8baan en uitvaart

Mijn hoofd is een chaos, gedachten flitsen en verdringen elkaar.
Ik weet niet wat ik voelen moet omdat de 8 baan een vertraagd voorbeeld is van wat er in mijn hoofd gebeurt.
Zal ik huilen, overstuur zijn, zal ik teveel aan Vroems denken, zal ik om hem pijn hebben in plaats van om Gerda?
Hoe kom ik bij de aula als ik niet het aanbod aanneem om mee te rijden. Hoe zullen de stoelen zijn, zal ik goed kunnen zitten? Zal ik lang moeten staan bij de condoleance?
Hoe kom ik van de aula op tijd bij de begraafplaats zonder te verdwalen.
Moet ik daar nog ver lopen naar het graf?
Overspannen word ik van die gedachten zodat ik besluit op verkenning te gaan met de fiets. Zo weet ik precies waar ik moet zijn, en hoe lang ik er over doe.
Op weg van de aula naar de begraafplaats begint de pijn in de nierstreek weer.
Dat niersteentje die al vastzit vanaf april moet toch eens weggewerkt worden.
Maar pijn of geen pijn, ik zal toch naar die uitvaart van Gerda gaan.
Begraafplaats Selwerderhof is een prachtig park.
De pijn beneemt me soms de adem terwijl ik langs de paddepoelsterweg en het van starkenborgkanaal naar huis fiets.

Toch maar dankbaar gebruik maken van het aanbod van Katja om me op te halen. Rolstoel mee zodat ik zeker weet dat ik goed zit en niet teveel worstel met mezelf.
Dat was een heel goed plan. Lieve Katja was heel zorgzaam voor mijn rolstoel.

 

De uitvaart

De uitvaart van Gerda was zeer gedenkwaardig. Heel wat beelden heb ik in mijn geheugen gegrift. Met open ogen en oren geluisterd naar de voordrachten van de kinderen en het mooie lied van de kleinkinderen met hun prachtige stemmen en gitaarspel.

Soms heb ik gewenst dat we hier in onze stijve cultuur ook huilvrouwen inhuurden om niet ieder voor zich in zijn verdriet te laten stikken.
Waarom huilen we doorgaans niet voluit maar verbijten we ons?
Hoe vaak worden we geprezen omdat we ons zo goed hielden?

Nu ligt ze daar, in een mooie eenvoudige kist in de grond, bedekt met kinderhandjes en bloemen.
En gaat ons leven door, soms met een steek van verdriet om haar lijden, of een mooie herinnering. Dat van de familie en een enkele heel dierbare vriendin staat misschien nog een poosje stil. Voor hen begint het waarschijnlijk nu pas. Het wegruimen van wat haar leven was.

Als we het terrein afrijden op weg naar huis zie ik voor het eerst dat het al herfst is geworden.
En poëtisch redeneer ik: Gerda is in de herfst van haar leven gestorven en op een mooie zomers warme dag begraven,
alsof ze nog wat wilde rekken,
zoals bij bezoekjes het je niet lukte binnen een uur te vertrekken.

2016-09-27-uitvaart-gerda-vlinder

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op 8baan en uitvaart

  1. Rebbeltje zegt:

    Heb ik net verteld dat ik nergens kan reageren en ineens werkt het weer…
    Heftig om afscheid te moeten nemen altijd…sterkte

  2. Het valt me wel eens op dat degenen die het meest hun emoties uiten tijdens de plechtigheid ook het meest opfleuren na afloop tijdens de koffie met koek 🙂 Verder heb je er helemaal niets aan maar ik wens je toch ook sterkte. Vooral met het eigen gemis wat dan zomaar even komt opzetten

  3. Appelvrouw zegt:

    – Rebbeltje,
    Het ligt wel aan de band die je met iemand hebt hoe heftig je het ervaart, en hoeveel impact het op je dagelijks leven heeft. Bijvoorbeeld een gezinslid verliezen.

    – Henk,
    Zoveel uitvaarten heb ik nog niet zo bewust meegemaakt en geobserveerd.
    De ene mens is natuurlijk ook expressiever dan de ander.

  4. EJW zegt:

    Sterkte Appelvrouw

  5. Appelvrouw zegt:

    Dankje EJW.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s