Ik zit op facebook

Terwijl half Nederland de account opzegt werd ik net lid van facebook.
Incognito want ik wil niet gevonden worden door anderen.
Vorige keer, toen ik als appelvrouw een account had, had ik half blogland te vriend maar kreeg nooit een reactie, met zulke vrienden is het net of je helemaal alleen op het feestje van anderen zit.

Waarom nu weer lid?
Ik vond er de zonen van mijn nicht en zag hoe gehandicapt ze zijn en 2 ervan in een inrichting voor mensen met een lichamelijke beperking wonen (gehandicapten mag je geloof ik niet meer zeggen).
Die jongens wilde ik volgen want eerder logeerde ik vaak bij ze. En zo vond ik meer familie, erg leuke en bewonderenswaardige.
Omdat ik toch verder niet zoveel kan doen momenteel zit ik veel op facebook te speuren naar mensen uit het verleden. Zelfs mijn allereerste vriendje vond ik, ik wilde hem niet, hij bleef achter me aanlopen en ik dacht toen: alles beter dan niets.
Hij ziet er nog net zo lief en zacht uit als destijds, dat vond ik toen al niet fijn, zo’n lieverd kwam helemaal niet tot zijn recht bij mij, net zoals al die andere lieverdjes die ik daarna nog wel eens tegenkwam. Er moet toch wel een beetje meer pit in zitten.
Naast vriendje stond een bruine mevrouw waar hij zijn arm omheen geslagen had, en een bruin meisje op zijn nek. De schat. Eerder was hij ook heel zorgzaam. Maar ik werd er gek van.
Verder zoekend vond ik een vriendin uit het eerste kindertehuis. Eens ging ik nog met haar mee naar haar moeder, en natuurlijk had ik meteen een hekel aan die moeder, zoals ik aan iedere moeder een hekel had, want ze had haar kind niet thuis, vond het kennelijk gewoon dat het kind alleen het weekend kwam. De sfeer was vreselijk. Iedereen liep op kersenbonbons.
We hebben wel leuke dingen samen meegemaakt. En daar stond ze op een foto, armen omhoog, wijd uit alsof ze juicht. Die pose ken ik ook van mezelf. Er is niets wat ik herken, alleen in haar fotomap een fotootje van vroeger, en in haar meldingen waar ze gewoon heeft.
Toen ze uit het tehuis geschopt werd, omdat ze teveel met jongens omging, moest ze naar het klooster (ik weet niet precies hoe dat zat maar ze werd opgesloten bij de nonnen). Slechts één keer ben ik daar bij haar geweest, moest er nog een eind voor reizen. Ze was niet meer de vriendin die ik had gehad, zo ongezond preuts en vroom was ze geworden.

En dan vond ik nog een paar mensen van vroeger, maar van de meesten herinner ik me alleen de voornaam.
Ik pluis hun foto’s uit. Op zoek naar sporen, naar herkenning, naar …
het duurt een week voor ik weet wat ik zoek.
Ik wil ergens bij horen, bij familie, bij een groep, bij mensen die me dierbaar zijn, bij wie ik hoor, gewoon om te zijn, om ergens te zijn.
Steeds overweeg ik die mensen te vriend te vragen, ook mijn neven en nichtjes. Ja, zelfs de kinderen van mijn zussen, alsof ik ze ken.
Maar ik kom er niet toe, die mensen hebben een nieuw leven, kinderen, honden, poezen, vakanties, fitheid, en familie.
Het enige wat ik nu bereikt heb is dat ik nog meer verlang naar verbondenheid die onbereikbaar is.
Het wordt tijd dat ik weer kan fietsen en sporten!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

18 reacties op Ik zit op facebook

  1. knutselsmurf zegt:

    Echte mannen die je aan je haren naar hun grot slepen zijn er niet meer zoveel. Zelfs niet in Groningen. Maar wie weet, komen ze ook weleens op facebook.

  2. reinejragolo zegt:

    Ik ben niet goed in het raden naar onafgemaakte zinnen.

  3. Appelvrouw zegt:

    Knutselsmurf, deze wilde mannen ken ik via Vroems. Ze bestaan wel.

  4. Appelvrouw zegt:

    Reine, daarom geef ik in de volgende zin ook het antwoord.

  5. toch even een kanttekening Appelvrouw. als je er een beetje bij wil horen op FB kan je dat misschien toch maar beter onder je eigen naam doen. Zelf word ik ook niet snel vrienden met incognito op facebook

  6. Appelvrouw zegt:

    Henk,
    🙂
    Dankje voor de tip. “Als appelvrouw” had ik wel heel veel vrienden maar hoorde nergens bij.

  7. EJW zegt:

    Ik heb ook een s een vrouw gekend waarbij ik niet wist of ik nou lief moest zijn of niet. En het vervelende was, er zat geen gebruiksaanwijzing bij

  8. Appelvrouw zegt:

    EJW, troost je, ik weet uit ervaring dat een door de vrouw geleverde gebruiksaanwijzing genegeerd wordt 😦

  9. Lehti Paul zegt:

    Kom je eens een vorkje mee prikken bij je echte buuf? O nee, dom van me. Ok, nou dan kom ik wel weer eens langs wandelen en ik zal dan niet binnen een minuut weer buiten staan. Of ben ik nu te lief? Dan sleur ik jou wel mee aan 1 wiel van je rolstoel door het Grunneger moeras. 😉

  10. Appelvrouw zegt:

    Lehti Paul,
    Jaja… zodra ik weer mobiel ben (ik blijf de moed er in houden), dan sjees ik wel weer eens langs.
    Vandaag word ik al 2 keer uitgelaten, heerlijk. Gistermorgen ook al. En donderdag alweer.
    Ik heb best een goed leven.
    DAt je sterk bent weet ik wel en ik twijfel geen moment dat je me meesleurt op 1 wiel, daarom hou ik me maar rustig, want al die scheuren die door de aardbeving van vanmorgen weer zijn ontstaan kunnen het andere wiel schade berokkenen. (ManB voelde het schudden, ik sliep natuurlijk overal doorheen).

  11. sunny mama zegt:

    Ik las ergens dat langdurige blootstelling aan FB ongelukkig maakt: http://www.mediatest.nl/langdurige-blootstelling-aan-facebook-maakt-ongelukkig/
    En ik denk dat het waar is. Mensen laten alleen een imago zien van zichzelf. Ik denk dat noch degene die dit imago creëert, noch degene die ernaar kijkt daar iets mee opschiet.

  12. Appelvrouw zegt:

    Sunny, Ik lees teveel vluchtige berichten, en weet dat er bij sommigen iets meer achter zit, niet dat ik het een masker zou noemen maar jezelf even uit je moeilijke situatie halen en opgewekt te doen, wat je op dat moment misschien ook wel voelt, maar daaronder zit een laag die je niet laat zien. Ik weet niet of je dan een imago laat zien of die ene oppervlakkige kant.
    Kan me goed voorstellen dat je er ongelukkig van wordt. Dat is vergelijkbaar met koopziekte of eetbuien. Maar facebook lijkt een sociale plaats, wat het voor sommigen vast en zeker ook wel is.

  13. EJW zegt:

    Een beetje sociaal is het voor jou toch ook wel?

  14. Appelvrouw zegt:

    EJW,
    hm, weet ik nog niet. Ben aan het aftasten of het een waardevolle toevoeging voor mijn leven is.
    Als er levende lijve vrienden me ook willen erkennen zeg maar, zodat ik niet het geheimpje voor anderen ben, dan wordt het ook al anders. Maar hopelijk ben ik over een maand weer hersteld en kan ik weer naar levende lijve mensen op de sportschool 🙂 En dan verminderd mijn internetleven ook weer.

  15. Els zegt:

    Misschien is het vinden van verbondenheid en er zijn voor elkaar in moeilijke tijden beter te vinden bij de mensen in je eigen buurt of in ondernemende besturen of organiseren van activiteiten in je eigen woonplaats. Daarbij hoort denk ik ook het geroddel over elkaar en anderen en je oren ervoor sluiten. De ruimte, buitenzijn en bewegen komt hopelijk binnenkort weer.

    Ook ik zit ermee te worstelen. Ik wil dingen doen die ik leuk vind en iets betekenen voor een ander.
    Maar –eerlijk is eerlijk – ik lees ook graag wat je schrijft. Zonder de sociale media zou dat niet mogelijk zijn. Een bekende die je niet in levende lijve kent, maar toch op de één of andere manier een binding mee hebt.

  16. Appelvrouw zegt:

    Els,
    Er zijn inderdaad een paar mensen waar je een digitale verbinding mee kunt hebben 🙂

  17. Johan zegt:

    Ik heb veel oude bekenden en dichtbije en verre (vooral Amerika en Canada) familie gevonden en – in sommige gevallen – nu een vriendschapsverbinding gemaakt. Zoals een buurmeisje van vroeger. Daarnaast blijf ik dankzij fb op de hoogte van de levens van mensen die ik tijdens reizen heb leren kennen.
    Eerst moest ik niks van fb hebben. Nog steeds scherm ik veel af en heb maar weinig informatie ingevuld.
    Je mag best fb-vriend van me worden hoor… Al geef ik niet veel prijs, m.u.v. van foto’s en waar ik in geïnteresseerd ben, maar ik ga er niet mijn hele leven op pleuren. Fb hoeft sowieso niks over mijn partner, opleiding en werk te weten. Die laatste 2 zijn eigenlijk alleen iets voor linkedIn.
    Fb is trouwens veel meer dan sociale contacten, want dankzij berichten die voorbij komen kun je op de hoogte blijven van wat je interesseert (historiek en tzum vind ik bijvoorbeeld soms zeer waardevol).
    Overigens begrijp ik niet hoe iemand op kersenbonbons kan lopen.

  18. Appelvrouw zegt:

    Johan, op kersenbons lopen is vergelijkbaar met op rauwe eieren lopen.
    Ik word geen vriendjes met vreemden (heb weinig behoefte aan een lijst met 300 vrienden die ik toch nooit zie en niet ken), en geef zelf ook weinig prijs, in tegenstelling tot hier op het blog, dit hier is meer mijn plekje. Wel mooi dat mensen andere mensen vinden en op de hoogte willen blijven van diens levens. Maar dan moeten ze dat er dus ook op zetten.
    Ik gebruik het wel om in groepen iets van mijn creaties te laten zien, of te zoeken naar iemand die met aan de rol wil. Maar ik voel totaal geen binding met fb.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s