Beren op de weg

Het is al maanden geleden dat de intake plaatsvond.
Een gesprek van een uur waarin ik bijna omviel van de slaap omdat ik al een uur had gefietst in de ochtendspits met alleen maar drukte.
Ik mocht door naar de volgende ronde.
Kreeg een vragenlijst mee, van wel 4 kantjes die ik invulde en terugstuurde.
Kreeg een mail met duizend vragen, uren werk, vooral denkwerk, (ben je bang voor spinnen, heb je nachtmerries, drink je, ben je beperkt in traplopen, ben je een probleem eter, rook je, houdt je pijn je tegen om auto te rijden) en alles moest in cijfers uitgedrukt.
Alles vulde ik heel eerlijk in.
Eindelijk kreeg ik een oproep voor een volgende intake (ze taken toch wel veel van je af).
Dit keer was het met de behandelaars.
Eerst de psycholoog.
Fout begin, vond ik.
99 vragen.
Het was warm in het kamertje en ik had moeite om wakker te blijven en na te denken of het antwoord 2 of 7 was.
Morgen zullen de vragen wel een ander cijfer krijgen dan gisteren, zoals gewoonlijk en ik was bang dat dat heel ongeloofwaardig overkwam, veel van die vragen had ik al 22 keer eerder in moeten vullen.
Het meest verontrustende vond ik wel de gedachte dat als ik dit traject in mocht, ik 2 keer in de week 10 km daar heen moet fietsen,
en na 3 zware uren weer terug. Vooral in de winter als het glad is, dan kan ik niet.
In mijn hoofd waren heel wat beren op de weg aan het vechten met de slaap en eerlijke antwoorden. Het was minstens zo onrustig in mijn hoofd als op de heenreis in het verkeer.
Uit haar reactie maakte ik op dat ze me liever naar traumabehandeling wil elders in de stad.
Na deze intake was ik daar ook wel rijp voor!
Toen kwam de ergotherapeut.
Aardige man.
Wat heeft hij mij te bieden, vroeg ik me de hele tijd af en kwam er in het gesprek niet achter.
Tot slot de fysiotherapeute.
Een tikkeltje hard maar eerlijk, daar hou ik van, je hoeft geen vriendelijkheid te veinzen als je mij maar goed behandelt.
De fietstest kon ik helaas niet doen vanwege mijn iliopsoas. Jammer, want ik wil wel weten hoe slecht mijn conditie is.
Ze vond het niet goed dat ik af en toe in de rolstoel zit en plezier heb. Weg met de rolstoel, zei ze. Maar wat is het alternatief, vroeg ik.
Juist daarom heb ik gekozen voor meer hulpmiddelen, ze geven me meer mogelijkheden. Waar anderen op de bank gaan liggen, of in de auto stappen, stap ik in de rolstoel. Hartstikke leuk! Mits er natuurlijk een leuke duwer is.
En lopen met krukken maakt mijn actieradius iets groter dan zonder, dus wat is dan beter? Krukken in de kast en ik op een stoel?
Ze maakte me al duidelijk dat ze niet wist of ze me wel iets kon bieden. Ik verdeel mijn werk al over de dag (bijvoorkeur doe ik alleen de leuke dingen). Perfectionisme hoef ik niet meer af te leren.
Ook heb ik al de nodige aanpassingen en hulpmiddelen (dat klopt, ik heb een keukenkruk, staafmixer, dunschiller, stofzuiger, een man voor de afwas en boodschappen, een ander voor de leuke uitstapjes, en natuurlijk een magic wand en elektrische fiets).

Ik begreep toen al wat ze me gisteren vertelde:
gezakt voor het “leer-er-maar-mee-leven” traject.
De uitgang is ook hier weer naast de ingang.
inuitgang

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Leven met lichamelijke beperking en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Beren op de weg

  1. EJW zegt:

    Van al die vragen wordt je toch gek! Vreemd dat de fysio de hulpmiddelen- die je niet voor je plezier gebruikt- afkeurt. Nu weet ik wel dat er mensen zijn die er snel naar grijpen maar ze weten toch wel dat jij anders in elkaar zit. Of zijn ze daar na al die vragen nog steeds niet achter.

  2. Appelvrouw zegt:

    EJW,
    Ze weten nog niet hoe ik in elkaar steek, geloof niet dat ze al die vragenlijsten ook echt doornemen.
    Ik schaam me wel eens bij artsen als ik op krukken loop, dan ben ik bang dat ik net zo’n hypochonder ben als mijn moeder, die juist heerlijk vond om patient te zijn, niet zelf verantwoordelijk.
    Maar ik wil helemaal geen patient zijn, schaam me vaak dood als ik weer niet kan lopen.
    Het brengt me wel eens in verwarring en dan vraag ik me af of ze gelijk hebben. En dan zit ik weer weken voor de spiegel zonder mezelf te zien.

  3. EJW zegt:

    Je bent in twijfel gebracht hoe anderen cq doktoren over je denken en moet oppassen dat hun oordelen jou gedachten niet worden. Ik begrijp het wel die onzekerheid als er witte jassen tegenover je zitten.

  4. Appelvrouw zegt:

    EJW, Dank voor je aardige reactie.
    Het is vooral ook omdat je afhankelijk bent van hun kijk op je hoe zij je beoordelen.
    Witte jassen zeggen me eigenlijk niet veel, maar het is die afhankelijkheid voor eventuele verdere behandeling. Maar evengoed voor je inkomen (daar heb ik nu gelukkig niets meer mee te maken, maar eerder wel).

    Deels vond ik het gunstig dat ze me niets te bieden hebben omdat ik al heel veel doe zoals zij het willen. Maar niemand kan uitleggen waarom ik niet kan lopen, een paar vergroeiingen in mijn rug en 2 onbeweeglijke (luie) wervels kunnen wel de iliopsoas (spier van de de taille tot in het bovenbeen) belasten en die is in de loop van de jaren verkort en verkrampt. Daar oefen ik al een paar maanden mee. Maar die kan wel voor het heupprobleem zorgen.

    Je wilt eigenlijk gewoon leven, geen patient zijn en blijft soms tegen beter weten in zoeken, of zoals nu, de strohalm aangrijpen. Dit was het enige wat de revalidatiearts me nog kon aanbieden.

  5. Plato zegt:

    Ik kan me voorstellen dat je na al die moeite en zoveel vragen wel wat meer had verwacht. ’t Gaat soms raar toe tussen artsen. Misschien toch maar naar de homeopaat of de antropoloog?

  6. EJW zegt:

    Gelezen, dank voor je antwoord terug

  7. Appelvrouw zegt:

    Plato,
    Mijn verwachtingen zijn niet zo hoog. Na 28 jaar klachten weet je zo onderhand wel wat je te horen krijgt. Maar neemt niet weg dat je soms hoopt. En dus ook al veel gezocht en ondernomen.
    Beste die me tot nu toe heeft kunnen helpen is een osteopaat, mijn wonderdokter. Niet dat ik ooit alles zal kunnen, dat kon ik nooit, en is in jaren ook afgebouwd. Maar als hij me niet onder handen had genomen weet ik niet hoever ik inmiddels achteruit gegaan was, maar wel heel ver.

    Zolang ik hier over schrijf in deze trant valt het allemaal nog mee. Ik ben niet zwaarmoedig, heb nog altijd zin in leuke dingen, en die worden vergemakkelijkt door leuke mensen om me heen.

    – EJW,
    dankvoor je dank 🙂

  8. broekstukken zegt:

    Dit is inderdaad het ergste:

    “Het brengt me wel eens in verwarring en dan vraag ik me af of ze gelijk hebben. En dan zit ik weer weken voor de spiegel zonder mezelf te zien.”

    Het beperkt zich bovendien niet alleen tot medici, maar kan ook gaan om mensen die je tegenkomt (buren, familie, kennisen, vrienden, de groenteboer). Soms is het direct, soms voel je het.

  9. Appelvrouw zegt:

    Martin,
    Dat is waar.
    En ook nog dat altijd maar weer uitleggen dat je niet dit of dat kunt. Zelfs de kleinste dingetjes.
    Soms is een naam voor je klachten gewoon heel erg handig! Maar dan heb je weer altijd mensen die hetzelfde hebben en die werken toch gewoon, die doen nog dit en dat…
    Reumatiek, dat was vroeger de makkelijkste uitleg. Maar dat bestaat tegenwoordig niet meer.
    Vermoeidheid/slaap is nog veel moeilijker uit te leggen. Dat zul jij ook wel herkennen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s