Schransen

Bij AH koop ik 3 pistoletjes, roomboter en jonge kaas.
Roomboterkoeken, een chocoladecake van oma, en vruchtensap.
Ik zou iets anders moeten doen om goed voor mezelf te zijn. Me laten vertroetelen, liggend in een mandje met flanellen lappen.
Maar zoiets is minder makkelijk te realiseren dan het enge gevoel in me weg te eten.

Het eerste pistoletje eet ik buiten maar voel al snel dat het niet lekker smaakt, er staan veel verderop nog kampeerders waardoor ik me niet vrij voel.
Ik wil schrokken, stiekem in een hoekje kruipend het eten wegstouwen zodat niemand het kan zien.
Eten is een sociaal gebeuren, zegt men. Maar ik wil niet gezien worden als ik eet.
Het 2e broodje verorber ik in de caravan, niet rustig kauwend, genietend maar schransend als een hongerig dier.
Zoals vroeger, als ik stiekem eten had gestolen.
Na het 2e broodje moet het 3e ook op, extra veel roomboter en een nog dikker stuk kaas. Ook dit wordt op dezelfde stiekeme manier weggewerkt.
Net zoals een roomboterkoek.
Ik knap bijna, zit veel te vol, maar neem nog een koek die ik met mijn tranen en vruchtensap wegwerk.
Om niet toe te geven aan verdriet word ik boos, of is het andersom?
Als ik niet die reep cote d`or melkchocolade vergeten was at ik die in een keer op. De cake blijft nog onaangeroerd, die past er niet meer bij.

Hoe ik dit gevoel moet omschrijven weet ik niet, al die boosheid, al die pijn,
al dat herbeleven van vroeger, vooral de laatste nacht op de boerderij.
Altijd die angst, altijd die honger, vaak het gestolen eten wegschransen, zonder eten naar bed.
Het is aankomende nacht 40 jaar geleden dat ik de laatste nacht op de boerderij was. Een nacht die de ergste was in mijn hele leven.

https://appelvrouw.wordpress.com/2013/08/09/de-laatste-nacht-op-de-boerderij-verleden-mishandeling/

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Schransen

  1. Lehti Paul zegt:

    Lieve appelvrouw, ik wandelde gister even langs je huis. De kinderen die er rondzwierven zagen dat ik daar niet hoorde en vroegen hardop, aan niemand in het bijzonder, ‘Van wie is dat de moeder?’ Ik belde bij jou aan, maar er deed niemand open. Ik had ook geen flanellen lapje bij me. En ben je moeder niet. Maar had je graag even zonder woorden willen omhelzen. Dat doe ik dan bij deze maar. Ook al voel kun je het niet voelen. Dikke knuffel.

  2. Corja zegt:

    O, wat een triestheid, Appelvrouw. Ik gun je het mandje met flanellen lappen en ik doe er een donzen dekbed en een wollen deken bij. In plaats dat je helemaal opgaat in het schranzen, ben je jezelf nog aan het observeren ook. Triestheid ten top. Wie kan er goed genoeg voor je zijn om het verleden draaglijk te maken?

  3. Fenny zegt:

    Is er dan niet iemand die je genoeg vertrouwt om even tegen aan te kruipen,die je rustig vast kan houden en zegt dat het voorbij is die ellende. Dat je het geweldig doet en nu even rust en tederheid nodig bent. Of kun je dat nu niet verdragen?
    Het raakte me zo, ik zag je voor me en voelde het bijna, ach Appeltje.

  4. … en ik blijf stil want ik weet gewoon even niets te zeggen.

  5. Henk Bossema zegt:

    Hier houdt het spreken op en komt het voelen, het invoelen en het (samen) zoeken naar verder.
    Verder? is dat er dan? waar vind ik dat? hoe vind ik dat? en dan? Niets hoeft en niets moet.
    Wat er is, is er en wat er niet is niet. Wel warmte van iemand die je even armen leent en een schouder. Armen om je heen, niet om te troosten want dat kan niet. Armen om je heen om gewoon even niet alleen te zijn. En wat moet je meer? Wat is er meer? Wat heb je meer te willen?
    Gewoon, je wil geen pijn en angst meer. Je wil verder maar dan begint het weer opnieuw.
    Een cirkel zonder eind en zonder begin. Het is niet eerlijk maar het is er wel.
    Kom maar, gewoon even bij me, in mijn armen, ze voelen als flanellen lappen en ze schermen je even van de wereld af. Kom maar en verder niets. Warmte, veiligheid, samen. Gewoon. Verder niets.

  6. Appelvrouw zegt:

    ‘@ Lehti Paul,
    Ik ben nog aan het kamperen dus voorlopig zul je weinig kans hebben me thuis aan te treffen.
    Geinig die kinderen he. Altijd van die leuke vragen.
    Gelukkig ben je mijn moeder niet! Die is toch dood…
    Dank voor je dikke knuffel. Die is welkom.
    Binnenkort wil ik hem in het echt!

    @ Corja,
    Dankje. Ik slaap altijd onder wol of dons, had er nooit zo over nagedacht, maar dat zal de reden zijn van geborgenheid voelen.
    wel apart he, dat ik tijdens het schransen nog aan het observeren ben wat er gebeurt.
    Ik zou wel eens echt helemaal opgaan in iets maar zelfs met sex ben ik bezig te voelen wat er met me gebeurt, waarom ik niet dit voel, of juist dat wel, en waarom…
    Daarom bedrijf ik liever de liefde 🙂 Maar dat is moeilijker te realiseren omdat dat om toelaten gaat, iemand dichtbij je willen voelen.
    Dat kan niet iedereen. Maar ik heb zo iemand wel ontmoet, en ik hoop nog dat we een keer de gelegenheid hebben om dat met elkaar te delen.

    @ Fenny,
    Zou het voor jou helpen als er iemand was bij wie je even weg kon kruipen voor iets wat je gemaakt heeft tot wat je nu bent?
    Ik denk dat er dingen zijn waar geen troost voor is, voor mij is dat mijn verleden en de rouw.
    Het verleden is nooit voorbij omdat het een deel van je wezen is, net zo goed als van iemand die een fijne jeugd had die daar regelmatig aan terug denkt, niet bewust, maar er komen soms herinneringen boven.
    Ik kan wel verdragen als iemand me de ruimte geeft om dichtbij te mogen komen, maar er zijn wel heel erg weinig mensen bij wie dat ook dat gevoel geeft wat ik verlang. Bij wie je dat gevoel tijdens en vooral na het samenzijn hebt van opluchting, opgeladen, en een glimlach waar mijn gezicht te klein voor is.

    @ Beeldspreker,
    Dat mag, als ik even naar je mag kijken, want dat vond ik destijds ook zo mooi.

    @ Henk,
    Ik lees een kenner.
    Ja, fijn, ik kom in je armen, warmte, samen. Heerlijk.

  7. @Appelvrouw, Altijd!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s