Geen puzzel maar losse blaadjes

Inmiddels het testament van mijn vader gelezen. Alle 4 zijn kinderen en hun afstammelingen en die daar weer van zijn onterfd. Geen nieuws.
Op het laatst van zijn leven woonde hij aan de Noordoeverweg in Den Oever, tegen de dijk aan.

Wat wel nieuw is, is dat hij mijn zus ooit geld geleend heeft en dat moet verrekend worden als zij haar legitieme portie opeist. (of ze dat gedaan heeft weet ik niet, het is inmiddels ruim 5 jaar geleden dus voor mij is het sowieso te laat).
Ik dacht maar een ding: met die lening heeft hij zijn kleindochter gekocht.
Nu begrijp ik waarom mijn zus haar dochter daar de weekenden bracht.

Waar ik ook achter kwam is dat mijn vader een echte narcist is, niet iemand met trekjes, maar een echte. Een engerd dus. Een narcist is iemand die geen inlevingsvermogen heeft, die anderen domineert, die uitsluitend uit eigen belang handelt.
Ik veronderstel dat mijn zus niet ver naast die diagnose zit, dat is dan erfelijk, kan ze niets aan doen.
Maar ik hoop nooit en te nimmer meer iets van haar, of andere familieleden te horen. Als ze bij leven geen contact willen, dan hoef ik ook niet te weten dat ze dood zijn.

Mijn vader kon zijn testament niet ondertekenen wegens een handblessure.
Aha. Dat doet me denken aan de maatschap die hij met mijn broer had.
Daarvan had hij ook het contract niet ondertekent, waarschijnlijk zelfs niet opgestuurd.
Mijn broer werkte tot zijn 40e op de boerderij in die maatschap.
Toen verkocht mijn vader de boerderij, en lachte mijn broer uit: haha. het contract is niet geldig want ik heb het niet ondertekend.
Gruwelijk toch? Zou hij zijn zoon na al die jaren gebruikt en mishandeld te hebben (mijn broer werd nog op zijn 40e mishandeld) op straat gezet met niks.
Gelukkig is er een rechtszaak van gemaakt en omdat ze voor de belastingdienst wel als maatschap bekend stonden moest mijn vader toch aan mijn broer een paar ton overdragen.
Pfff. Hij hield nog tonnen over hoor dus dat gaf niets.
Maar alles zo doortrapt!
Dood gegaan met een paar ton op de bank. Wrang toch! Zulke mensen kennen ook geen eenzaamheid. Dat is ook apart.
Het maakt het voor mij gelukkig wel makkelijker om mijn loyaliteitsconflict los te laten.

Drie dagen voor zijn dood heeft hij zijn testament nog veranderd, dus hij heeft geweten dat hij dood ging.
Daar kan ik een mooi scenario over bedenken.
Een vrouw die hem dwong zijn testament te veranderen in haar voordeel. En daarna heeft ze hem vastgebonden, gemarteld en vergiftigd.
Ik ben haar eeuwig dankbaar.
Helaas zal ook die straf geen indruk op hem gemaakt hebben, narcisten ervaren straf niet als straf.

Het duurde ook even voor ik begreep dat het geen puzzel is, maar een boek.
Eerst lagen overal, ook op niet verwachtte plaatsen, losse blaadjes.
Nu ben ik ze bij elkaar aan het leggen. De volgorde doet er niet toe.
Als de nalatenschap van mijn moeder rond is, is het boek klaar, volgens mij.
Het boek met de titel:
“Mijn vader was een narcist”.

En dan deze foto op de voorpagina.
mijn ouders
Mijn vader Dirk, met een stoere bril op om zijn slechte ogen niet te zien,
en mijn moeder Aartje die haar ene been over het zijne heeft, en haar arm om zijn nek. Misschien is het wel beter tussen hun geworden sinds zij uit de ouderlijke macht ontzet zijn voor mij. Eindelijk rust.
Nee niet nu, nu wens ik ze dat ze mogen lijden in de hel, met elkaar het liefst.

(De foto heb ik destijds gescand bij mijn broer, misschien mag dit wel helemaal niet geplaatst worden, wie klachten heeft mailt me maar, dan kunnen we het er eens over hebben).

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jonge jaren en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

17 reacties op Geen puzzel maar losse blaadjes

  1. broekstukken zegt:

    Goed dat ik het niet wist als ik langs zijn huis fietste.

  2. De foto laat een paar lieve ouwe besjes zien maar foto’s zijn bedrieglijk zoals je dat wel vaker met foto’s hebt

  3. Rob Alberts zegt:

    Een verhaal afsluiten en een boek dicht doen heeft soms tijd nodig.
    Geleden pijn overwinnen heelt niet in de tijd?

    Vriendelijke groet,

  4. knutselsmurf zegt:

    Zou hij nog proberen vanuit het hiernamaals een mailtje naar Google te sturen, met een verwijderingsverzoek ?

  5. koppieop zegt:

    “Eert uw vader en uw moeder”. Dit Gebod lijkt vanzelfsprekend, en misschien ís het dat ook wel, maar dan alleen als eerst aan het omgekeerde is voldaan – wat trouwens biologisch logischer is. “Lieve ouwe besjes” (Henk Jonkvorst) die hun kinderen niet eren, zijn gelukkig geen regel, maar ze komen vaker voor dan de meesten van ons vermoeden. – Ik trof een vervelende moeder-dochter situatie aan toen ik in mijn schoonfamilie trad. Het was niet half zo erg als jou is overkomen Appelvrouw, maar toch onaangenaam genoeg voor mij om dit gebod met een vaatje zout te nemen. De desbetreffende (enige) dochter heeft haar uiteindelijk zieke moeder tot diens einde begeleid, al was met groeiende tegenzin.
    Het spijt me, te weten dat de zegen van normale, begrijpende ouders zoals bijvoorbeeld de mijne, jou is ontzegd. Alsnog de nodige sterkte toegewenst om alles volledig te verwerken.

  6. Appelvrouw zegt:

    @ Martin,
    Toen ik hoorde dat hij hier nog in Groningen heeft gewoond schrok ik, het idee dat ik hem had kunnen tegenkomen!
    Net als mijn moeder, bah. Maar toen ik deze foto zag wist ik dat ik ze niet herkend zou hebben.
    En misschien ook maar goed dat ik het niet wist, wie weet wat je je op je hals haalt.

    @ Henk,
    Haha..ja, kan een vreemde er tegenaan kijken. Ik kan dat niet zien, ik schrok vreselijk van hun lelijkheid, en die pose die benen.
    Ken je de boeken van Brand Overeem & Roel Leenknegt? In “kom d’r in, de koffie is bruun” staan mijn opa en oma.
    Een fraai verhaaltje, maar mijn opa (vaders kant) was ook een wreedaard, al heb ik geen verhalen gehoord dat hij lichamelijk mishandelde, geestelijk kon hij er ook wat van.
    De foto’s uit die boeken zijn prachtig, maar die verhaaltjes lezen alleen maar lekker weg, de waarheid is vaak anders.

    @ Rob,
    Eigenlijk denk ik dat het ook vanzelf gaat, ik stuur eigenlijk maar bar weinig.
    Wel zoek ik op dit moment mensen op, positieve, zodat ik afleiding heb en andere dingen doe en neit steeds met dit onderwerp bezig ben.
    Lichamelijk valt het niet mee om die afleiding te zoeken die ik zou willen maar de tijd heelt niets, de tijd overschrijft.

    @ Knutselsmurf,
    🙂
    Als kind dacht ik altijd dat hij alles zag, en alles kon.
    Dus wie weet dat hij zelfs dat ook kan.

  7. Appelvrouw zegt:

    Koppieop,
    Dankje voor je bijdrage.
    Ik heb in kindertehuizen gezeten en heb jarenlang niet geloofd dat er ouders zijn die van hun kinderen houden.
    Iedere ouder (van vrienden en vriendinnen) wantrouwde ik.
    En toen mijn oom en tante wilden dat ik meeging naar de kerk, en de dominee daar vertelde dat we onze ouders moesten eren… toen wou ik hem wel met het psalmboek om zijn oren slaan. Mijn oom stelde me gerust: dat geldt niet voor jou.

    Toch bijzonder dat die enige dochter haar moeder bijstond. Soms heb je geen keuze.
    Inmiddels ben ik zover dat ik mijn schoonmoeder meer waardeer dan voorheen, en dat ik haar de akeligeheden vergeef.
    Want haar kan ik vergeven, zij is een moeder voor haar kinderen, er waren een paar hele kwetsende periodes met haar maar die zijn niets vergeleken bij mijn ouders.
    En als mijn schoonmoeder ziek wordt, dan wil ik ook wel een van de personen zijn die haar bijstaat als zij dat toelaat.

  8. Els zegt:

    Je bent van je ouders af.

    Pas goed op jezelf en focus je op de goede dingen in je leven. Je verzet je zinnen gelukkig.

    Soms zijn er momenten van jezelf weer opnieuw uitvinden en soms zijn er momenten van ander inzicht. Daar horen ook momenten van loslaten van het oude en het niemandsland bij.

    Misschien staat er straks wel een agressieve zus of broer op je stoep. Ik weet niet of het wat is, maar misschien een brief klaar leggen waarin je vastlegt wat er is gebeurd en die je dan overhandigd?

    Het komt goed.

  9. Appelvrouw zegt:

    Els,
    Dankjewel (alweer) voor je mooie bijdrage.
    Mijn vriendenkring is heel klein, maar toch genoeg gelegenheid voor afleiding, al mocht het van mij wel meer. Het gevoel dat je niet alleen bent en er mag zijn, dat anderen me accepteren en sommigen me zelfs waardevol vinden. Ik heb alleen maar mensen om me heen waar ik mee kan lachen, die me soms wat harder toespreken, voor de spiegel zetten, of gewoon liefhebben en genieten van wat er is.

    100% zeker dat er nooit een familielid op mijn stoep staat. Daar ben ik niet bang voor want het zou betekenen dat ze contact zoeken, maar daar zijn ze niet toe in staat. Ik sta er ook niet meer open voor na dat laatste ijskoude briefje.
    Waar ik een hekel aan heb zijn die ijskoude brieven in de bus, het non-contact.
    Een vriend schreef me dat het voor mijn persoonlijke groei niet goed is nog met ze om te gaan omdat zij niet met me mee gegroeid zijn, en ook niet mee willen (en kunnen) groeien.
    Dan blijf ik alsmaar hangen op hun niveau, ze zuigen me leeg, zo heb ik dat altijd ervaren.

    Het komt goed, inderdaad, hopelijk heb ik daarna nog een paar jaar de tijd om er van te genieten.

  10. Els zegt:

    Je hoeft geen dankje te zeggen hoor. Je moest eens weten wat voor vreselijk mens ik soms ben. Maar ik heb gelukkig ook mij sterke kanten. Ik doe mijn best om er het beste van te maken.

    Alles rondom de dood van je ouders kost veel energie. Op tijd bijladen lijkt me belangrijk. Misschien kan ook Qi Gong Gezondheidscentrum nog iets betekenen?

    Ik denk dat je de mening van de ander nodig hebt om zaken ook anders te kunnen zien. Om jezelf en hoe je tegen iets aan kijkt bij te sturen. Pas als jezelf niet meer bepaalt, maar de ander, dan is dat bemoeienis. Druk van een ander moet je mee om leren gaan, dwang van een ander is over de grens. Zo zie ik het.

    Je bent alleen al waardevol doordat je in staat bent tot een verbinding tussen jou en andere mensen hier op internet. Door open te schrijven, zodat anderen er iets van herkennen of er over gaan nadenken, wat dat dan ook is.

    Ik heb de indruk dat er in je hart ook plek is voor dromen, plezier en het mooie in het leven.

  11. Lehti Paul zegt:

    Lieve appelvrouw, ik ben niet gelovig of bijgelovig, maar zou me in jouw situatie kunnen voorstellen te willen weten wat ik schreef/ deed op de dag dat mijn kwelgeesten doodgingen. Gek, hè.

  12. Appelvrouw zegt:

    @ Els,
    Dromen doe ik weinig, alleen als ik weet dat iets haalbaar is, dus ik kan dromen van een lekker zelfgebakken brood 🙂

    @ Lehti Paul,
    Dat soort vragen had ik maar heel even, want ik kom er toch niet achter, misschien was ik bij Vroems die, toen mijn vader doodging, nog geen diagnose galwegkanker had en we soms wat fantaseerden over later en toen.
    Misschien zat ik op een bankje bij het van Starkeborghkanaal, of was ik onderweg naar Vroems ergens bij Bakkeveen. Dat kan ik niet achterhalen. Ik heb niet in mijn agenda gekeken om te zien wat voor dag het was.

  13. Appelvrouw zegt:

    Lehti Paul, het lukt me maar niet om bij je te reageren op dat ding tussen je benen wat je wilt beheersen.
    Geen idee waarom, probeer het al 2 dagen, krijg de melding dat ik niet de onwner ben, kan ook niet onthouden waarvan ik dat niet ben.

  14. Hier ging laatst de telefoon. Een arts van het medisch centrum hier in de stad waar mijn moeder blijkbaar onder behandeling is. Mijn vader was onbereikbaar en ze durfden haar (77 en dementerend) niet alleen met het openbaar vervoer naar huis te laten gaan.
    Tja wat doe je dan? Proberen uitleggen dat ze haar mogen houden?
    IK heb haar opgehaald en thuisgebracht. Balend. Mijn moeder zat net zo balend naast me, zij dacht dat ze best met de bus naar huis kon.

  15. Appelvrouw zegt:

    Karin, wat een lastig dilemma!
    Je hebt haar toch wel met de motor opgehaald? 🙂

  16. Plato zegt:

    Na het lezen van dit stuk bleef ik achter met allerlei gedachten van niet weten, niet begrijpen. Daarna dook ik in de archieven. En nu snap ik. Gevoelens van walging.
    Ik dacht dat ikzelf behoorlijk wat achter de kiezen had (vader na veel jeugdellende nooit meer gezien) maar dit is nog wat anders.
    Het is goed te lezen dat je de wereld desondanks ook positief kunt zien. En inderdaad, degene die je vertelde dat niemand je persoonlijke ontwikkeling in de weg mag staan, heeft groot gelijk. Alles wat je opvreet en leegzuigt, keer je ervan af.

  17. Appelvrouw zegt:

    Plato, dank je voor je interesse, en reactie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s