Van Vroems

Heel soms kom ik een verhaal tegen van Vroems dat ik me niet meer herinner.
Ik plaats een ervan hier onderaan.
Al lezend zie ik hem dan voor me, voel ik hem, herken ik hem, zijn brede glimlach, zijn humor, zijn zwaarte, zijn slapeloosheid, en hoe hij zich vaak door de dagen, en vooral slapeloze nachten sleepte. Maar tegenover de buitenwereld er altijd weer wat van probeerde te maken.
Wat hij werkelijk van binnen voelde heb ik nooit zeker geweten. Misschien was hij werkelijk zo makkelijk als ik vaak dacht: what you see is what you get.
En al lezend draag ik ook weer al die trouwe fans van hem een warm hart toe, en degenen met wie hij zo heerlijk kon discussiëren, want daar hield hij van. Tegenargumenten.
Van al zijn verhalen heb ik ook de reacties opgeslagen. Hartverwarmend vind ik het ook als ik soms bij iemand anders nog iets teruglees en een reactie van Vroems zie staan. Het maakt hem levend.
En tegelijkertijd doet dat ook weer pijn, want ik ken het vervolg, zijn levendigheid kan ik nooit meer zien zonder het vervolg.
Het doet pijn om te weten dat hij nog een lijdensweg van een half jaar had, en dat hij er niet meer is. Ook al gunde ik hem de rust, het niet meer alle dagen zo’n gevecht te leveren met de slaap.

En nu zijn verhaal, voordat ik nog 3 pagina’s volschrijf met mijn eigen verdriet.
Hij schreef het verhaal ongeveer 4 jaar voor hij de diagnose ‘galwegkanker’ kreeg.

De koelkast, de klok, de tijd en de stilte
2006-4 april.

Hoe lang zit ik hier?
Een uur?
Of twee, drie?
Het is vroeg en nog donker.
In mijn makkelijke stoel met mijn ogen dicht.
Omdat ik niet kan slapen.
En te moe ben om iets te doen
Met niets dan mezelf en het zwart in mijn ogen dat niet zwart is .
Als ik goed kijk zie ik ontelbaar veel puntjes in het zwart.
Tricks of the mind…
Stilte.
Maar niet echt.
In de verte de zoem van de koelkast.
Alsof de stilte die nodig heeft .
Echte stilte hoor je niet.
Stil… stil… stil…

Daar is opeens de klok.
Was die er al die tijd al?
Met zijn domme tik, tik, tik, tik.
Eèn voor iedere seconde.
Een seconde is mensen werk
Alsof de tijd in stapjes gaat.
Tijd glijdt.
Glijdt met je mee naar een volgende tijd.
Een andere tijd .
Naar je dood.
Als de tijd geluid zou maken dan heeft de koelkast het bij het rechte eind.
En net zo voor de stilte.
Stil… stil… stil…

Hé nu is de klok weer weg.
Terug is de geruststellende zoem.
Ik kan de klok zomaar wegdenken.
Mooi.
Dag klok.
En dan opeens een zeemeeuw.
Een echo in de ruimte.
Het donker in mijn ogen wordt nu langzaam grijs.
Maar wel met puntjes.
Mijn lichaam ben ik allang vergeten.
Als ik zou willen zweefde ik weg.
Los uit mijn lijf door het open raam de ruimte in.
Samen met die zeemeeuw.
Naar het bekende onbestemde.
Waar ik thuishoor.
Stil… stil… stil…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Vroems en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

11 reacties op Van Vroems

  1. martin zegt:

    Als Vroems er nog zou zijn, zou ik antwoorden. Volgens mij golft de tijd, zoals het geluid van de koelkast golven zijn. En als ik Einstein mag geloven is ze zo rekbaar als een kauwgom die je uit je mond trekt. Dat we dat beide niet zien komt door onze gebrekkige zintuigen. Zou de tijd ook kunnen knappen, zoals zo’n bubblegum?

  2. Rob Alberts zegt:

    Her en der zie ik veel respect voor Vroems.
    Ook bij jou merk ik steeds weer dat jij hem mist.

    Vriendelijke groet,

  3. EJW zegt:

    Heb mooie herinneringen aan Vroems. De bescheiden man met de bijzondere bijdragen en sympathieke reacties. Jij mist hem ook op een andere manier n.l als geliefde. Het verdriet is dan groot en wil je sterkte wensen op momenten dat je het nodig hebt.

  4. Appelvrouw zegt:

    @ Martin,
    Wat een mooie overdenking.
    Als de geest ons echt verlaat en rondzweeft, dan weet Vroems het antwoord op je vraag.

    @ Rob,
    Het was echt mijn grote lief. En als je met iemand naar de dood toeleeft is dat heel intens.
    Dichterbij iemand kun je niet komen.
    Maar het lijden snijdt ook in je ziel, volgens mij blijft dat.

    @ EJW,
    Ik mis hem zeker als geliefde, zelf durf ik dat niet zo concreet te benoemen.
    Want het valt niks mee om zonder die liefde, die steun, die handige man, die, als hij me aanraakte, me ook werkelijk aanraakte. Zijn blik… ik hield en hou van hem.
    Maar gelukkig durf ik toch wat meer ruimte te geven aan anderen voor een ander soort liefde.
    Dat overschrijft hetgeen ik met Vroems had niet.

  5. reinejragolo zegt:

    Uiteindelijk zijn zintuigen begrensd. Ter beteugeling van de sensitieve geest.

  6. Appelvrouw zegt:

    Reine,
    dat zal dan nodig zijn. In welk boek staat dat? 🙂

  7. reinejragolo zegt:

    In elk boek waar de schrijver de relativiteit van dingen inziet.

  8. Henk Bossema zegt:

    Wat een intens verdriet en gemis merk ik bij jou schrijven over Vroems. Maar hij is hier niet meer als man. Wel als goede herinnering en die blijft altijd.
    ik wens je de kracht toe om los te laten, het herinneren gaat je goed af.

  9. Appelvrouw zegt:

    Henk B,
    Het is nu 4 jaar en 4 maanden geleden dat hij is overleden. Dan is de herinnering nog vers.
    Maar de impact van zijn laatste levensfase was zo groot dat ik me niet kan voorstellen dat die herinnering verdwijnt.

  10. Zo triest. Wat heb je liefgehad, en nog steeds, zo mooi. Daarom doet het ook zo’n zeer. Sterkte, ik wist dit niet.

  11. Appelvrouw zegt:

    Verhaallichtjes,
    dankjewel voor je lieve reactie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s