreven verhaal. Hoe kan zoiets toch gebeuren. Jij bent bijzonder sterk. Ik stuur je een zonnestraal. Groetjes, Carine

  20. Appelvrouw zegt:

    Carine,
    Veel mensen zullen nooit begrijpen hoe zoiets kan gebeuren maar ik geloof dat de mens van nature “slecht” is, voor zijn eigen behoeftes leeft. Pas als je leert hoe veel meer bevrediging je vindt als je je verdiept in een ander en zijn behoeften, krijg je een rijker leven.
    Eerder leefde ik ook alleen voor mezelf, niet zo extreem als mijn vader maar veel mensen hebben me bijgeschaafd, en ik leerde liefde kennen, en delen en geven. Toch wil ik niet zeggen dat het leven alleen voor je eigen behoeftes armoe is voor jezelf want dat ervaar je niet zo.
    Pas als je anders leert ervaar je werkelijke bevrediging.
    Ik heb het gezien bij mijn broer en zussen naderhand, zij zijn niet in staat te geven, leven alleen op hun eigen kleine eilandje van schijnveiligheid en grote monden dat zij alles beter weten, en lijken krachtig door de deur voor je neus dicht te smijten omdat tegengas gevaarlijk is.

    Dankjewel voor het lichtstraaltje, de zon schijnt hier dankbaar naar binnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s