Waargebeurd kerstverhaal

In 1990 dacht ik nog dat het erg was om alleen met kerst te zitten. Geloofde ik nog dat mensen echt gezellig bij elkaar zaten, families en geliefden, iedereen had het fijn.
Behalve ik.
Dus haalde Cor me op.
Na een uur rijden legde hij zijn hand op mijn been. “Ik moet je iets vertellen.”
Ik zweeg, in die tijd deed ik niet aan beleefde gezelligheid.
“Ik heb een ander en daar moet ik kerstmis mee vieren anders wordt ze boos.”
Zijn hand voelde vies. Een ander? Nou en, wat kan mij dat schelen. Maar straks zit ik alleen in zijn akelige flat in plaats van in mijn eigen gezellige flatje.
Was het beter in een vreemd huis alleen te zitten?
Waarom had hij het niet vooraf gezegd, gisteren hadden we nog gebeld.
Er vlogen lelijke woorden door mijn hoofd, niet omdat hij een ander had, maar omdat hij me had opgehaald en alleen liet.
Ik kon niet eens terug naar huis met de trein, anders had ik me zo op het station af laten zetten.
Het was een tijd waarin ik ook niets kon, nog minder dan nu.
Omdat hij de hele dag al had gewerkt en me daarna nog had opgehaald, durfde ik niet te vragen of hij me alsjeblieft direct weer thuis wilde brengen. Die verschrikkelijk beleefdheid, wat heb je er aan!
In zijn flat omhelsde hij me, “welkom.”
Maar ik voelde me niet welkom, ik was daar in een vreemd huis en hij zou zometeen weggaan en overnachten bij die ander. Hoe lang kende hij haar al?
Ik kreeg een cadeau, nog voor mijn verjaardag. Een cassettedeck. Het gaf me een gevoel van schaamte, afgekocht.
Hij ging douchen en vertrok. De hele avond zat ik daar maar, geen hobby’s, niks, alleen maar een cassettedeck, en zijn stereo met Afrikaanse muziek. Nergens een klassieke cd te bekennen.

Woedend was ik dat ik niet zelf weg kon en besloot zijn verrukkelijke vriend te bellen, hoopte dat die met een taxi zou komen, dan zou ik met die vriend doen wat ik al zo lang wilde…
Maar hij was halfzijdig verlamd en kon niet zonder hulp de trap afkomen bij hem thuis. Ik kon ook niet naar hem want ik kon die trap juist weer niet op zonder hulp.

Voor het eerst ging ik door alle kamers van Cor.
Kasten en laatjes trok ik open.
Had hij geheimen?
Een doos vol brieven.
“Dear daddy” begonnen de meesten. Ik keek er vanop, had hij kinderen?
Twee zo maakte ik uit de brieven op. Ze vroegen om geld, een nieuwe fiets, boeken, en nog meer geld, op dwingende toon.
Een brief van een vrouw: “lieve Cor, je kinderen hebben dringend een nieuwe fiets nodig, stuur er alsjeblieft twee.” En dan nog een hoop geklets over armoede en alsmaar dat dwingend vragen en eindigend met kussen van je vrouw.
Dat was geheim één, hij is vader en heeft een vrouw ergens ver weg in een arm land. Ik stopte de brieven weer terug.
In een andere doos ook brieven. “Dear Cor” begon ze. Ze miste hem, hun dochter vroeg vaak naar daddy en of hij voor haar wat geld wilde sturen voor een nieuwe jurk. Er zat een foto bij van mevrouw, en haar dochter. Ze sloot ook af met dat ze hun flat miste en hoopte dat hij haar trouw zou blijven want dat was zij ook, ook zij noemde zich zijn vrouw.
Ok, dat was vrouw nummer twee met een kind nummer drie.

Op een kastje stond een doosje tjokvol gouden damessieraden. Dat had ik daar niet eerder zien staan. In het kastje stond een doos met pikante slipjes en bh’s, en een glanzend met kant afgezet gewaadje, een paar pumps en slofjes.
Voor de spiegel hield ik een bh voor mijn blote borsten. Zou mij dat staan? Maar ik voelde me dom, nee, zoiets staat me niet. En dat slipje met een klein koordje tussen de billen? Te groot. En mijn voeten pasten zelfs niet in de pumps.
Dat moet een stevige dame zijn, die ander van hem. Misschien kan ik die maar beter niet tegenkomen. Snel borg ik alles weer op maar toen ik de bh’s terug duwde in de doos voelde ik daar nog iets. Het was Tarzan. Had ze aan Cor niet genoeg of zo’n sterke drang?
Ze maakte me echt bang, een vrouw met een hoog libido moet je uit de weg gaan als ze je concurrent is.
Een klein beetje tevreden over dat ik wist hoe ver hun relatie al ging, en ik dus morgen zonder schuldgevoel naar huis kon, ging ik slapen.

Om 7.30 werd ik wakker van zijn thuiskomst. Hij kwam wat eten ophalen.
“Ho”, riep ik, “je brengt mij eerst maar even thuis, want ik ben hier overbodig.”
Het kon niet, zijn andere zou … bla bla.
“Daar heb ik niks mee te maken, dat had je maar eerder moeten bedenken, je kent haar langer dan gisteren. Ik wil nu naar huis, anders bel haar.”
Het was bluf, ik zou haar nooit hebben durven bellen want ze zou me zo over het balkon gegooid hebben, ik zag het helemaal voor me, een potige vrouw in pikant lingerie, haar spekvet bubbelend en de slofjes te klein voor haar grote voeten…
Snel schoot ik in mijn kleren zonder te douchen of ontbijten en vergat met cassettedeck met opzet.
Zo snel mogelijk naar huis!
En zo dat ik om 9 uur 1e kerstochtend 1990 weer thuis.
En besloot dat het helemaal niet erg is om alleen te zijn maar juist heel vredig.

A- in1990

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

20 reacties op Waargebeurd kerstverhaal

  1. Rob Alberts zegt:

    Wat een treurnis en een leeg bestaan heeft Cor.
    Leugens blijven een mens achtervolgen.
    Wat een nostalgische keuken en te zoete ochtendjas zo voor een verlaat ontbijt.

    Ook het samen zijn geeft soms een heel erg alleen gevoel.

    Je schrijft weer een indringend verhaal.

    Vriendelijke groet,

  2. Suskeblogt zegt:

    Dan ben je beter alleen in je eigen huis dan alleen in een vreemde woning. Met zulke leugens zou ik ook niet overweg kunnen. En die mensen in den vreemde die op hem wachten zijn ook te betreuren.

  3. sprakeloosid zegt:

    Tja, dan heb je ook nog medebloggers die iets zeggen over bonbons…….

  4. EJW zegt:

    Zo’n mooie donkerharige en met guitige blik getooide schone, die zou ik met plezier gezelschap houden met de kerst. Toch is het waar. Je kunt beter gezellig met jezelf alleen zijn dan samen met iemand waar je niets mee hebt.

  5. Appelvrouw zegt:

    @ Rob,
    Cor had niet tegen me gelogen, hij had het alleen maar niet verteld.
    En ik weet ook niet of het van belang is, want die relaties waren verbroken. Maar als je kinderen hebt kun je een relatie nooit helemaal verbreken, volgens mij. Belangrijker is het dat het om culturele normen en waarden gaat. Cor is een Afrikaan, en zijn ex vriendinnen ook, zij noemen zichzelf de vrouw van, maar trouwen is (was?) daar niet speciaal nodig om kinderen te verwekken. Het is niet alleen bij deze ene Afrikaan gebruikelijk, maar ook bij Turken, Marokkanen, of andere minder bedeelde landen is het normaal dat als iemand naar een rijk land verhuisd de achterblijvers er vanuit gaan dat die “hollander” rijk is en altijd geld zal sturen. De armoe zorgt er denk ik ook voor dat liefde ondergeschikt is aan eten of welvaart.
    De situatie is dus een beetje anders dan wanneer het om Nederlanderse tradities zou gaan. Wij vinden algauw dat je alles moet zeggen, dat veel dingen van belang zijn die sommige andere culturen van ons niet begrijpen. Wij vinden dat het maken en krijgen van een kind heel speciaal is, maar voor sommigen is dat niet meer dan een teken van potentie of traditie, omdat het nu eenmaal zo hoort je voort te planten.

    Die keuken was in Zwolle in een hartstikke knus flatje, en die kleine keuken was voor mij ideaal, ik zat er op mijn draaikruk en hoefde nooit op te staan, aan alle kanten had ik alles binnen handbereik.
    Ik was gewoon een hartstikke lief zoet meisje.

    @ Suske,
    Zoals ik hierboven aan Rob al schrijf zijn het andere waarden in het leven.
    Ik denk niet dat die vrouw en kindren echt op hem wachtten maar op zijn geld.
    Dat heb ik vaker gehoord, heb ze gekend die niet meer naar hun land op vakantie wilden vanwege het dwingen en verwachten dat ze met pakjes en van alles en nog wat aan kwamen zetten. Zij voelden zich niet welkom om wie ze waren maar wat ze meebrachten.
    Ik zou een contact niet verbreken als ik zulke dingen zou ontdekken, hooguit om uitleg vragen maar ik had het ook onrechtmatig verkregen.
    Ieder mens mag van mij zijn geheimpjes hebben, soms is het niet van zulk groot belang.

    @ Sprakeloos,
    Euh, bonbons?
    NU ja, ik kreeg ze van schoonmoeder maar ManB eiste zijn deel op 😦

    @ EJW,
    Mijn haar lijkt op de foto donkerder, het was toen bruin.
    ongetwijfeld was ik toen heel fijn gezelschap.
    Maar ik vind het nog steeds heerlijk om alleen met kerst te zijn, in plaats van die verplichte visites. Dit jaar had ik daar de kans voor omdat ik zoveel pijn in mijn heupen heb. Raar excuus maar het kwam me eigenlijk best goed van pas, behalve dan dat ik zou gaan logeren bij HteD en dat ook niet door kon gaan, dat was wel jammer. Maar ik heb me er bij neergelegd en lekker de hele avond genoten van de rust, geen tv.

  6. Els zegt:

    Niet verwacht, toch een kerstverhaal. Thanks.

  7. Appelvrouw zegt:

    Els, En dat nog wel met een happy end. Dat had ik zelf ook niet verwacht.
    Wist pas vanmorgen dat het een moment was dit verhaal te schrijven. Als ik er wat tijd voor had genomen was het wat korter geworden.

  8. Rob Alberts zegt:

    Je hebt gelijk, teveel vanuit mijn eigen situatie heb ik gereageerd.
    Emotionele of economische redenen kunnen nog weleens verschillen in de huwelijkse moraal.
    Tussen volwassenen kan ik mij daar iets bij voorstellen.
    Maar als er kinderen mee gemoeid zijn begrijp ik het minder.

    Biologisch is het oneerlijk verdeeld.
    In mijn omgeving wemelt het van de eenmoedergezinnen en de hangvaders.
    Tijdens feesten krijg ik dan vaak verhalen over stambomen te horen.
    Waarop een Zuid-Afrikaanse vriendin ooit zei; weten of je wellicht met een verder familielid het bed induikt is te voorkomen …..

    Ik wens je voorspoed voor 2015.

    Beste Wensen!

    Vriendelijke groet,

  9. Appelvrouw zegt:

    Rob, begrijpelijk dat je vanuit je eigen situatie redeneert, in onze cultuur heeft het woord eerlijk een grote betekenis, heel vreemd, want een leugentje kan soms heel goed zijn voor een huwelijk.
    Al ben ik meer voorstander van iets maar niet vertellen en zorgen dat je dan niet hoeft te liegen.

    Cor woonde (ook) in de bijlmer, 2 flats bij die waar ooit een vliegtuig invloog.
    Ongetwijfeld ken je dan de culturele verschillen, al vraag ik me soms wel af -als je dergelijke buurten ziet- of het aan de cultuur ligt, of dat armoe zorgt voor haantjes gedrag om gebrek aan mogelijkheden (de kanslozen) te compenseren, bijvoorbeeld door kinderen te verwekken.

  10. Rob Alberts zegt:

    Verzwijgen of openhartig zijn?
    Groots voordoen of nederig zijn?
    Over het kinderen krijgen of maken in mijn omgeving heb ik theorien gehoord.
    Laatst las ik een frappante verschuiving;
    autochtone gezinnen groeien en allochtone gezinnen krimpen in kindertal.
    Of armoede en/of welvaart hier mee te maken heeft?

    Eerlijk ik weet ik niet.
    Misschien heb ik na een renovatie in de flat van Cor gewoond.
    Ik kreeg zo’n kleine modernere Bruynzeelkeuken.

    Vriendelijke groet,

  11. Appelvrouw zegt:

    Rob, dan zijn we nog geen stap verder over onze kennis, onze gedachten over culturele verschillen 😦

    Best handig dat je een keuken kreeg. Ik moest hem hier zelf kopen.

  12. Rob Alberts zegt:

    Mijn flatje in Echtenstein was een Tweepersoons HAT flatje.
    Ik heb er mooie herinneringen opgedaan.

    Over de oorsprong en achtergronden van de Bijlmermeer lees ik nu ” Ridders in de Bijlmer”.
    Voor de Magie van Afrikanen bezocht ik gisteren de Nieuwe Kerk, de tentoonstelling “Magisch Afrika”.
    Rituelen, maskers en gemaskerde dansen heb ik bewonderd.

    Vriendelijke groet,

  13. Lehti Paul zegt:

    Wat heeft die Cor achteraf gezien, prachtige blogstof opgeleverd. 😉 Een ‘ik’ te weinig een ‘me’ teveel. Maar verder qua stijl en spanning om door een ringetje te halen. Fijn om met zo’n verhaal deze windstille zondag te beginnen.

    Je relativerende blik om wat relaties, geld en het krijgen kinderen zoal behelst getuigt van wijsheid (reacties). Geen veroordelingen, maar waarnemingen. dat zouden meer mensen mogen doen. Helaas denken veel mensen nog altijd dat er bij elk probleem (van hartenpijn tot wereldproblemen) steeds een schuldige hoort. Het is makkelijker om te vingerwijzen dan de blik naar binnen te richten en je af te vragen wat iets met onszelf doet.

  14. Appelvrouw zegt:

    Lehti Paul, Bedankt voor je schrijf-commentaar.

    In die tijd hechtte ik niet, wist niet eens dat dat bestond. Dan is het ook makkelijker om alleen waar te nemen. Maar zelfs nu ik beter hecht, vind ik veel dingen nog steeds zo. Soms komt het bij mij nogal claimend over wat anderen van elkaar eisen.
    Van mijn vroegere dagboeken heb ik ook veel geleerd over wat mijn aandeel was.
    Jammer dat we op school al niet leren dat we ook bij onszelf kunnen kijken, zoals jij in je laatste zin zegt.

  15. knutselsmurf zegt:

    Je zag er leuk uit, toen keukens nog in de muur gemetselde zeepbakjes hadden, en geisers.
    Je had gewoon niks moeten veranderen !

    Ik probeer er achter te komen waarom jij en nog 59 anderen opeens niet meer doorkomen bij OBA. Het lijkt er op dat na blogspot ook wordpress.com vervelende kuren krijgt.

  16. Appelvrouw zegt:

    Knutselsmurf,
    Na de verhuizing uit die vreselijk koude flat had ik een stuk minder pijn.
    Het was er erg koud en vochtig. Maar wel heel knus, ik hield van die ruimte. Al was ik er niet aan gehecht, verhuizen viel me echt niet zwaar.
    Nu zijn die flats gesloopt. Ja jammer hoor, al die fijne oude dingen worden gesloopt, mensen willen geen granieten aanrecht meer.

    Dankjewel voor de moeite van het uitzoeken wat Oba of WordPress nou voor problemen heeft.

  17. Joke Zelf zegt:

    Wat een prachtig kerstverhaal. Aan de ene kant onderkoeld, maar aan de andere juist met heel veel compassie. En die foto is prachtig! Fijne jaarwisseling!

  18. Plato zegt:

    Mooi geschreven verhaal. Geen emoties, bijna journalistiek.
    Het is ook weer eens wat anders dan kerstengeltjes en scheefstaande pieken. Cor was kennelijk een beetje blind toen hij jou in die flat achterliet en naar een andere vlam ging. Maar zo te lezen heeft ie jou er uiteindelijk een dienst mee bewezen.

  19. In die jaren heb ik menig Kerst alleen doorgebracht en genoten. Het was heel simpel; mijn zonen wensten Oud&Nieuw ergens te zijn waar ze het vuurwerk goed konden zien en hun vader woont ergens in the middle of Nowhere in Limburg waar je alleen je eigen afgeschoten vuurwerk ziet. Dus Oudjaar waren ze bij mij en Kerst bij hem. Voor mij zijn de kerst dagen gewone dagen net als alle anderen. Ik denk er nog wel eens met heimwee aan terug.

  20. Appelvrouw zegt:

    Karin,
    Voor mij zijn het toch een beetje storende dagen. ManB houdt er wel van, is er met gezelligheid rondom mee grootgebracht. En omdat zijn ouders altijd alleen zitten met kerst, en de traditie al 20 jaar is dat wij er naar toe gaan, wordt dat steeds van je verwacht. Niet dat iemand dat zegt, maar misschien leg ik dat mezelf wel op. Had dit jaar al wat anders gepland, maar door lichamelijke problemen ging ook dat andere niet door en zat ik zowaar echt alleen met kerst, maar dat is toch niet te vergelijken met als je alleen woont en niemand hebt, niet eens de keuze.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s