Pracht leven

Moest naar Beatrixoord voor het nazorggesprek. (het 3 maanden traject gevold om beter met mijn ongemakken om te leren gaan)
Helemaal geen zin daar weer naar toe te gaan. Hoopte nog op een excuus: fiets die het niet doet of zo. Maar alles stuurde me die kant op.
De psychologe had me geadviseerd trauma behandeling te doen, EMDR. Dan moet je heel sterk aan je trauma denken, aan het aller ergste want waar kies je uit als je hele jeugd… nou goed, ik zag het helemaal voor me.
Zit ik daar te emderren voor een studente
– (ik stel me echt voor dat daar zo’n schattig leuk meidje zit die mocht studeren van haar ouders terwijl ik moest werken op de boerderij zodat mijn vader weer een koe kon kopen, niet om ons eten te geven maar om zelf rijker te worden, om dan op zijn 75e dood te gaan en alles aan een vreemde na te laten) –
en zie dan dat leuke meidje die een klepel voor me houdt terwijl ik heel sterk aan de klok denk, zo sterk dat alleen de klok nog maar bestaat. Daar word ik rillerig van, krijg buikpijn en rugpijn en word verschrikkelijk misselijk.
Maar ik volg de klepel: links, rechts, links, recht…
En dan word ik niet meer bang voor de klok.
2016- 05-27- prachtleven 1965
(deze foto went nooit, de angstige ogen van mijn oudste zus, en die linker besloot nooit lief te hebben.
Ik ben die met de grijze trui, en ik had een groot hoofd waarin ik een eigen wereldje had waar het leuk was.)

En zo alle trauma’s van 16 jaar bij langs… Ik zag het helemaal voor me, heus, het zou minstens 7 jaar duren voor ik nergens meer rugpijn van zou krijgen.
Mensen kinderen! al die tijd gefocust op mijn ellendige dooie ouders. Zijn ze dan nog niet dood genoeg?
Kom op, besloot ik toen, ik laat het er bij. Heb mijn legitieme portie opgeeist, mijn pensioengat is gedicht. Wat valt er nog te halen. Ik ga verder met leven.
Er zijn nog zoveel mooie mensen die mijn aandacht verdienen en waar ik positieve prikkels van terugkrijg.

En zo zat ik daar in de wachthal, vechtend met de slaap want het was daar veel te warm.
Half 3.
Nog 5 minuten, nog 4 minuten…
Ik telde ze af, want ik wou graag naar huis naar bed. Een kwartier later zat ik nog te dutten in de hete wachthal. Besloot er stiekem vandoor te gaan. Maar dan moet je langs de receptionistes, nu ze daar aan het verbouwen zijn zitten die pontificaal voor de deur.

Nee, u staat niet in het systeem, was het wel vandaag?
Ik liet haar de mail zien met de oproep.
Oh… ik zal even bellen.
2 minuten later kwam de psychologe.
En mensen kinderen wat waren we gelukkig, alles positief, ik straalde, zij blij want dat hebben zij toch maar mooi voor elkaar gekregen!
Uche!
Ik was het toch zelf die daar 2 keer in de week om 8 uur in de wachtkamer zat, weer of geen weer, midden in de winter.

Eenmaal weer buiten blonk daar mijn nieuwe fiets die geweldig fijn is nu hij op mijn lijf is afgesteld. Ik besloot een rondje Haren te doen.
Mmaar wegens gebrek aan richtingsgevoel kwam ik op het Emmaviaduct uit. Waar ik vroeger zo vaak gelift heb en altijd door leuke mannen werd meegenomen.
Mijn leven was niet alleen mijn jeugd!
Mens, ik had, en heb echt een prachtleven.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Pracht leven

  1. Lehti Paul zegt:

    ‘EMDR’ en ‘Nu ze daar aan het verbouwen zijn’
    Ik heb hierbij heel andere associaties dan jij.
    Ik ben uit arren moede maar op zaterdagen gaan klussen in de psychologenpraktijk.Want de EMDR psych (geen jong ding maar een oude vent. Zeg mij maar wat beter is ) kon weinig beginnen als ik daar steeds herrie maakte. Tja.

    Ik rij regelmatig langs het Emmaviaduct. Speciaal om lifters op te pikken. Ze staan er helaas nog maar zelden.

    Ben trots op je. Haren. Wow!

  2. Ik vraag me af welke psychologische behandeling eigenlijk wel zin heeft als je al van start gaat met een enorme dosis scepsis. Ik denk dat jij ook zonder hulp van de zielenknijper prima overleeft

  3. EJW zegt:

    Ik denk dat jij je eigen psycholoog bent. Psychologen zijn er voor mensen wiens knopen ontrafeld moeten worden maar jij weet precies wat eraan de hand is

  4. Welkom! zegt:

    Ik volg je niet regelmatig Appelvrouw maar wanneer ik langskom verbaas je mij altijd weer door je manier van schrijven (vertellen); je blijft lezen!!
    En ik ben het wel met Henk en Edwin eens, ook ik denk dat jij zelf de allerbeste zielgenezer bent. Je weet exact waar de schoen wringt, je kunt relativeren en, heel belangrijk, je hebt humor.
    Bovendien heb je al zoveel op het bekende bordje gekregen dat er meer nodig is dan ’n psycholoog vol onbegrip en ’n onaangepaste fiets om jou onderuit te halen.
    Kortom, ik heb enorm veel respect voor je en het enige zinvolle dat ik op dit moment kan bedenken is: Nog meer veerkracht, en geluk.

  5. Jokezelf zegt:

    You go girl!

  6. broekstukken zegt:

    Zie je wel, fietsen is het beste medicijn. Geen geëmmer, maar gewoon op het lijf gesneden pedalen rond malen.

  7. Appelvrouw zegt:

    – Lehti Paul,
    een ouwe psych is echt erg, die heeft vastgeroeste ideeen over trauma’s.
    Lijkt mij best gezellig, een drilboor terwijl je aan je trauma denkt volgems mij is je trauma ter stond over.

    als je weer langs t emmaviaduct rijdt zal ik er staan 🙂
    Haren is niet zo ver op een e-fiets,maar je mag wel trots zijn

    – Henk J,
    :-0
    Ik moest eerder van de kinderbescherming naar n psycholoog. Maar ik had geen idee waar ik t over moest hebben.Het leek me meer dat mijn voogdes een probleem had. Het werd een spel om te zwijgen. Later ging ik t bos in, ipv daarheen, veel helender.

    En weer later moest ik voor mijn inkomen, ik wist altijd dat er geen therapeut was die iets voor me kon doen.
    Maar dat te weten was genoeg, dat werkte: jullie methode past niet bij mij.
    Er werd je opgelegd hoe je je moest gedragen met mijn verleden, want zoals ik me gedroeg dat snapten ze niet, dat paste helemaal niet in hun hokje.

    – EJW,
    Zo zou je het wel kunnen stellen: mijn eigen psycholoog.

    – Janny Welkom,
    Dankje voor je uitgebreide reactie.

    Dit keer ging ik voor mijn lichamelijke klachten, die gooien ze altijd op vroeger.
    Zelfs nu dacht mevrouw dat het wel beter zou gaan omdat ik psychisch lekker in mijn vel zit en geniet van zoveel dingen.Ik maakte me daar eerder wel boos over, alsof ze me niet serieus nemen, waarom moet mijn pijn door vroeger komen. Ieder mens kan wel erge lichamelijke klachten hebben, ook die met een leuke jeugd, daarvan zijn mijn neefjes een voorbeeld, allemaal gehandicapt.
    e kunnen geen diagnose vinden, onbekende spierziekte zeggen ze nu maar.
    Ze komen uit een hartstikke leuk gezin.

    – Joke,
    Tuurlijk!

    – Martin,
    Beslist waar. Jij weet dat als de beste.
    Alleen heb ik er nu slijmbeursontsteking van gekregen, waarschijnlijk toch niet goed afgesteld, teveel druk op mijn arm vermoed ik, maar ik had er geen last van tijdens het fietsen, het ontstond pas 5 uur later.
    Ik weet nu ook niet meer wat goed is.
    Maar al ben ik nu alleen, ik heb hulp van diverse dames uit de buurt. Dat maakt me wel erg blij, nou ja, als ik ze niet nodig had zou ik blijer zijn en op de pedalen gaan staan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s