Een meisje alleen in de grote stad

Half Barneveld belde ik af, want daar ergens moesten ze wonen. In het telefoonboek stonden heel wat namen. Maar geen van allen was het.
Het was een hele zoektocht om familie van me op te sporen.
Tot ik iemand aan de lijn kreeg die een tante van me kende, maar de naam was anders gespeld. Omdat mijn vader zo nodig zich van de familie had moeten onderscheiden en een letter weggelaten had.
Tante Mietje was verrast, waar had ik al die jaren gezeten?
In tehuizen.
Dan moest ik wel iets vreselijks gedaan hebben, meende de familie.
We belden nog een paar keer en toen vond tante Mietje dat ik eens moest komen logeren voor een weekend.
Het leek me prachtig om zelf iets moois te naaien want nette kleren had ik niet, daar gaf ik toen al niets om.
Van een oud laken maakte ik een broek en verfde die roze. Naaide een fleurige bloes erbij van een kleurrijk flanellen laken. Mooier kon het niet, vond ik.
En zo stond ik blij op station Barneveld waar tante Mietje en tante Janny me kwamen afhalen, allebei zussen van mijn vader. Ik was blij want al die jaren zo alleen en ontworteld was er toch iets van bloedverwantschap, en ik had behoefte aan een warme plek, een nest waar ik welkom was en niet zo verantwoordelijk hoefde te zijn.
Tante Mietje was heel vrolijk en tante Janny lachte ook de hele tijd. Ze maakten me erg blij.
Maar tante Mietje vond dat mijn kleren echt niet konden, het was toch geen oorlog dat ik van oude lakens kleren moest naaien?
Dus kreeg ik van haar een naar blauw kunststof mantelpakje. Ik schaamde me dood in die kleren maar zij vond me mooi.
Na het weekend vond ze dat ik nog wat langer moest blijven, het was zo gezellig.
Vond ik ook dus ik bleef.
Maar ik voelde me op de proef gesteld. Mijn vader had gezegd dat ik een dief, alcoholist, hoer en junk was (alles tegelijk). Gek genoeg was de familie zijn veroordeling in 1975 heel snel vergeten en was het makkelijker om mij slecht te vinden zonder dat iemand contact met me zocht.
Een oom (broer van vader) vond dat ik maar moest bewijzen dat wat vader over me gezegd had echt niet waar was.
Maar hoe kon ik dat?
Ze vroegen zich af wat ik de afgelopen jaren alleen in de grote stad had gedaan, daar gebeuren toch smerige dingen.
Dus liet tante me nog een week blijven. Ze bood me regelmatig wijn aan maar ik lustte het niet, ik dronk echt niet, maar ze geloofde het waarschijnlijk niet. Ze was er goed in me uit te horen, zo vertelde ze in een onderonsje dat ze zo nieuwsgierig was hoe drug werkte, wat er dan met je gebeurde.
Open en dom als ik was vertelde ik het verhaal van de enige geweldig fijne trip die ik ooit in mijn leven gemaakt heb, en de paar keer spacecake (waar ik van buiten westen raakte) en wietkoekjes (waar ik eventjes ongecontroleerd moest lachen, toen in slaap viel en met barstende hoofdpijn wakker werd).
En later was ze nieuwsgierig hoe het zou zijn om hoer te zijn, al die mannen, en of je dan iedere keer zin had. Daar heb ik niet op gereageerd, ik was geen hoer en weet echt niet hoe die vrouwen iets ervaren.
En een dief, ja dat was ik, ik had wel eens gestolen, in het kindertehuis had ik mijn eigen geld gestolen omdat ik dat niet kreeg voor straf. Daar ben ik zelfs voor veroordeeld.
Tante Mietje legde haar gouden sieraden op het gangkastje, en soms haar portemonnai, en iedere keer voelde ik me op de proef gesteld of ik iets zou stelen. Met een grote boog liep ik dan om die sieraden heen, doodsbang dat ze iets kwijt zou raken en mij er de schuld van zou geven.

Uiteindelijk heeft ze geen aanwijzingen gevonden voor waar mijn vader voor me had uitgemaakt. En bracht ze me thuis om te zien hoe ik woonde. Ik kon dus in tussentijd niets wegleggen, het was zoals ik het had achtergelaten, en dat was in die tijd altijd keurig.
Ik deed mijn best geaccepteerd te worden, maar wat voelde het slecht, alsmaar te bewijzen dat ik maar een eenzaam en ontworteld meisje was die niet op het foute pad was geraakt, die op erkenning had gehoopt.
Toen tante Mietje daarna steeds probeerde me in contact te brengen met mijn vader, en hem ook belde over mij, ging het contact niet meer. Ik voelde me niet veilig en niet erkent. Maar mijn vader wilde ook geen contact, hij dreigde haar steeds dat ze niet met me om moest gaan want ik zou ze op de duur toch bestelen. Het stak me vreselijk dat niemand hem veroordeelde maar mij wel. Alsof zijn mishandeling en misbruik niet zo erg waren dan een meisje alleen in de grote stad.
1983-A op divan-

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jonge jaren en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

24 reacties op Een meisje alleen in de grote stad

  1. broekstukken zegt:

    die tantes zijn inmiddels dood of stokoud met hun gouden kettingen, wijzer waarschijnlijk niet

  2. knutselsmurf zegt:

    Wat een dombo’s en lafbekken. Al zou je een dief en een hoer zijn, dan kon je nog steeds verkracht zijn door je vader.Ze wilden kennelijk ook niet snappen dat ze moesten kiezen tussen jou of hem.

  3. beaunino zegt:

    Heftige jeugd vrouw!

  4. Marieke vd H zegt:

    Mooi stuk Anna.

  5. Appelvrouw zegt:

    @ Martin,
    Ja, die zullen allemaal wel een heel eind heen zijn. En daar helpt goud dan ook niet bij.

    @ Knutselsmurf,
    Lafbekken vind ik wel een mooie titel. Als ik een dief en hoer of junk zou zijn, dan zou dat ook wel een reactie op het gedrag van mijn vader kunnen zijn. Maar dat zouden ze nooit accepteren. Ze hoefden niet echt te kiezen als ze ons maar niet met elkaar confronteerden. Maar het was wel zo dat toen ik hoorde dat mijn vader daar welkom was, ik ook geen zin meer had daar nog te komen. Ik liet haar niet kiezen maar besloot zelf.

    @ Beaunino,
    Ja, gek genoeg begin ik daar soms op een vervelende manier last van te hebben nu ik al 3 maanden lichamelijk zeer beperkt alle dagen in huis zit (op die enkele na dat ik uitgelaten wordt).
    Ik weet nog niet zo lang dat mijn ouders dood zijn, en dat had verlichting moeten geven. Maar zo werkt het niet. Maar het is wel om die reden van dood en moeilijkheden dat ik jouw verhalen over je zus, ex en al die toestanden daaromheen wel lees maar er geen enkele reactie op kan geven.

  6. Appelvrouw zegt:

    Dag Marieke,
    Dankjewel, is toch een heel verhaal voor je. Ik lees liever jouw prachtige reisverhalen. Mooi reismeisje 🙂

  7. Suskeblogt zegt:

    ik ken ook zo’n milieu waar men er van uit ging dat de meisjes de aanstokers zijn van seksueel geweld. Mannen zijn dan steeds het slachtoffer van hun slecht gedrag. Dat zit soms diep geworteld. Het best is dan om zulke mensen te mijden als de pest en liefde en vriendschap elders te zoeken bij mensen die het echt goed met je menen.

  8. Ik denk dat zelfs een verblijf van één weekend nog te lang was. Je werd bij voorbaat al schuldig bevonden

  9. Appelvrouw zegt:

    @ Suske,
    Wie je moet mijden moet je ontdekken. En het is niet eenvoudig aansluiting bij anderen te vinden als je misvormd bent, nooit geleerd hebt hoe het is met andere mensen om te gaan.
    Wij werden geïsoleerd. Het duurt heel lang voor je echte vrienden hebt (als je ze al ooit maakt), en dan nog… ik maak makkelijk contact, maar als ze weggaan of het loopt niet goed, dan is het mij ook goed en stopt het contact.

    Met die familie heb ik geen contact onderhouden.
    Met een andere tante, van mijn moeders’ kant wel, een tijdje.

    @ Henk,
    DAt is waar. Best lastig als je nog geen identiteit hebt en niet gewoon weer opstapt.

  10. Fenny zegt:

    Wat een kutwijven, harteloze krengen!
    Je gevoelens en hunkering zijn navoelbaar voor me.

  11. Lehti Paul zegt:

    Mooi stuk, geschreven door een mooi mens. Dag lieve appelvrouw! De lente komt. Ook voor jou. xxx Lehti

  12. Appelvrouw zegt:

    @ Fenny,
    Die mensen woonden op het platteland, weet niet of dat er iets mee te maken heeft.

  13. Appelvrouw zegt:

    Lehti, was ik je net aan het mailen reageer jij hier stiekem 🙂 hoop dat hte nog wel even duurt eer de lente komt, want achter glas is de lente minder leuk.

  14. Rob Alberts zegt:

    Afstand en afscheid nemen van herinneringen kost meer dan tijd.

    Lucht het op?
    Het van je af te schrijven?

    Bemoedigende groet,

  15. luuk1945 zegt:

    Gemis aan veiligheid, je gekend voelen, toen en ook nu

  16. Appelvrouw zegt:

    @ Rob,
    Nee, dat lucht niet op maar dit met die familie beklemd ook niet omdat ik binnen 2 jaar inzag dat ze me geen veilige bodem konden geven en besloot niet meer met ze om te gaan.

    @ Luuk,
    Zo te lezen voel je wat er staat.

  17. EJW zegt:

    Wat zal je je eenzaam gevoeld hebben

  18. Appelvrouw zegt:

    EJW,
    Omdat dat al zoveel jaren zo was besefte ik dat niet. Pas heel veel later realiseer je wat je voelde. Niet alleen door en bij die familie voelde ik me eenzaam, dat was al zo in ons gezin. De geisoleerdheid, en strijd onderling (ieder voor zich aan het overleven).

  19. goodknight zegt:

    …die zelfgemaakte roze broek staat je prima op de foto…
    …jammer dat de fleurige bloes er niet opstaat…
    …en mooi kopje heb je daar !!!

  20. Aad Verbaast zegt:

    Indringend verhaal. Wat kunnen mensen toch wreed zijn.

  21. Appelvrouw zegt:

    @ Goodknight,
    Die broek zat ook heerlijk.
    Ik kan me niet herinneren dat ik die fleurige bloes veel gedragen heb, het witte bloesje herinner ik me nog wel, die droeg ik tot de laatste draad versleten was (net zoals van de roze broek).
    Het was nog een jong koppie, die verwachtte dat er nog een hele grote toekomst voor me lag.

    @ Aad,
    Die wreedheid is toch niet vreemd? Het bijbelboek staat tjokvol wreedheden als een normaal verschijnsel.

  22. reinejragolo zegt:

    Tanta Mietje heeft vast zelf nooit spacecake gegeten.

  23. Appelvrouw zegt:

    Reine, nee dat denk ik ook en daarom denken die mensen dat het iets magisch is.

  24. sprakeloosid zegt:

    Wat is de verhalende werkelijkheid toch vaak een realistische roman waardig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s