Iets stiekems tijdens een avondje alleen

ManB gaat vóór etenstijd weg, en je kunt mij niet heel veel gelukkiger maken door me alleen te laten eten. In alle rust, geen tv, radio, internet of krant, en niemand die zo nodig iets moet zeggen over politiek, werk, buren, geld, boodschappen of de vogels.
Maar de rust zit niet in mijn hoofd, ik wil iets stiekems doen.
Speur in mijn hoofd alle opties af: melkchocola eten, maar dat is er niet. Een massage dan, maar niemand kan op zaterdagavond omdat ze dan trouw zijn aan hun vrouw. Een sexafspraakje, maar ik heb al in geen jaren meer echte sex gehad en weet zeker dat het een flop zal worden zoals de laatste twee keer (die voor mij niet onder sex vallen maar onder bagger).
Een vriendin vragen misschien om als vrouwen onder mekaar te kletsen,
maar dat is haalbaarder en daarom niet stiekem.

Ik begin hevig aan huishoudelijk werk te denken.
Stofzuigen, dweilen, aanrecht boenen, wc, badkamer, bedden verschonen, ramen wassen.
Dat mag ik niet doen van ManB omdat hij me niet met zoveel pijn wil zien, dus dat is wel stiekem.
Direct na het eten van een bordje groenlof ben ik niet meer te houden.
Het moet!
Van keukenkruk naar bank naar stoel naar trap, zo heb ik in etappes de kamer en gang gedaan.
Met internet tussendoor om m’n zinnen te verzetten en niet op de pijn gericht te zijn.

Na lang twijfelen staat er een emmertje groenezeepsop op het keukentrapje.
Hoe ga ik het aanpakken met dweilen? waar begin ik, en wat doe ik als het niet gaat?
Maar dan sta ik toch met de dweil om een stok en begin in de kamer bij de tv, dat is makkelijk om het vloerkleed heen, dan naar de eethoek.
Ik weet niet of ik het ga redden, de draaibewegingen, al zijn ze nog zo minimaal, doen me akelig pijn, net zoals het staan op de rechterkant.
Al snel zit ik weer achter de pc te pauzeren.
En zo wissel ik dweil en toetsenbord af.
Twee en een half uur heb ik over stofzuigen en dweilen gedaan.
Maar ik ben niet ontevreden, mijn schoenen plakken niet meer aan de keukenvloer.
Spik en span, als je het vergelijkt met hoe het was.

stiekem

Om 23 uur ben ik klaar met die twee klussen, de rest moet volgende week maar een keer.
Het lichaam kan niet meer en ik wil naar bed, maar toch wil ik ook nog even genieten van mijn avondje alleen.
Doe de grote lamp uit, de kerstlampjes aan en zet het requiem grande messe des morts van Berlioz op.
Vlij me lekker op de bank met de pijnstiller tramadol waar k high van word en 60% minder pijn voel.
Ik wil mijn hoofd leegmaken, maar mijn leven komt voorbij, flitsen hier, flitsen daar, van vroeger, daarna, toen, verder, en met Vroems die over een week 4 jaar geleden stierf, en nu.
Nu lijkt alles stil te staan, behalve mijn hoofd.
Voor ik echt aan een leeg hoofd toekom is ManB weer thuis. “Wat zit je hier in het donker.”
De schemerlampen en tv gaan aan.

Weg vrijheid.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Leven met lichamelijke beperking en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

15 reacties op Iets stiekems tijdens een avondje alleen

  1. Apiedapie zegt:

    Je mag hier altijd stiekem komen schoonmaken, hoor Appelvrouw.

  2. Appelvrouw zegt:

    Apiedapie,
    Dat is heel erg lief van je

  3. Blewbird zegt:

    Nou ja, weg met die vent, wat denkt-ie wel!

  4. martin zegt:

    Zo blijft het leven avontuurlijk. Ik heb sinds kort die klus erbij (stofzuigen en dweilen). Het is wel dankbaar werk (ik weet niet of je die rare term kent, waarmee bedoeld wordt dat je tenminste ziet dat er wat is gebeurd).

  5. Hahaaa … de stiekeme schoonmaakster 🙂

  6. Appelvrouw zegt:

    @ Blewbird,
    Ohja, goed idee. Ik had de deur op het nachtslot moeten doen 🙂

    @ Martin,
    Ja hoor, is heel dankbaar werk, zelfs zinvol.
    Ik doe hier niet aan taak verdelen, ik doe alles zelf, anders had ik ManB wel wat lastige klusjes toebedeeld.

    @ Henk,
    🙂
    Vroems schreef al over me:
    https://appelvrouw.wordpress.com/2014/02/06/ware-liefde-verhaal-van-vroems/
    Al was dat niet stiekem.

  7. Aad Verbaast zegt:

    Nog een suggestie voor als er weer een gevoel ontstaat iets stiekems te willen doen:
    ManB opgeven voor een schoonmaakcursus.

  8. Appelvrouw zegt:

    Aad,
    Ach, dat is een aardige!

  9. reinejragolo zegt:

    Als je veilig opgeborgen in je kist ligt. Zul je er dan van genieten?

  10. Appelvrouw zegt:

    Reine, je opmerking raakt me vloekend.

  11. EJW zegt:

    Met een beperking zijn dat soort klussen zwaar. Zelf heb ik een hekel aan dweilen, helemaal met de kraan open. Na gedane arbeid kon je fijn relaxen met het requiem onder de kerstverlichting (laat je die het hele jaar hangen?)

  12. Appelvrouw zegt:

    EJW,
    Dweilen vond ik nooit vervelend werk, maar ik deed de kraan er ook niet bij open.
    Het terras aan beide kanten van het huis moet nog eens geveegd, dat vond ik wel al jaren veel te zwaar werk. Daar ga ik nog wel in april iemand voor vragen (er ligt heel veel troep).
    Kerstverlichting hangt het hele jaar door in een vitrinekast met spiegels, en showartikelen. Staat heel leuk, is alleen voor speciale gelegenheden.
    Toen ik alleen woonde had ik een heel grote spiegel (balletspiegel) daar was een hoek afgebroken en had ik zo met schuine hoek laten omlijsten, daar hing ook het hele jaar door kerstlampjes omheen.

  13. Lehti Paul zegt:

    Ik weet het goed gemaakt meid. Volgende keer stuur je man B maar hierheen. Dan gaan wij stiekem lekker seksen en masseren en wat niet al…. met melkchocolade uiteraard, dat spreekt. 😀

    Heb je die foto er bewust erbij geplaatst? daar is al het stiekeme van af.
    Ik zou je verhaal liever laten eindigen bij ‘behalve mijn hoofd’. Open.
    (die blik bij Vroems, dat is waar het om gaat/ ging denk ik. Erkenning, er mogen zijn, zonder aandacht. Zoiets?)

    Intussen luister ik stiekem om acht uur ’s ochtends naar ‘grande messe des morts’. Ik hou wel van klassiek en koren, maar dan toch liever iets minder zwaar: https://www.youtube.com/watch?v=P-Zz_bSCsBE

  14. Appelvrouw zegt:

    Lehti Paul, dat open einde, daar heb ik ook stil gestaan. maar omdat ManB toch in mijn leven is vond ik dat stukje er achteraan zo mooi hoe mijn rust verstoord werd.
    Het gaat ook om geborgenheid, en liefde. Heel anders dan een knuffel met een vriendin of vriendje. Het gaat veel dieper al het andere contact lijkt heel erg aan de oppervlakte te blijven en me niet meer te raken.

    Wat, wil jij stiekem met ManB…
    Ik zal vragen of hij dat ook wil 🙂

  15. Pingback: Spiegels en kapstokken | Appelvrouw

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s