Koekje zonder deeg

Dit gebeurde vorige week.

Een vrolijke meneer staat voor mijn deur,
met een aangetekende brief van een notaris.
Wat?
“Wilt u hier tekenen?”
Terwijl ik treuzel met tekenen maken mijn hersenen overuren.
Wat kan er zijn, heb ik schulden, iets misdaan?
Waarvoor krijg je eigenlijk een brief van een notaris?

Familie.
Dat schiet als laatse door mijn hoofd.
Met de aangetekende notaris brief in mijn hand krijg ik het koud, wil ik de brief wel openen?
Mijn handen worden klam. Nee, ik wil het niet.
Maar ik doe het toch, verdoofd.

“Namens uw broer en zussen bericht ik u dat uw moeder… is overleden.”


En lezer, je hoeft me niet te condoleren, ik heb mijn moeder precies voor het laatst gezien op 10 augustus 1975 en dat wilden we allebei zo houden, net zoals ik mijn vader al die tijd niet meer gezien heb.

Ik vraag me af wat ik moet voelen.
Dus dit is het, nu hoor ik bij al die mensen van rond de 55 die hun moeder zijn verloren en daar mooie liefdevolle blogs over hebben geschreven.
Maar zover ben ik nog lang niet, met dat liefdevolle bedoel ik.

“Ze willen u op de hoogte stellen van uw erfrechtelijke positie.”

Wat?
Ach zo.
In 2004 heeft mijn moeder me onterft dat had mijn broer me jaren geleden al verteld dus dat was geen verrassing.
Ik heb echter toch wettelijk recht op een legitieme portie (dat is de helft van waar ik anders recht op zou hebben).

Maar wat nu, wil ik dat legitieme portie eigenlijk wel?
Ik ben niet voor niets onterft.
Ik wilde vrij zijn, leven, zelf denken, ik wilde mijn eigen lichaam niet steeds in angst bewaken maar daar was ik niet sterk genoeg voor, geen stortbak voor mijn vader zijn.
En zo kwam mijn vader voor de rechter en is veroordeeld.

Als ik niet reageer op de notaris brief, zullen ze in het ongewisse blijven. Al hebben ze nooit enig interesse in mij getoond dus misschien laat het ze wel onverschillig.
Mijn trots zegt: laat maar zitten. Ik heb me toch altijd gered? Met opgeheven hoofd zou ik zo door willen lopen.
Maar het gaat niet om hun, het is wat in mij zit, wat in mij gebeurt, wat ik heb meegemaakt, wat ik heb moeten verwerken, en wat ik ook later weer tegenkwam: ik ben de dader want ik heb mijn vader aangeklaagd.
Het gaat om wat ik nu met dit alles doe, aan trots heb ik dan niets. Ik moet kijken, de chaos die hierdoor ontstaat ordenen. Weggooien.
Klaar, de kist in met die troep, samen met haar en het koekje zonder deeg.

Ik ben onterft door mijn moeder (voor altijd gestraft)
omdat ik me niet langer wilde laten verkrachten door mijn vader.

1976
Dit ben ik ca. 7 maanden na het doorstaan van een martelnacht (bestaat uit 3 delen.
Door aan het einde van het verhaal op TERUG te klikken kom je in het hoofdmenu
– let op, dit is een gruwelverhaal).
Die nacht was erger dan alle jaren bij elkaar.
Maar daarna was ik natuurlijk nog lang niet vrij, want vrijheid is meer dan niet meer op de plaats van delict zijn.
Wat zal ik me nu nog druk maken om mijn familie en een altijd liefdeloze, dode moeder.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jonge jaren en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

20 reacties op Koekje zonder deeg

  1. Rob Alberts zegt:

    Contact met mijn familie en/of ouders heb ik helemaal niet meer.
    Een erfenis verwacht en wil ik dus ook niet meer.
    Jouw andere verhalen lees ik later eens.

    Voor nu vertrouw op jezelf.

    Vriendelijke groet,

  2. Rob Alberts zegt:

    Een aantal van je eerdere pijnlijke verhalen heb ik gelezen.
    Monddood weet ik niet te reageren.
    Verstilde groet,

  3. Fenny zegt:

    Mijn gedachten en gevoel gaan zo jouw kant op Appeltje, voor wat het waard is.
    Dit moment moest natuurlijk een keer komen maar wat kan het je allemaal weer uit balans halen.
    Alle sterkte met dit.

  4. knutselsmurf zegt:

    Heb ik ook gehad. De vriendelijke notaris die ooit het testament opgesteld heeft, zal wel begrijpen dat je geen behoefte hebt aan wat voor aandenken dan ook. Hij gelooft je wel. Wat de rest ook zegt. Laat je familie lekker samen bekvechten wie haar bril krijgt, en wie haar oorbellen.

  5. fulpsvalstar zegt:

    Mag ik even liederlijk vloeken, godverdomme!!!! wij hebben veel -vergeefse- moeite gedaan om kinderen te krijgen en zulke lui krijgen ze en dan nog wel zo’n juweel van een dochter en dan weten ze niets anders te bedenken dan mishandelen en verkrachten, Jezus, wie haalt dat nou toch in z’n hersens ?????? Ik kan hier niet bij!!!!

  6. In jou geval zou ik geen prijs stellen op persoonlijke bezittingen van de ouders maar geld stinkt niet. misschien moet je het maar zien als smartengeld

  7. Appelvrouw zegt:

    @ Rob,
    En dan heb je van die hollanders die beweren dat familie het belangrijkste is wat je hebt.

    @ Fenny,
    Ik had helemaal niet verwacht bericht te krijgen gezien de verhouding tussen ons.
    Ben behoorlijk gebrueerd met ene zus (de regelzus), en mijn broer heb ik een paar jaar omgang mee gehad, 2 jaar misschien, ik weet het niet meer. En dat liep ook niet goed.
    Dat ik bericht kreeg was eigenlijk vooral verwarrend omdat ik dus dacht dat nooit te horen te krijgen.
    Uiteraard is mij niet bekend of de nalatenschap positief of negatief is. Indien negatief dan zou ik snappen dat ze mij er nog bij willen betrekken.
    Maar ik wil helemaal niet steeds maar aan hun gedachten en redenen denken.
    de ware reden zal ik toch nooit te weten komen.

    @ Knutselsmurf,
    Ik heb sowieso geen recht op goederen, als je onterft bent deel je daarin niet mee.
    Maar ik zou ook echt geen kermisattractie van mijn ouders willen. En ook geen gouden oorbel.
    Ik ga niet in discussie met de notaris, die doet gewoon zijn werk, hem (haar?) hoef ik niets uit te leggen, alleen maar ja, of nee.
    Als ik voor nee kies, bel ik helemaal niet. 30 dagen heb ik de tijd.

    @ Fulps,
    Ja, jij mag vloeken, want ik durf het niet in het openbaar maar doe het in dit soort gevallen wel eens inwendig.
    Wat je in je andere bericht schreef (vrijwel identiek) over dat mijn ouders wel kinderen kregen en ze niet in liefde grootbrengen, daar heb ik wel eens over nagedacht.
    Vooral afgelopen week in het zwembad waar opa’s met kleinkinderen heel veel plezier hadden. En een vader met zijn minidochtertje. Zo heerlijk om te zien met hoeveel geduld en warmte zij die kinderen in het water hielpen, en zoveel plezier die kinderen hadden.
    Ik bedacht me dat mijn ouders dus dat ook niet van ons genoten hebben zoals je als ouders van je kinderen kunt genieten.
    Het is pure armoe geweest voor hen.
    Je vertaalt wel heel krachtig wat ik ook wel eens denk, maar dan ga ik nuanceren om de boosheid niet de overhand te laten krijgen. Maar die is er natuurlijk toch.

    @ Henk,
    Zoals ik al aan knutselsmurf zei, ik heb geen recht op goederen. Dat wist ik allemaal ook al.
    Geld zou de tijd kunnen overbruggen die ik nog tekort kom tot aan mijn pensioen.
    Puur een praktisch feit. Maar de notaris vertelt uiteraard niet hoeveel er is, want hij wil vast en zeker ook graag verdienen aan een eventuele benificiaire aanvaarding (alleen accepteren als het positief is).

  8. Tja, geld is geld, kun je het gebruiken, gun je je broer(s), zus(sen) meer (als jij niet accepteert gaat het naar hen), hoeveel hoofdpijn kost het jou om jou erfdeel te krijgen, moet je contact hebben met je familie of kan het lekker anoniem via de notaris?
    Ik begrijp je dilemma wel, hoewel ik op goede voet sta met mijn familie, maar gun je het hen ook jou erfdeel te krijgen, verwachten ze dat, als het je minimale emotionele inspanning kost zou ik accepteren (positief dan), al is het alleen om ze dwars te zitten. Desnoods geef je het geld aan een goed doel, dan komt er toch nog iets “goeds” van!
    Maar ja, je hebt er misschien niets aan maar doe vooral wat voor jou goed voelt. Je hebt 30 dagen dat is best veel (en ook heel weinig) Sterkte!

  9. Appelvrouw zegt:

    @ Beeldspreker,
    Mooie overweging, of ik het mijn broer en zussen gun.
    Ik wil niet meer op die manier denken, ik wil het meer bij mezelf houden. Bijv. hoeveel hoofdpijn het mij kost (hoge bloeddruk bedoel je :-))
    Gelukkig hoef ik alleen de notaris te bellen, daar wordt hij voor betaalt uit de nalatenschap 🙂
    En voor mij maakt hij wat overuren.
    In dat opzicht is het dus prima afstandelijk.
    Ik heb er wel wat aan, Beeldspreker, het is inderdaad van belang dat ik doe waar ik me goed bij voel. En dat is vooral niet aan hun (belangen of redenen denken, niet aan hoe zij zich zouden kunnen voelen. Niet ingaan op de eerste gedachte om mijn broer te schrijven en te vragen hoe het met hem gaat, wat dit met hem doet. En daarmee zou ik er voor hem zijn, maar nog altijd niemand voor mij.
    Maar wat kan ik zelf met dit hele gebeuren voor positiefs, dat is veel belangrijker.
    Ordenen, opruimen, leren anders om te gaan. Ik krijg zelfs inzichten door het lezen van mijn verhaal over de laatste nacht. En inzichten maken het makkelijker een stap verder te komen, en goed overwogen beslissingen te nemen in plaats van meteen vanuit je onderbuik.
    30 dagen vind ik niet veel voor zoiets wat je hele rust weer verstoort. Maar aan de andere kant ervaar ik een groei, er gebeurt iets. In plaats van naar hun te kijken, probeer ik naar mezelf te kijken. Wat kan hier voor positiefs uit kan halen waar ik weer verder mee kom.
    Het is dus wel een drukte in mijn hoofd, en in mijn lijf (ik kan maar niet stilzitten het hele huis wordt straks nog spik en span).

  10. knutselsmurf zegt:

    Appeltje : die beneficiaire aanvaarding kost je iets van 100 euro en beschermt je tegen een hoop ellende. Ik zou het zeker doen. Verwerpen kan ook, maar daarmee maak je vooral je broer en zus blij, als er nog geld is.

    De notaris weet waarschijnlijk meer dan hij laat blijken. Het is zijn opdracht om ten allen tijde neutraal te blijven.

  11. Fenny zegt:

    Je was vandaag meerdere keren in mijn gedachten. Zelfs met zoon had ik het over jou en het dilemma van geld wel of niet. Ook wij vonden dat je het wel moest incasseren het is van jou en bedachten ook dat als je het niet wilde misschien een goed doel kon kiezen. Maar het is slechts een schamele poging van meedenken, aan jou denken, dat weet ik wel.

  12. Appelvrouw zegt:

    @ Knutselsmurf,
    De kosten van benificiair aanvaarden zullen ook wel per notaris verschillen.
    Als ik er op in ga, zal dat beslist een goede optie zijn.
    Ik ben niet van plan er en gezellig onderonsje van te maken of van alles te vertellen, want iedereen in de familie heeft zijn eigen verhaal hierover, en daarmee zijn eigen waarheid(sgevoel).

    @ Fenny,
    Je hebt er toch wel van kunnen slapen he? 🙂
    Dat het van mij is vind ik niet. Wettelijk heb ik toch nog rechten, maar gevoelsmatig hebben ze me die niet gegund.
    En een goed doel? Er zijn heel veel arme mensen. Dus dat is het probleem niet.
    Het is niet enkel een kwestie van een keuze maken. Het gaat om het gehele plaatje.

  13. ezelgedachten zegt:

    Wat een aangrijpende reeks verhalen. Ik begrijp de weigering.

  14. Appelvrouw zegt:

    Ezelgedachten,
    Dankje voor je reactie.

  15. @Appelvrouw, dank je voor je uitgebreide reactie. Ondanks de onrust die het veroorzaakt hoor ik eigenlijk in je verhaal dat er voor jou nu al iets positiefs is. Dat je een groei ervaart dat je tot inzichten komt. Dat is nu al gaande terwijl je nog niet eens een beslissing genomen hebt of je wel of niet aanvaard. Ik wens je sterkte met de drukte in je hoofd (en je lijf).
    Enne tja, straks heb je nog een spik en span huis ook 😉

  16. Verwacht van mij geen mooi blog als mijn moeder overleden is. Ik heb daar wel wat gedachten over maar die zijn helemaal niet mooi.

    Zelf zou ik alles willen hebben waar ik recht op heb, en niks aan broers en zussen gunnen die de leugen over ouders in stand willen houden. Maar ja, dat ben ik.

  17. Mark zegt:

    Geen idee hoe ik hier nou op moet reageren. Ik bewonder dat je hier zo vrij over schrijft. Je staat voor wat betreft het aanvaarden (of opeisen?) van wat je wettelijk toekomt voor de keuze om je hart of je verstand te volgen. Niet eenvoudig, maar luister maar goed naar je eigen wijsheid, want die heeft vast gelijk.

  18. Pingback: Schuldeiser | Appelvrouw

  19. Pingback: In de put | Appelvrouw

  20. Pingback: Geld maakt heus wel gelukkig | Appelvrouw

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s