Schuldeiser

Vervolg op koekje zonder deeg.

Gebeld met de notaris.
Als onterfde dochter ben ik geen erfgenaam, maar legitimaris
die wettelijk recht heeft op de helft van het deel wat ik als wettelijk erfgenaam zou krijgen.
Hiervoor hoef ik alleen even een brief aan de notaris te sturen dat ik gebruik maak van mijn recht om het legitieme deel op te eisen.
Benificiair aanvaarden is niet aan de orde vanwege de positie van de onterfde.
Ik ben schuldeiser!
Dat is wel een fijn gevoel want het is heel terecht dat zij (mijn moeder) nog schuld bij mij heeft.
Nu kan ik (een paar maanden) af wachten tot ik bericht krijg of mijn legitieme portie de moeite waard is.
Dan hoef ik alleen nog te tekenen als ik het wil.
Dit alles maakt me ook hartstikke blij, eindelijk gerechtigheid! Het voelt zelfs een beetje als wraak, zij wilde me onterven, ze wilde me niets geven.
Het papieren bewijs van de veroordeling van mijn vader was gerechtigheid.
En dit ook, omdat mijn moeder voor mij nooit vrijuit had mogen gaan.

Ik heb een ‘opgeruimd gevoel’.
Eigen leven eerst.
Ozo!

afwachten

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

19 reacties op Schuldeiser

  1. Letterzetter zegt:

    Gefeliciteerd!
    Gerechtigheid duurt even, maar dan krijg je ook wat…
    Al is dat natuurlijk nog even afwachten.

  2. Fenny zegt:

    Genoeg voor een mooie nieuwe rok 😉

  3. jokezelf zegt:

    Joh.. ik heb iets meer gelezen dan dit log. Heb er geen woorden voor. Terecht dat jij schuldeiser bent!

  4. het gerechtigheidsgevoel is al een vermogen waard

  5. Rob Alberts zegt:

    Tja, gaat de afrekening jouw leed verzachten?
    Gaat deze schuld jouw familie tot inkeer brengen?

    Vriendelijke groet,

  6. Appelvrouw zegt:

    @ Letterzetter,
    Het gaat om gerechtigheid, de rest is bijzaak.

    @ Fenny,
    LOL
    Ik koop nooit nieuwe kleren, dus dan kan er hopelijk nog een fijne wollen majo bij.

    @ Joke,
    Dankje.

    @ Henk,
    Ik had nooit verwacht dat alleen al dat een geweldig goed gevoel zou geven.

    @ Rob,
    Ja, het heeft mijn leed al verzacht.
    En ik verwacht geen inkeer, van hen verwacht ik helemaal niets, het gaat om mijn eigen gevoel, mijn eigen leven.

  7. broekstukken zegt:

    Een lachen in je vuistje moment.

  8. Mooi! Is het recht toch niet helemaal krom.

  9. Appelvrouw zegt:

    @ Aad,
    Zeg dat.

    @ Martin,
    Zo voelt het wel een beetje inderdaad, maar ook echt een blij gevoel, niet even maar aldoor al.

    @ Beeldspreker,
    Recht gezegd, dank je.

  10. Suskeblogt zegt:

    je eiste waar je recht op had en daar is niets mis mee.

  11. Appelvrouw zegt:

    Suske,
    Maar ik heb ook wel eens mijn eigen geld gepakt omdat ze in het tehuis dat achter hielden voor straf (ze hadden van die rare regels waar ik me niet aan hield zoals iedere middag naar het bos gaan, dat mocht niet). Toch kreeg ik daarvoor een strafblad. Het werd stelen genoemd.

    En dit is zo dat mijn moeder het me niet gunde, voor mij staat dat gevoel voorop, ze gunde het me niet, maar ik mag toch een deel op eisen van de wet.

  12. Els zegt:

    Je hebt echte liefde met Vroems gekend in je leven en ook de zware periode daarna en ook weer langzamerhand de draad opgepakt.
    Deze liefde staat schril tegenover je jeugd. Maar het is wel een jeugd die ook bij dat stuk van jouw leven hoort en die je hebt overleefd. Het behoort tot het verleden. Net als andere dingen, die na je jeugd zijn gebeurd, bij je leven horen. Je vaart je eigen koers en laat je herinneringen uit je jeugd steeds minder bepalend zijn in je leven. Het kan zelfs zo zijn dat je op een bepaald moment bij jezelf niet alleen het negatieve ziet, maar ook positieve zaken ziet in je karakter hoe je ermee hebt overleefd en nu leeft.

    Als je vader bepaalde wat er gebeurde en woedend werd als iemand anders wilde en zich overal mee bemoeide en de strikte controle had en angst als instrument gebruikte wat blijft dan over voor de moeder? Weglopen of over je grenzen gaan, geen eigen besluiten nemen en conflicten vermijden.

    Misschien dat je moeder zich onmachtig heeft gevoeld tegenover het machtsmisbruik van je vader. En dat die onmacht wraakgevoelens opriep, die ze afreageerde op anderen. Vooral op diegene wel in verzet ging.

    Ik wil zeker niet goed praten wat er is gebeurd, maar met een rechtelijke veroordeling en deze erfenis komt wel een stukje gerechtigheid. Je staat er niet alleen voor. Het recht werkt in dit geval voor je.

    Of zie je het anders?

  13. Appelvrouw zegt:

    Hallo Els,
    Dankje voor je uitgebreide reactie.

    De tijd dat ik mijn moeder wilde begrijpen, begrip voor haar had, heb ik achter me.
    Ze was niet de slimste vrouw. Als kind al niet, bleef verschillende keren zitten op de lagere school. Had een grote mond, probeerde onder haar taken uit te komen zodat haar eigen zussen harder moesten werken. Ze zag alles van de buren. Ze dook een keer met mijn vader de bosjes in na de kermis. Terwijl haar zus, mijn tante dus, eerst verkering met mijn vader had gehad maar hem niet wilde vanwege zijn opdringerigheid en niet nakomen van afspraken. Datzelfde had een ander meisje uit de groep van meisjes waar ook mijn moeder in meeliep. Ze had het dus kunnen weten, maar misschien wilde ze gewoon de bosjes in, dat overkwam wel meer meisjes.
    Mijn moeder toen raakte zwanger. En er werd getrouwd. Nooit heeft ze haar kinderen beschermd. Ook bij de veroordeling had ze kunnen scheiden, of op zijn minst haar kinderen kunnen steunen, maar ze koos partij voor mijn vader. Ook toen haar kleindochter werd misbruikt zou zij niets gezien hebben en weer verdedigde ze mijn vader. Dat mag allemaal angst of wraak zijn, dat maakt voor ons kinderen geen verschil. Wat schieten wij eigenlijk op met mededogen?
    Ik blijf dat ook onterecht vinden, ook later heeft ze nooit enige moeite gedaan iets goed te maken. Omdat ze kortzichtig is, in haar ogen, en die van mijn zussen en broer, was ik de dader.
    Het was makkelijker op mij boos te zijn en zich op mij af te reageren dan op de werkelijke dader.
    Pas toen mijn zus haar eigen dochter had laten misbruiken zocht ze weer contact met me, en daar had ik toen geen zin in. Haar verwijt ik hetzelfde als mijn moeder, ze had op haar dochter moeten passen, er voor waken dat ze ongeschonden bleef. Ze kende haar vader maar gooide toch haar dochter in zijn nest. En meent dan nog dat ze niet zelf de dader is.

    Mededogen is loyaliteit, wat kinderen vaak hebben, en daar leiden ze meer onder omdat het je steeds heen en weer slingert zonder werkelijk houvast. Soms kiezen ze dan maar weer voor contact met de dader (of die er naast stond), of ze daar verder mee komen weet ik niet.
    Voor mij is het zo genoeg, ik wil helemaal niet meer met hun bezig zijn, zij (voor mij is dat de hele familie) blijven gewoon op hun plaats, en ik op de mijne. Ik heb genoeg gedaan, en veel te lang met ze bezig geweest zonder een stap verder te komen.
    Dit alles wat er nu speelt wil ik gebruiken als een grote sprong voorwaarts, naar mijn eigen leven en vrijheid, want die vrijheid die ik zocht had ik nog niet echt gevonden.
    Hopelijk maak ik de rest van mijn leven ook nog regelmatig sprongetjes,
    van blijdschap, zonder gevoel voor mijn familie.

    Naast de positieve zaken zie ik ook de negatieve, zoals mijn gebrek aan begrip, althans het stoppen met begrip hebben omdat het altijd overstelpt werd met het negatieve.
    Dat is heel vaak een strijd, en daarom wil ik er eens mee ophouden. Anders denken, anders voelen, anders zijn. Mezelf leren kennen, maar dat valt nog niet mee, ik ben in alles een kameleon of een bok.

  14. Els zegt:

    Meer dan terecht dat je het achter je wilt laten en het heft in eigen hand wil hebben over je eigen leven. Leef je je leven met mensen die je dierbaar zijn en doe de dingen die wil doen!

    Ikzelf ben niet zo van ‘leer er mee leven’, maar meer van ‘het hoort ook bij mij’. Dat ik anders ben dan een ‘gemiddeld’ iemand heb ik me nooit wat van aangetrokken. Wel een eigen leven willen hebben, los van moeilijkheden in het verleden, veroorzaakt door anderen. Er moet een balans zijn wat ik geef en neem van hen en wat zij geven en nemen van mij.

    Een moeder die niet voor haar kinderen opkomt en ze niet beschermd is geen moeder. Toch komt het voor. Het resultaat is dat ook de kinderen geen goede band onderling hebben. Sommigen willen er niets meer mee te maken hebben en anderen blijven ‘hangen’.
    Je moeder zal je nooit meer om vergeving vragen, ze is er immers niet meer.

    Als je echt wilt veranderen dan mag en kan dat. En daar hoort nu eenmaal afscheid nemen bij van bepaalde dingen. Maar er komt ook weer wat voor terug.

    Neem er eentje op het leven!

  15. Appelvrouw zegt:

    Hallo Els,
    Zoals jij het waarschijnlijk ook wel herkent zijn het fases, je kunt het pas sturen als het zover is dat het zich laat sturen, bijvoorbeeld door inzichten, gebeurtenissen, en gewoon de tijd.
    Dat het er bij hoort vind ik ook veel logischer, net zoals je zegt. Het valt echter niet mee, veel mensen vinden dat je er eens overheen moet zijn.
    Je mag wel over leuke dingen praten van vroeger maar niet over ingrijpende. Tenminste niet bij sommige mensen die ver bij me vandaan staan.

    Er zijn helaas legio moeders die eigenlijk alleen verwekster en baarmoeder waren.
    In het eerste tehuis waar ik woonde zaten kindertjes vanaf 2 jaar, een heel pavillioen van pakweg 14 kindertjes.
    Waar de jongere kinderen werden ondergebracht weet ik niet.
    In de crisisopvang kwamen ook zo uit het niets van het ene op andere moment jonge kinderen. Allemaal beschadigd op wat voor manier dan ook.
    Ik heb er jaren over gedaan te geloven dat er ook echte moeders bestaan.

    Ik denk dat wij meer uit elkaar gedreven werden door mijn vader, zorgen dat je geen band kreeg dat was voor hem veel veiliger.

    Vergeving heb ik nooit gewenst. Van mijn moeder al helemaal niet, van mijn vader ook niet trouwens.
    Mijn moeder had wel aan haar andere dochters en zoon kunnen laten zien dat ze spijt had, maar dat deed ze niet, ze had geen spijt, het was gewoon mijn schuld en daarmee uit. Ze vond het ook wel zo veilig te denken dat het aan mij lag.
    Spijt kun je ook tonen zonder het te hoeven zeggen maar in je gedrag, dat had ik liever gezien, niet meer jegens mij want tussen haar en mij zou het toch nooit goedkomen, want het was nooit goed geweest, ik moet er ook niet aan denken zoveel domheid in mijn leven te krijgen.

    Het is geen kwestie van dat ik persé wil veranderen. Het gebeurt en ik sta het toe.
    Afscheid neem ik er niet echt van, het zal alleen anders zijn. Maar je kunt het niet verbranden of begraven. Het is alleen dat ik er anders mee om ga, en wil blijven gaan, namelijk kijken naar hoe ik verder kan, en niet in “praten over” wil blijven hangen.

  16. Els zegt:

    Op een bepaald moment verwachtte ik niets meer van de familie. Zij moeten leven met hun leven. Ik wil mezelf in de spiegel kunnen kijken en leven met wat ik belangrijk vind.
    Ik heb gelukkig gezien dat mensen, die in het in hun jeugd niet gemakkelijk hadden gehad, toch liefde vonden en kregen en gelukkig werden. Dat is altijd een voorbeeld en hoop geweest.

    En ik ben gelukkig geworden met alle deuken en gebreken! Maar er zijn tijden geweest dat dat anders was. Het heeft een hele tijd geduurd voordat verkeerde zaken en waarden, die ik onbewust mee had gekregen, zag en ermee leerde omgaan. Gelukkig trof ik iemand die zichzelf bleef en me wees op mijn ‘tekortkomingen’ en ‘vreemde normen’ en die graag bij me was en bleef. En ik hoefde niet perfect te zijn, maar mezelf.

  17. Appelvrouw zegt:

    Els, ik begrijp dat je wel contact hebt met je familie. Mij heeft dat altijd erg moeilijk geleken, dan moet je nog veel harder vechten voor je eigen weg.
    Dankjewel voor je persoonlijke ervaring, dat vind ik wel prettig om te lezen, vanwege je reacties.

  18. Els zegt:

    In mijn twintiger jaren kreeg ik een ernstig ongeval. Ik heb de dood in de ogen gekeken. De tijd die ik daarna kreeg was extra tijd. Dat heeft me minder op het verleden gericht en gemaakt dat ik dingen doe die ik belangrijk vind en dingen die ik niet belangrijk vind niet doe. Het is niet het gemakkelijkste, want het is geen standaard levenspad.
    De keuze voor familiebanden is ook een bewuste geweest, wat ik daarin wilde geven en nemen en wat ik daarin verwachtte en wanneer het niet hoefde.

    Mijn leven lijkt op een toren van Lego opgebouwd met grote en kleine steentjes van gebeurtenis en ontmoetingen. Hoe meer steentjes, hoe minder de jeugd aan belang inneemt.

    Ik las dat Ivonne Meeuwsen een boek heeft geschreven om te ‘helen’, misschien ga ik het nog eens lezen. Maar ik zal het wel niet overal mee eens zijn 😉

    Ik ben een mens en doe ook maar mijn best en loop soms ook tegen mijn eigen grenzen aan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s