Niks te zien

Na het maken van de mri scan heb ik die meteen opgevraagd en kreeg hem al een week later.
Inclusief de bevindingen. De uitslag had ik dan ook al toen ik naar de revalidatiearts ging die me hetzelfde zou vertellen als wat ik gelezen had.
Dat dacht ik tenminste.
Toen ik door de fonteinstraat liep werd het me ineens te veel.
Dit kan niet waar zijn.
Hier moet ik het mee doen.
Het komt nooit meer goed. Al moet ik toegeven: het was ook nooit goed.
Een stuiptrek af toe, en verder blijft het zoals het weer: het kan friezen, het kan dooien.
Al die mensen in een rolstoel met een zuurstoffles, of geduwd door een ander, al die mensen die fonteinstraat nummer X afdeling zus of zo ingingen maakten me nog zwaarmoediger.
Hoezo “het leven is een feest.”
Hier heeft toch niemand zin om slingers op te hangen of ballonnen op te laten!
Driekwartier moest ik op mijn beurt wachten. Nou vind ik wachten nooit erg, het is rustgevend omdat je aan niets hoeft te denken en niets hoeft te doen.

“Niks te zien”, zei de revalidatiearts.
Dat begreep ik wel, ik had zelf ook niets kunnen zien op de mri scan.
(dit is een afbeelding van mijn scan)
mri

“Maar,” zei ik rustig, “ik heb het zelf al opgevraagd en de tekst geeft wel wat aan.”
Ze deed of ze dat niet begreep, had ze iets over het hoofd gezien? Ze scrolde door het bestand, kon het niet vinden. Ik vertelde haar precies wat er stond. En dat ik wel begreep dat iemand van mijn leeftijd beginnende artrose heeft, en dat er een cyste zit wist ik ook al 13 jaar, dat de hoek vrij scherp is wist ik niet, maar valt nog net binnen de norm (0,1° van de norm, ofzo).
En dat ik ook graag dit soort details wil kennen want die scan was duur genoeg, dan wil ik ook alles weten, zelfs (voor hun) onbelangrijke details.
Toen vond ze eindelijk de tekst die ik had opgesomd.
Kortom: ik mag naar het pijntraject om onder begeleiding van een fysiotherapeute te leren bewegen.
Moet ik wel zelf een doel stellen. En dat moet ook haalbaar zijn, dus niet dat 1km wil lopen terwijl ik al 28 jaar niet veel meer dan 25, met een max. van 50 meter vooruit kom.
Dus mijn doel kan zijn: 60 meter lopen.

Nou ja.
April vorig jaar ging ik naar de fysio waar ik fitness kreeg, loopband, crossband. Ik wilde eerst niet, omdat dat altijd fout gegaan was, te hooggegrepen. Maar haar enthousiasme stak me aan en waarom zou het altijd fout gaan? Dus ik probeerde.
Kreeg een enorme boost en leefde helemaal op, mijn lichaam kon ineens heel veel (voor mijn doen dan).
Hoe lang geleden is dat ook alweer! En hoelang duurde die piek?
Het dal in ieder geval veel langer, 5 maanden inmiddels.
Durf ik eigenlijk nog wel?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Leven met lichamelijke beperking en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Niks te zien

  1. Aad Verbaast zegt:

    “Ik zeg doen!”
    En als artrose-ervaringsdeskundige: ook niet te veel overbelasten, sommige bewegingen vermijden, en er mee leren leven. Oplossen kan je het niet. Zeker niet een fysio.
    Tenzij je ‘nieuwe onderdelen’ laat plaatsen (als dat al kan).

  2. Appelvrouw zegt:

    Aad,
    ok, ik doe het, omdat jij het zegt!
    Voor nieuwe onderdelen moeten de oude echt versleten zijn. Eerder krijg je geen nieuwe. Wat dat betreft zijn ze net als ik: alles tot op de draad toe verslijten voor je het vervangt.

    Overigens ben ik nu officieel chronisch pijnpatient want de pijnklachten komen niet van de artrose, die zit in de lies, en daar heb ik geen pijn. En ik heb al 28 jaar in veel gewrichten pijn en heb daar al geleerd mee om te gaan. Maar daar voel ik ook snel hoe ver ik kan gaan. In mijn heupen niet.

    Dat overbelasten is mijn manco. Waar ligt de grens als je die niet voelt? Tijdens een piek kan ik echt bergen verzetten, kleintjes wel te verstaan, niet van die grote in tijden van het oude testament, maar van die overzichtelijke bergen lukken dan zonder problemen, tot na een paar weken/maanden, dan ineens ziet mijn lijf blijkbaar in dat ook die kleine bergjes groot waren.
    Anderen (vooral fysio) zeggen weer dat ik moet opbouwen, en daar botst het dus ook altijd, ik wil graag opbouwen!
    Nu nog even 2 maanden op de wachtlijst voor de pijnpolie. Het is druk met mensen met pijnklachten.
    Bedankt voor je aanmoediging.

  3. EJW zegt:

    Wat moeilijk dat je constant met pijn loopt maar een mens ”moet” door hoe moeizaam dat ook is. Hoop dat ze het met de behandeling wat draaglijker kunnen maken De beelden die je in het ziekenhuis ziet daar wordt je inderdaad niet vrolijk van. Toen ik daar eens moest zijn en naar de afdeling ging kwam er net een dode de lift uit rollen.

  4. broekstukken zegt:

    Volgende patiënt, zoeken in computer. Als je gelukt hebt is het al goed doorgesproken, maar de stukken komen tijdens het praten beetje-bij-beetje. Tijd maken om minuut of vijf voor te bereiden voor de volgende patiënt zou ik denken. Sterkte en 55 is ook vooruit.

  5. knutselsmurf zegt:

    60 Meter lopen is ruim 1 1/2 minuut op de loopband, op de laagste snelheid. Hoe lang ben je onderweg naar fysiotherapie ? Ik hield het woensdag 12 Minuten vol op de “handfiets”. Het is 3 kwartier fietsen naar het ziekenhuis of ongeveer even lang met de bus 🙂

  6. Appelvrouw zegt:

    @ EJW,
    Vaak is pijn minder erg dan de beperking die het oplevert of misschien komt de pijn wel door de beperking.
    Zo blijf je rondjes draaien.
    Er is geen behandeling voor, er zijn veel chroninsche pijnpatienten zonder aantoonbare oorzaak.
    Bah een gruwel verhaal dis je nu weer op, een dode die de lift uit komt rollen… ik mag hopen op een bed en niet voorover.

    @ EJW,
    Er zat wel even tijd tussen de vorige patient en mij. Ik neem aan dat ze het wel had bekeken.
    Het stond ook voor op de pc. Maar je kunt ook doen alsof je het niet gelezen hebt omdat je de waarheid niet verteld. Ook al is die waarheid niet de reden van de pijn.
    Dank voor je opbeurende 55 meter.

    @ Knutselsmurf,
    Ik loop niet, nooit want dat gaat niet, ik fiets, zet de fiets voor de deur.
    Dat is ook een probleem in het ziekenhuis, daar is de fietsenstalling voor mij doen te ver bij de ingang vandaan (zal het 50 meter zijn? Ik probeer wel een andere ingang, maar fietsenstalling is veel te klein om ergens je fiets netjes kwijt te kunnen, heel gedoe daar,binnen stap ik altijd meteen in een trolley.
    Het probleem bij mij is altijd lopen geweest. Als kind al altijd rugpijn, en pijn als ik ver gelopen had. Op de boerderij viel nogal wat te lopen. Vaak in bed gehuild van de pijn.
    Ook later, toen ik maar doorging, want het is niet gebruikelijk dat je als 18 jarige ophoudt met bewegen, had ik altijd zoveel pijn. Joggen, touwtjes springen, conditietraining, jazzballet, vriendinnen geholpen met verhuizen, hoe meer dozen hoe leuker. Ik deed van alles en raakte daar lekker energie door kwijt en kreeg het er ook weer van.
    Pas toen ik op mijn op mijn 27e echt geen stap meer kon lopen viel me na een tijdje op dat ik geen rugpijn had.
    En zo ontdekte ik langzaamaan dat bewegen helemaal niet zo gezond voor me is.
    Maar ja, hoe krijg je dan energie, en waar geef je het aan uit. Het barst dan in jezelf.
    Het probleem bij bewegen is vooral dat ik er beperkingen door krijg, heup gaat op slot, geeft zenuwpijn, snijdt geweoon. Rug gaat op slot. Het is niet alleen maar pijn, het bewegen gaat daardoor niet meer.
    En dat had ik graag gehad dat ze dat begrepen/herkenden. En dat doen ze niet.

    Jij bent ook nog fanatiek bezig, met een handfiets. Staat je dat allemaal zo onderhand niet tegen?
    Of merk je echt resultaat? Houdt het je sterker denk je?
    Drie kwartier fietsen, ligt aan het tempo of dat ver is.
    Ik woon ook niet dichtbij de stad en moet ook vaak ver fietsen, het centrum zelf is 6 km.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s