Agenietje en Ananasje

(Uit de oude doos)

Agenietje.
Zo wilde jij genoemd worden.
En mij noemde je Ananasje, dat vond je mooi bij jouw naam passen; Agenietje en Ananasje.
Het was niet zo vreemd, die naamverandering: we wilden onszelf niet zijn, we kónden onszelf niet zijn.
De wereld had ons genoeg gekweld en we kropen in onze eigen droomwereld, daar aan de maliebaan 99 in Utrecht, in het grote glazen huis met de witte muren.
We vertelden elkaar alles.

Herinner je je mij nog?
`s Avonds zaten we vaak bij elkaar, lachten om onze stommiteiten.
Ik keek erg tegen je op. Jij was veel knapper, jij begreep veel meer. En jij had altijd vriendjes, mij zagen ze niet, ook jaren daarna niet.
We gingen ook wel eens samen uit.
Ik ging veel eerder weer weg. Jij kwam meestal `s nachts niet thuis.
Nooit vroeg ik waar je geweest was, meestal vertelde je het zelf wel. Je bleef overal maar slapen.
Je was een schoonheid en je was vrij, door al dat uitgaan en vriendjes. Als je ergens binnenkwam leek het of het café opfleurde.
Altijd lachte je in het openbaar.
Maar men zag je tranen niet, of wilde het niet zien.
Je was wild en had honger naar aandacht en troost, en mannen gaven je die aandacht en troost, meende je.
Toen ging ik verhuizen naar het noorden omdat ik een zus had die zo graag wilde dat ik dichterbij haar kwam wonen. En ik hechtte niet en vertrok altijd zonder na te denken naar een volgend oord. Het was een gewoonte geworden, eerst weggerukt waar ik wilde aarden en vervolgens ging ik zelf want er was altijd overal wel weer een nieuw leven op te bouwen vol nieuwe ervaringen.

Toen zat ik daar, helemaal alleen in Groningen.
Jij en ik begonnen elkaar brieven te schrijven, we hadden immers niemand anders. Want ook jouw one-night-affairs waren geen liefde en mijn zus had me al laten barsten op de dag van mijn verhuizing.
Iedere keer keek ik uit naar je brief vol humor en spot, en we lachten, ook zonder bij elkaar te zijn.
2016- 04- 8 - agenietje

We logeerden vaak bij elkaar. Jij moest altijd toestemming vragen in het tehuis of ik mocht blijven slapen, en soms vonden ze dat ik te vaak kwam, en dan mocht het niet.
Maar ik kwam toch. Niemand kon mij ooit nog tegenhouden.

Ik herinner me nog zo goed die laatste keer bij jou.
Je draaide Neil Diamond, `Red, red wine’, en jij dronk aardig wat rode wijn, zoals altijd.
Je huilde, je zei dat het nummer je zo ontroerde, en ik geloofde het.
Maar als ik nu jouw brieven terug lees begrijp ik veel meer.
Toen was ik zelf de wereld aan het ontdekken en mijn plaats daarin.
Ik was te onervaren om jouw noodkreten op te vangen.
Nu huil ik om jouw brieven van vele jaren geleden, toen lachte ik, was ik blij.
Nu niet, nu lees ik het verschrikkelijke verdriet wat in jou huisde.
Je was helemaal niet zo vrij als ik toen dacht.
Ach, Agenietje, zou je er nog zijn?

En toen, toen ik al een week niets meer van je gehoord had, en de directrice, mevrouw Luuk, niet door de telefoon wilde zeggen waar jij was, stapte ik in de trein. Ik stikte van onzekerheid.
De kamer die jij het laatst had bewoond, mijn oude kamer, was leeg, voor de ramen hingen geen gordijnen meer.
Ik belde aan.
Mevrouw Luuk deed de glazendeur open, ze liet me er niet in.
Ze zei alleen dat jij weg was en dat het mij niet aanging waar naar toe.
En ze sloeg de deur dicht.
Daar stond ik, op de maliebaan in Utrecht, voor dat grote glazenhuis.
Tegen de witte muur ging ik op de grond zitten.
Eén week was je weg, en je kamer was al leeg! Dat betekende dat je nooit meer terug kwam.
Ik kreeg het koud.
Je moest toch ergens zijn, Agenietje? Ergens toch?
Ik werd bang, kreeg zo’n onheilspellend gevoel in mijn buik.
Ik had twee vermoedens, en ik durfde ze niet te denken.
Nog altijd hoop ik dat het totaal iets anders was.
En hoop ik dat jij, Agenietje, toch ergens een plaats hebt gecreëerd waar je wezen mag,
waar men je wil en kan zien.
Ach, Agenietje, zou je er nog zijn?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jonge jaren en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

13 reacties op Agenietje en Ananasje

  1. kleinborkel zegt:

    Ach Appelvrouw, wat zul je nog vaak aan haar gedacht hebben. En wat een manier om jou na zo´n reis af te wimpelen, terwijl je Agenietje zo na stond. Andere tijden. Ik weet niet of je echt verder wilt speuren, maar anders zou Het Utrechts Archief iets kunnen zijn: http://www.hetutrechtsarchief.nl/thema/herinneringen/maliebaan. Kijk ook even bij reactie ‘ria mes, 1-3-2015 16:30’. En wellicht is dit ook nog wat: http://www.wiezoektwie.nl/rubriek.asp?rubriek_id=kin Maar misschien was je hier zelf al op gestuit. Zie maar. Als je ’t liever hierbij laat, snap ik het ook.

  2. bentenge zegt:

    Lap zeg. Heftig stukje dit.

  3. Appelvrouw zegt:

    – Kleinborkel, Ik heb een paar bijzondere contacten gehad destijds, maar ze horen bij die tijd en ik hou mijn herinneringen. Er zijn er die meer voor me betekent hebben, ooit ontmoette ik weer een vriendin uit een tehuis. Ze was junk geworden. Over velen heb ik nare verhalen gehoord. Je bent als meisje zo kwetsbaar. Bedankt voor je link, ik had hem al eens bekeken. En wie zoekt wie… dat is eigenlijk best triest. Ik vind zelden iemand maar erger: ik word ook nooit gezocht, ook niet op schoolbank. Nou ja… dat denk ik tenminste, de enige die me zocht, was mijn jeugdvriendin en dat zag ik bij iemand anders die een account op schoolbank had, ik heb dat niet, laat me natuurlijk ook niet vinden. Ook mijn account op faceboek is niet met mijn eigen naam. Er zijn grenzen aan het gevoel dat je belangrijk bent voor anderen. Dat is natuurlijk een familie kwestie, zit er niet op te wachten dat zij iets van me lezen of zien.

  4. Appelvrouw zegt:

    Bentenge, maar wel bedankt dat je de moeite neemt een reactie te plaatsen.

  5. EJW zegt:

    Aangrijpend verhaal, het verdriet en het gemis waarover je schrijft raakt degene die dit ook hebben meegemaakt. Dichtbij jezelf geschreven en daardoor komt het bij de lezer ook binnen

  6. Appelvrouw zegt:

    EJW, Dit is al vele jaren geleden geschreven, zoals toen kan ik dat niet meer, maar wat je zegt: dichtbij jezelf geschreven, ja dat had ik toen, en die manier van uiten kan misschien alleen maar als je nog helemaal vol bent van een gebeurtenis die je je herinnert. Het is niet zo dat ik er vaak aan denk (dacht) als een gemis, eerder een herinnering.

  7. burroholanda zegt:

    Een blog, dat mij aangrijpt. Ik had zelf een dergelijke ervaring met een ,toen, goede vriend. Uiteindelijk moest ik hem de deur wijzen, maar tot op de dag van vandaag vraag ik me af hoe het hem vergaan is.

  8. Jokezelf zegt:

    Leuk is hier bedoeld als; respect voor dit mooie verhaal.

  9. Appelvrouw zegt:

    Burroholanda,
    Maar je kunt hem niet meer vinden begrijp ik.
    Of, net als ik: je zoekt ook niet en hoeft niet zo nodig te vinden.

    – Joke,
    Dankje

  10. Suskeblogt zegt:

    Een herinnering, maar er is nog steeds kans dat er een antwoord op je vragen komt ook al zoek je er niet meer naar.

  11. broekstukken zegt:

    Ik zocht jaren naar een jeugdvriendin en toen ik haar gevonden had, stuurde ik een mail kreeg midden in de nacht een mail terug en dat was het. Hoewel al mijn zandkastelen weerden toen gelezen. Ik hoorde neits meer. Toch tevreden. Even weet ik weer dat zij bestaat, zij dat ik besta.

  12. Appelvrouw zegt:

    Martin,
    Ik heb wel een paar keer mensen van vroeger teruggevonden. De eerst was een enorme flop, zo’n sufkip! en de tweede herkende ik eigenlijk niet meer, ze was zo veranderd en we hadden elkaar niets meer te vertellen. En nog een paar waar ook niks meer van over was, van het contact bedoel ik. Toch geen verbondenheid gehad denk ik. De ergste was een vriendin die ik toevallig tegenkwam. Ik had dat eerst niet door, ze zocht onderdak, woonde in een oude kraakschuur of zo en wilde in de stad wonen. Ze mocht tijdelijk een kamer bij mij, we kenden elkaar vroeger door een door, en ik liet haar zelfs met mijn vriendje zoenen. Maar er was iets raars met haar maar ja, kinderthuiskinderen hebben misschien allemaal een rare afwijking ergens zijn we toch misvormd wat je niet altijd direct ziet. Iemand vertelde me dat ze junk was en ik nog grote problemen met haar zou krijgen. Gelukkig heb ik die problemen niet gekregen maar haar wel de deur uit gezet. Je mag jezelf best vernielen, maar ik help daar niet aan mee.

    Helaas heb ik nooit meer van die bijzondere vriendschappen gehad zoals destijds.

  13. Appelvrouw zegt:

    Suske, nee hoor, dat antwoord komt nu echt niet meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s