In de put

Een klein papiertje zit in een envelop.
“In januari 2009 is Dirk….. overleden.”
Dirk was mijn vader.
Ze hebben dus gewacht tot ruim 5 jaar na zijn dood, want tot die tijd had ik mijn legitieme portie op kunnen eisen.
Er zit ook een foto bij van mij als 13 jarige. De tijd dat mijn vader net met het misbruik begon.
Hoe goed gekozen is deze foto.
Had hij die meegenomen na de scheiding? Mijn ouders gingen uit elkaar toen ze 70 waren.

13was ik
Het duurt even voor ik het snap. Dan valt mijn oog op de postcode.
Het is die van mijn zus. Geen afzender, geen aanhef, geen groet. Alleen een postcode.
Zus heeft blijkbaar van de notaris mijn adres gekregen.
Ik verdenk haar van wraakgevoelens anders had ze er iets persoonlijkers in kunnen schrijven.
Waarom een foto van toen ik net verkracht werd!
Waarom deze foto niet eerder?
Die foto zat dus in een album bij mijn inmiddels dode moeder, van wie ik ook een koekje zonder deeg krijg.
Geen idee of mijn zussen al eerder wisten dat onze vader dood was, of dat ze het nu hebben laten uitzoeken door de notaris.
Als ze het wel eerder wisten hebben zij daar hun deel ook al van, wat ik dus niet krijg omdat het ruim 5 jaar na zijn dood is.

In ieder geval: ik kan nu voortaan zeggen dat mijn beide ouders dood zijn, dat ik wees ben.
Maar boven alles heb ik een foto van mijn geschonden beeld geërfd.
(ik vloek in gedachten heel hard!)
Tijd voor buikpijn.
Tijd om mijn leven te ordenen, mijn hoofd eindelijk leeg te maken, met hun alles in de put te gooien en die te dempen.
Maar die put moet ik nog zien te vinden.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jonge jaren en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

27 reacties op In de put

  1. Letterzetter zegt:

    Uiteindelijk valt alles op zijn plaats…
    Sterkte met het zoeken, ik denk dat je die put gauw genoeg vindt.

  2. sprakeloosid zegt:

    Ik wilde zeggen, er zijn situaties dat je rotzooi niet in de put hoeft te gooien maar gelegitimeerd van je af mag werpen, maar besef dan dat die put altijd weer als een val kan opdoemen. Vloek dus maar hard op en heel veel sterkte.

  3. LehtiPaul zegt:

    Wel godverde godver tering, wat halen ze zich in hun harses, alsof een mens nooit genoeg ellende kan hebben op z’n bord, wel alle jezus…. (dit in het kader van gedeeld gevloek is half gevloek, …als het ongepast is, delete je het maar weer. Strekte meid. Stukkie fietsen, lekker speltbrood bakken en de storm je haren in de war laten schoppen, zonder die brave elastiekjes in.

  4. LehtiPaul zegt:

    sterkte bedoel ik dus.

  5. broekstukken zegt:

    Maar je was ook gewoon mooi. Toen al.

    En inderdaad laat de storm het meenemen als die dat kan. Met of zonder fiets, step of weet ik veel. Sterkte.

  6. knutselsmurf zegt:

    Die elastiekjes herinner ik me nog van mijn stiefzuster. Met van die felgekleurde plastic bollen.

    Nu nog uitzoeken waar Dirk ligt, dan kun je hem een hondendrol cadeau doen op zijn verjaardag.
    Of zomaar voor de lol, op een andere dag.

  7. Fenny zegt:

    Doe het zoals je wilt, zoals jij dat kunt, geef je gevoel de ruimte en vertrouw op jezelf.
    Je hebt weinig tot niks aan ze gehad en dat spijt me zo voor je en voor dat jonge meisje op de foto.

  8. Suskeblogt zegt:

    Dont look back zongen ze jaren geleden en zo leef ik ook. Mensen die me kwetsen laat ik voor wat ze zijn en kijk er niet meer naar. Misschien moet je op één of ander manier het deksel op de beerput die verleden heet definitief dichtmaken ook al kan het lastig zijn.
    Sterkte hoe dan ook hiermee.

  9. Appelvrouw zegt:

    @ Letterzetter,
    Je bedoelt met alles op zijn plaats valt, dat ze in hun kist rotten?

    Ik denk ook dat ik die put snel genoeg zal vinden.
    Met de mensen om me heen waar ik energie van krijg gaat dat goedkomen.

    @ Sprakeloos,
    DAt is ook wel mooi gezegd, van je afwerpen, en dat de put toch als val kan dienen.
    Misschien is zo’n put wel een graf waar je steeds weer naar toe wilt gaan.
    Eigenlijk vind ik dat van me afwerpen veel mooier.

    @ LethiPaul,
    🙂 Dankjewel dat jij hardop voor me durft te vloeken.
    Ik had pech, na het lezen van het briefje en bekijken van de foto had ik precies een uur om mezelf weer recht te strijken, zwager en diens vrouw kwamen eten, en die bleven ook nog eens te na middernacht.
    Geen stukkie fietsen, sociaal doen, eten koken, opscheppen, opruimen, glimlachen.
    VAndaag gaat dat stukkie fietsen er van komen, naar de apotheek, voor mijn maandelijkse geluksinjectie.
    Inderdaad zonder elastiekjes in mijn haren, heerlijk de wind er door.

    Strekte is ook mooi gekozen (ook als het een tikfoutje was), mezelf uitstrekken, dat past heel goed in deze situatie 🙂

    @ Martin,
    Wel jammer dat ik niet wist dat ik mooi was (van buiten), iedereen had altijd oog voor mijn zus met het kuiltje in haar wang en onderdanige grote ogen. Ze lachte ook mooier.
    Maar die mensen kenden haar binnenkant niet. Al vind ik het soms ook wel zielig als ik denk aan hoe ze zat te wiegen op haar stoel, ze was veel kwetsbaarder dan ik. Aan de andere kant heeft ze zich later ontwikkeld als een feeks. Dus die zieligheid kan ik moeilijk vasthouden.

    Als ik deze foto van mezelf zie dan krijg ik echt sterke behoefte het meisje zachtjes in mijn armen te nemen en lief voor haar te zijn. De angsten en kwetsurens weg te nemen. En misschien heb ik dat ook wel gedaan door ze over te nemen, want nu heb ik ze…
    Maar vanmiddag lekker fietsen buiten, zonder storm gaat dat het beste.

    @ Knutselsmurf,
    Die elastiekjes waren inderdaad voorzien van plastic bollen. Ik heb geen idee welke kleur ik hier in heb. Ook de kleur van de treui herinner ik me niet. Maar de overgooier wel, die had als hoofdkleur rood, het was een afdankertje, ik vond hem mooi.
    Haha… die hondeddrol. Ik ga naar het programma Opsporing verzocht.
    Dan weet ik meteen wie de gelukkige is met zijn nalatenschap. Hij had waarschijnlijk nog iets meer dan mijn moeder.
    15 jaar geleden is de boerderij voor meer dan een miljoen verkocht. Daar had ik toch op zijn minst voor de 5 jaar dat ik her zwaar werk deed voor betaald moeten krijgen, en dan nog voor het slaven bestaan, en smartengeld voor het misbruik. En schadevergoeding voor de opgedane lichamelijke schade.
    Maar helaas, ik ben te laat. Wet is wet. En dood is dood.

    @ Fenny,
    Dankje voor je berichtje.
    Mooi gezegd: “geef je gevoel de ruimte.” Ik weet wie het zegt!
    Voor dat jonge meisje op de foto vind ik het ook nog wel erger dan voor mezelf, gek he, dat je wel voelt dat je het bent, maar op die foto is het allemaal nog zo actueel.

    @ Suske,
    Iedereen heeft zijn eigen manier van verwerken, sommige mensen doen graag de laatjes dicht en op slot.
    bij mij puilen die laatjes echter uit, en past de sleutel niet, soms schiet er gewoon een laatje open. Maar dat wil ik ook, dat sta ik toe.
    Het hoort bij het verleden, herinneringen, en bij de toekomst: want je verleden heeft gemaakt wie je bent, het is de kleur van je bestaan.
    Dat betekent niet dat je in zwaarmoedigheid hoeft te blijven hangen of het leven te zwaar vindt. Bij mij is het onderdeel ervan.
    En ik leer, ik probeer te groeien, niet door weg te stoppen, maar door te verwerken. En daar hoort sinds kort bij door te kijken naar hoe ik het los kan laten, hoe ik me meer moet richten op mezelf ipv op hoe die anderen deden, dachten en reageren. Altijd was ik bezig met verklaringen en oorzaken te zoeken, ik dacht dat als ik die begreep het me duidelijk werd en ik kon vergeven en verder kon. Maar dat is niet zo, voor mij niet tenminste.
    Ieder heeft zijn manier, zoals ik al zei, en jij doet het op jouw manier wat je het beste aankunt.

  10. LehtiPaul zegt:

    Dat meisje op de foto in de armen willen nemen en lief voor haar zijn. Mooi gezegd weer.
    Wat ook zo bijzonder is, is dat jij er niet alleen openhartig over schrijft. Maar ook nog eens goed schrijft. Was bang dat je het niet ok zou vinden dat ik naar je linkte in mijn stukje over zedenzaken. Maar wat ik eigenlijk ook hoop, is dat er van jouw kracht en houding (op internet) een stukje doorsijpelt naar meisjes (en jongens!), waar ook ter wereld, die hetzelfde meemaken/maakten. En dat vaders/ ooms/ opa’s/ zwemmeesters -die braaf meelopen in tranentrekkende witte marsen voor slachtoffers- beseffen dat het niet kan dat je lul achterna loopt en bij je kinderen aan je gerief wilt komen, omdat je ‘nu eenmaal een man met driften bent’. En dat de hele zwijgende massa (moeders) nadenkt wat te doen als je vermoedens hebt. Het is zo’n beladen onderwerp, dat velen een antenne die iets opvangt, niet als zodanig durven te herkennen. Want o jee, wat als het niet waar blijkt te zijn. Dat is inderdaad erg (als vader die te goeder trouw is dit in de schoenen geschoven krijgen om hem van kinderen weg te houden) maar als het wel waar blijkt, is het vaak frappant hoeveel omstanders niet al eerder iets opmerkten. Misschien dat dit mensen over de streep kan trekken om twijfels uit te durven spreken, dat kan volgens mij ook zonder iemand onmiddellijk aan de schandpaal te nagelen. Al weet ik niet hoe. Want het is voor wie het heeft meegemaakt een hel, maar een pasklaar antwoord om wat te doen als (nabije) buitenstaander, heb ik nog niet gehoord. Wellicht is dat net zo persoonsgebonden als de verwerking er van.

    Iets heel anders. Als je het over de boerderij van je ouders hebt, heb ik steeds het beeld van een huis daar in de buurt. Toen ik net terug was uit Italië (op de vlucht voor geweld), en ik het melken in de put (wat een woordspeling :-/) wel eens miste, ben ik er een paar keer in alle vroegte heen gegaan om koeien te melken. Raar.

  11. Tja, ben er stil van (maar als ik niets schrijf dan weet je dat niet).
    Sterkte!

  12. reinejragolo zegt:

    Is het de put van boosheid of moet ik het anders begrijpen?

  13. beauninoblog zegt:

    Kom hier binnenvallen. Heftig. Sterkte.

  14. Els zegt:

    Heb je op internet gezocht of er een rouwadvertentie is geplaatst? Mogelijk kun je iets afleiden uit de namen die eronder staan of de rest wel op de hoogte was van het overlijden.

    Vraag is ook waarom je zus deze brief heeft gestuurd met dit bericht. Het kan zijn om je buiten de erfenis te houden, maar dan hadden ze je nu niet op de hoogte te hoeven stellen. Of het zou een zeer gemene stoot moeten zijn. Heel misschien ook een zus die probeert een opening te zoeken, maar niet weet hoe ze dat moet doen, omdat het zo gevoelig ligt.

    Zou je, onder bepaalde voorwaarden, weer (misschien eenmalig) contact willen hebben? Zou je antwoorden willen op bepaalde vragen?

    Ik denk dat het normaal is als je ouders overlijden dat je dan ook de perioden, dat je het rot hebt gehad, overdenkt en soms ook overziet hoe het je heeft gevormd. Maar het leven is doorgegaan. Je bent inmiddels meer dan het meisje dat je was op de foto.

  15. Appelvrouw zegt:

    LethiPaul,
    Dankje voor je steeds weer inhoudelijke bijdragen.
    Mijn houding over mijn verleden is in het echt net zo als op internet.
    Zelf heb ik altijd een hekel aan mensen die sterk zijn, ze worden juist te veel als voorbeeld gesteld, terwijl er zoveel zijn die die kracht niet hebben en die veel meer steun nodig hebben. Het enige wat ik kan doen is schrijven wat er met mij gebeurt in het nu n.a.v. het verleden.
    Waar ik tegenaan loop, en dat is denk ik wel waar veel meer meisjes en jongens tegenaan lopen.
    Ik heb echter geen hoger doel dan alleen maar mijn hart te luchten.
    Daders zullen hier niets van leren, die hebben al een zieke geest, en zij zullen geen andere inzichten willen. Ik denk ook niet dat dat kan omdat ze volgens mij geen gewetensontwikkeling hebben doorgemaakt. Ze zijn heel erg overtuigd van hun eigen behoefte en zelfs al is het henzelf overkomen, zoals je vaak hoort als excuus, dan begrijpen ze nog niet dat ze een ander verminken. Onbegonnen werk om daders tot andere inzichten te brengen.
    Wat wel mooi zou zijn is dat er voor slachtoffers in de naaste omgeving meer begrip ontstaat. Maar als het te lang duurt houdt dat vaak op, je moet als slachtoffer ook jarenlang aan de behoefte bevreding van omstanders denken, die willen jou zien als een zielig ineengedoken vogeltje, en ze willen je graag beschermen door je in een kooitje te stoppen. Allemaal goed bedoeld, maar je bent juist bezig de tralies door te zagen en snakt naar ruimte.
    En omdat je niet weet hoe, word je recalcitrant: opdonderen allemaal! ik moet er door!
    Zwijgende moeders daar heb ik het niet zo op. Zeker niet als ze ook later zich als slachtoffer gedragen en niet voor hun kinderen vechten.
    Ik las eens van een blogster hoe ze het bij haar kind ontdekte en niet zwijgzaam afwachtte. Zo’n moeder heeft het niet kunnen voorkomen, dat kan nu eenmaal niet altijd, maar ze heeft wel alles op alles gezet de wond te helen.

    Maar LethiPaul, ik vind nog altijd de mishandelingen erger dan het misbruik. De mishandelingen waar ook niet mals, en ze kwamen onverwacht mijn leven indringen, als ik lekker zat te dromen van een leven zonder familie, van vrijheid in de weilanden, van niemand om me heen, dan kon je ineens een schop verwachten. En dat was niet zomaar 1 schop. Of je hoofd werd van je romp geslagen en je wist niet waarom. En al die vreselijke straffen die we krijgen, in de rij in de bijkeuken staan, en horen hoe de ander werd afgetuigd in de keuken. En je wist dat je ook aan de beurt kwam, maar had geen idee waarom.
    Als ik er aan denk en er echt op inga met mijn gedachten en gevoelens word ik nog razend zoals vroeger, een razernij die je alleen maar naar binnen kon keren.
    ER is denk ik ook geen pasklaar antwoord. Zelf heb ik vooral baat gehad met mensen die niet met me mee wegzakten, maar naar me luisterden, verder niets.
    Je kunt niets zeggen in het begin al helemaal niet. Nu wel, als je veel verder bent dan alleen maar praten, dan zijn de opmerkingen van anderen nooit verkeerd.
    Ik werd gek van jongens en mannen die me wilden troosten, en dat deden ze dan door sex met me te willen. En ik, labiel als ik was, geloofde ook nog in hun liefkozingen. Tot de daad begon, dan wist ik dat ik er weer ingetrapt was, maar hoe zeg je: nee, sodemieter op met je troostlul.

  16. Appelvrouw zegt:

    @ Beeldspreker,
    DAnkje voor je stille medeleven.

    @ REine,
    Ik weet zelf nog niet hoe het allemaal zit in mijn hoofd. Boosheid speelt wel mee, boosheid om al die zinloze mishandelingen, te weinig eten, honger, angst. Alle dagen angst.

    @ Beaunino,
    Dan ben je wel op een heftig moment gekomen.
    Hopelijk ben je er er niet over gestruikeld.

  17. Appelvrouw zegt:

    @ Els,
    Dag Els, dankje voor je inhoudelijke bijdrage.
    Het ligt niet in de verwachting dat mijn ouders op internet te vinden zijn. Het zou immers maar aangeven dat ze dood zijn, en de kinderen daarmee hun portie kunnen opeisen.
    En je moet ook wel een leven leiden om op internet gezet te willen worden.
    Mijn vader had een leven wat daar neit bij paste, hij misbruikte niet alleen zijn eigen kinderen.

    Eigenlijk wil ik helemaal niet denken aan het waarom van mijn zus.
    Misschien heeft ze helemaal geen waarom en is het alleen maar daarom.
    Verder niks, en al dat speculeren wat ik altijd heb gedaan maakt me nutteloos moe.
    Want het juiste antwoord is wellicht veel simpeler.
    Ze probeert geen opening te zoeken, dan had ze op zijn minst een aanhef en afzender kunnen gebruiken.
    Een paar jaar geleden hebben we geprobeerd met elkaar in contact te komen, er was direct al een patstelling, zij wilde dat ik haar belde, en ik wilde eerst alleen schrijven. Er was nogal wat aan vooraf gegaan, en zij had ook met venijnig genoegen geholpen aan mijn mishandeling de laatste nacht. En dat ze haar dochter in de weekenden aan onze vader gaf vind ik wel onvergeefelijk. Dus vond ik rustig opbouwen beter voor mezelf. En zij vond bellen beter voor zichzelf. Dat was de patstelling. En dat bleef het, ik had sowieso weinig zin in het contact omdat het niet van haar uit kwam, en van mijn kant ook niet van harte, het was alleen omdat ik in die tijd even met mijn broer omging en hij tussen haar en mij inzat. Ze stuurde mijn laatste brief terug met een paar gearceerde opmerkingen die haar neit aanstonden en onderaan: hierbij is het contact verbroken. ER was helemaal geen contact geweest. En dat zal er dus nu ook niet meer komen. Ik heb geen zin nog iets te investeren. Maar ik sluit niets uit, alleen zal het een zware dobber worden, en het zal niet van mijn kant uit komen.
    ER is na die korte briefwisseling nog meer beschadigd.
    Voor mijn zussen en moeder heb ik geen vragen.
    Ik zou wel willen weten hoe mijn vader zijn laatste jaren heeft geleefd na de scheiding, en ik zou het testament willen lezen, met eigen ogen lezen dat hij ons heeft onterft, het zou meer afstand tot hem geven.
    Mijn vrijgezelle broer heeft mij ook niet in zijn testament.
    Ik hoor er gewoon niet bij want ik kwam op voor mijn eigen leven. En wie niet meedraait in hun schijnveiligheid is de vijand.
    Het gaat niet zozeer om wat er krijgen is, alswel om het gevoel dat men zoveel moeite heeft gedaan om mij te verstoten, terwijl ik juist voor iedereen de weg had vrij kunnen leggen, als ze maar voor het gerecht hadden gezegd dat mijn vader hun ook mishandelde en misbruikte. Maar daar kozen ze toen de kant van mijn vader.
    Dus bleef hun ongelukkig leventje voortgaan. Dat was toch niet mijn schuld!

    Maar gelukkig heb je gelijk met die mooi zin dat ik meer ben dat het meisje op de foto.

  18. Els zegt:

    Je hebt de moed en energie gehad om contact te leggen met je familie.

    Je bent te goed voor een troostlul. Een waardevolle, diepe band met anderen wens ik je toe. Niet seks als basis, maar liefde en vriendschap. Een eigen bepaalde paraplu tegen de grauwheid. Het zijn grote woorden, maar zo zie ik het.

    Ik zit met bewondering te lezen naar hoe open en goed verwoord je schrijft.Dat mensen er door getroffen en geraakt worden is niet verwonderlijk, want het komt recht uit je. Je bent waardevol.

    P.s. Voor als je het overweegt. Je kunt de notaris, die het testament van je vader heeft, opvragen via het Centraal Testamentenregister. Dan heb je wel een uittreksel van overlijden nodig van de gemeente waarin je vader is overleden. Het kan ook zijn dat er geen testament is, het testament nog niet is geopend of dat je niet genoemd bent in het testament. Misschien heeft je vader na zijn scheiding nog met een andere vrouw gewoond of is er zelfs mee getrouwd en kun je haar meer vragen over zijn leven na de scheiding..
    http://www.notaris.nl/centraal-testamentenregister

    http://www.mensenlinq.nl/
    http://www.online-familieberichten.nl/zoeken.asp

    En ja, ik ben ook zo’n goedbedoelend iemand 😉

  19. Appelvrouw zegt:

    Els, haha.. bedankt voor je goed bedoelde tips!
    En je aardige reactie.
    Inmiddels heb ik vanmorgen wat gespit bij notarissen, en dankzij degene waar ik zelf een testament heb laten maken (uiteraard zonder mijn familie er in), want zo ben ik ook!)
    NU heb ik de brief klaar liggen om een copie op te vragen. Ik heb er zelfs al informatie over gekregen van de notaris. En enerzijds doet het me goed dat hij altijd, tot op zijn sterfbed, met wrok jegens mij (en de anderen?) heeft gezeten. Hopelijk heeft hij een aardig jong meisje getrouwd, die nog moet beginnen aan het leven, en niet rouwig was om zijn dood, maar genoot van wat ze kreeg om een mooi leven op te bouwen, zolang ze maar niets weet van wie hij voor zijn eigen familie was. Maar dat zal niemand haar vertellen.

  20. Els zegt:

    Ik heb mijn gedachten er nog eens over laten gaan. De actie van je zus komt bij mij meer over als ongezond machtsvertoon. Misschien is bij haar ‘Nooit meer onmachtig willen voelen’ doorgeslagen naar het tegenover gestelde van altijd alle macht en controle willen uitoefenen en haar wil dwangmatig willen opleggen, vooral bij de mensen die het meest nabij zijn? Wie zal het zeggen.

    Je zou ook een korte, rustige reactie kunnen geven in de vorm van een kaartje dat je haar bedankt voor het overlijdensbericht en de foto. Dat je hoopt dat ze gelukkig is geworden en je haar alle goeds toewenst.
    Gewoon een neutraal kaartje. Dit is, hoewel het maar een paar woorden zijn, niet gemakkelijk. Is zoiets wat je met afwerpen en loslaten bedoeld?

    P.s. Mooie schorten en tasjes heb je maakt. Misschien gaat je schoonmoeder nu wel lekker voor je koken 😉

  21. Appelvrouw zegt:

    Els,
    Je gedachten over mijn zus zijn wat ik zelf ook denk.
    Haar een kaartje sturen is geen optie, heb haar adres niet, en heb ook geen behoefte haar te bedanken. En ik wens haar helemaal niet alle goeds toe. Ik wens haar helemaal niets, dus ook niets slechts (ze heeft al een stoma). Het maakt me niet veel uit hoe zij of andere familieleden het maken (mijn broer heeft ernstige psoriasis over zijn hele lichaam, ook in het gezicht). Zij hebben zich van me afgekeerd, en ik heb al zoveel jaar zonder hun geleefd dat ze ook niets goed toevoegen.
    Alles met elkaar worden straks met het lezen van het testament van mijn vader alle losse blaadjes een gerangschikt boek. Dat heb ik dan in ieder geval aan mijn zus te danken.
    Maar dat hoeft zij niet te weten, ik wantrouw haar in alles, geloof niet in goedbedoelde berichten van haar.
    Wellicht onmacht om te communiceren, later ook niet gecorrigeerd, schijnveilig leventje geleid, de schijnveiligheid van haar moeder en andere zus en broer. Geen ruimte voor tegengas, voor mensen die je voor de spiegel zetten. Als je dat uit de weggaat, leef je op je eiland waarin je in je eigen gedachten en handelswijze altijd gelijk hebt.

    Na al dit gedoe ben ik schoonmoeder wel iets meer gaan waarderen.
    Al… zijn er altijd mindere trekjes. Maar misschien heb ik die ook wel, zoals vandaag, dat ik een blogster op bezoek krijg, in plaats van op schoonmoeders verjaardag ben.

  22. Els zegt:

    Excusez moi. Hoop dat je toch een goede dag hebt gehad. Geduld is niet mijn sterkste kant..

  23. Appelvrouw zegt:

    Els, er valt niets te excuzeren toch? Allemaal ok.
    Ik had een blogster op bezoek, een heel leuke middag dus.
    Eerder was ik ook niet zo geduldig, maar soms word je gedwongen geduldig te zijn.

  24. Els zegt:

    Het houdt me bezig.

    De laatjes herbergen gevoelens en herinneringen van hoe het toen was. Ze laten je herbeleven hoe het toen was en voelde en wat je daarover nu voelt, maar je weet nu dat ze je niet meer in de lege afgrond zullen storten. Dat er andere mensen en dingen in je leven komen. Hoogte- en dieptepunten. Het leven geeft en neemt. Je betekent wat voor andere mensen en zij voor jou. Een evenwichtig geven en nemen. Misschien is het ook mogelijk om ook hieraan te denken als de laatjes open gaan.

    Mijn hart kent stenen en steentjes die het verzwaren, maar ook ballonen die het verlichten. Tezamen verruimen ze.

  25. Appelvrouw zegt:

    Els, mij houdt het ook bezig, maar ik doe mijn best andere dingen te doen, alleen soms is het zomaar weer, tijdens het schoonmaken, tijdens het fietsen, niks aan te doen.
    Zonder andere mensen om me heen zou het heel moeilijk zijn, ook omdat het dan teveel om mij alleen zou gaan. Nu moet ik af en toe ook naar anderen luisteren, hun leven, hun moeilijke en leuke dingen.
    Laatst zei ik tegen iemand dat ik razend zou worden als iemand me tegen mijn hoofd zou slaan omdat er kostbare schatten in zitten die niet kapot mogen.
    Maar toen ik het testament had gelezen van mijn vader, en er ook achter kwam dat hij narcist was, was het of alle schatten aan barrels vielen.
    En dat is volgens mij ook goed, misschien zelfs beter. Het vergt alleen een andere manier van tegen alles aankijken, nuchterder misschien zelfs, maar dat lukt me nu nog niet, ik vertrouw op de tijd.

  26. Els zegt:

    Vertrouw op de tijd en op jezelf en op je vrienden.

    Het komt nu naar voren, maar in de loop van de tijd gaat het veranderen doordat je er anders tegenaan gaat kijken. Je verleden kun je niet én hoef je niet meer te veranderen. Doe het op jouw manier en in jouw tempo. En verzet je zinnen en wees niet bang voor wie je wordt. Volgens mij zit je op het juiste pad.

    Aai van mij over dat hoofd 😉

  27. Appelvrouw zegt:

    Els, dankje voor de aai over dat hoofd 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s