Een potje genot in Appelbergen

Als ManB en ik afspreken iets te gaan doen is er altijd wel een van ons die het weet af te zeggen, en de ander prikkelt de afzegger nooit.
Behalve zaterdag dan, toen heb ik aangedrongen toch weg te gaan.
Waarheen?
We weten allebei niets. Dus ik opperde Appelbergen (Haren).
Eerst nog wat beren op de weg omdat er niets is in Appelbergen
(overigens spreken Groningers het als Appèlbergen Na de oorlog was het militair oefenterrein- Zonde!)
“Nou kom nou maar, we gaan.” De gedachte aan een zoveelste dag tussen muren, of een rondje Kardinge staan me nogal tegen.
Skipak aan en rijden maar!

Als je vanuit je rolstoel omhoog kijkt zien de bomen er heel anders uit.
appelbergen-01

Een vijvertje, speciaal voor een fotootje aangelegd, vermoed ik. Het wordt ook vaak als achtergrond bij de tv omroep gebruikt.
appelbergen-02

Omdat je Appelbergen 1 lang fietspad hebt en verder alleen maar onverharde wandelpaden moesten we vooral off the road. En daar zijn de voorwieltjes van de rolstoel niet echt op berekend, bij modder en zand werden ze dwars. ManB moest dan weer terugtrekken en flink duwen.
Maar dat is ook goed voor zijn krachttraining! Ik hou van sterke mannen.
appelbergen-03

Het bos ziet er echt heel anders uit op rolstoel hoogte.
appelbergen-04

Bij het zien van dit monument blijven we een poosje staan.
Ik prijs me gelukkig dat ik in de rolstoel zit en niet ben omgebracht.
Bah, de wereld is bepaald geen feest.
appelbergen-05

Het pad is soms zo onbegaanbaar, ook aan de zijkant (smal) dat ik wel moet uitstappen zodat ManB de rolstoel op 1 wiel naar de overkant kan rijden.
Dan stap ik achter hem aan.
appelbergen-06

Die kinderen in de verte hebben het goed begrepen toen ze dat aanschouwden.
“Die mevrouw kan niet zo goed lopen.”
En ik was blij, zo simpel is het om uit te leggen.
Kinderen geven me de ruimte ook ook nog eens uit te stappen zonder me ongemakkelijk te voelen onder verwijtende blikken van volwassenen die zich verraden voelen omdat ik blijkbaar niet zó gehandicapt ben als ze in hoofd gehaald hebben.

Ik zou een boek vol kunnen schrijven over mijn eerdere ervaringen met rolstoel gebruik en er uit opstaan bij een onhandig punt.
appelbergen-08

En dan ziet ManB dit romantisch-bestrijklicht-watertje en worstelt me tussen de hekjes en bultjes en modder er naar toe.
appelbergen-09

Zou dat een belofte zijn voor een fijne avond?
Of zou dat weer net zo gaan als alle andere afspraken? (Zullen we het morgen doen? Rugpijn. Moet nog afwassen. Wil nog wat werken).
Maar gelukkig heb ik in ieder geval mijn potje genot weer gehad in de rolstoel.

(of the road rolstoel: deze ga ik nog eens kopen!)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uit in Eigen Land en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Een potje genot in Appelbergen

  1. Aad Verbaast zegt:

    Je komt nog eens ergens met een rolstoel.
    Let’s rock and roll!

  2. beaunino zegt:

    Wat is het mooi daar.

  3. Prima serie vanuit rolstoelperspectief. Laatste foto is echt een stukje Arizona. Hap zei de alligator 🙂

  4. Appelvrouw zegt:

    Aad,
    Haja, leuk!

    @ Beaunino,
    Dat vind ik ook, wel heel veel wandelaars met loslopende honden die wel eens voor je wielen lopen.

    @ Henk,
    Ik hoefde in ieder geval niet door de knieën 🙂
    Wil nog een keer op een zaterdag door de drukke winkelstraat, foto’s maken op ooghoogte 🙂
    Allemaal kontjes kijken.
    Gelukkig heb ik geen alligator gezien, maar als er wel een uit het water was gekomen had ManB me wel gered…

  5. Corja zegt:

    Prachtig, vooral die laatste foto! Feeëriek noemen ze dat, toch? Goed dat jullie zijn gegaan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s