In therapie

De laatste weken ging het gymmen steeds moeilijker. Uiteindelijk bleef het bij maar 2 bewegingen die haalbaar bleven in een veel lager niveau dan eerst maar het ging.
Ik mis de actie in mijn lijf van weleer. De drang om te gaan steppen, de drang om fanatiek te gymmen. Nu doe ik het al jaren alleen maar tegen de pijn, meestal niet omdat het zo leuk is (als eerder).
Na Vroems overlijden, nee, al in zijn terminale fase, was bij mij alle pit eruit. En die is nooit meer goed teruggekomen.
Zou dat nog kunnen?

De pijn bouwde zich langzaam op. Het begon al maanden geleden, toen dacht ik dat het een niersteentje was, maar toen ik uiteindelijk maar eens naar de dokter ging beweerde hij dat het de dikke rugspieren waren, gaat vanzelf over, trooste hij me.
Maar dat was niet zo. Het werd erger. Het werd pas echt heel erg toen ik weer thuis kwam na 17 dagen kamperen waarin ik niets had gedaan, op het inpakken en uitpakken na.

Nu ben ik bij de fysiotherapeute, een behandeling duurt 30 minuten, van die 30 minuten praat zij 20 om uit te leggen hoe het lichaam werkt… en doet verder niets. En ik kijk haar dan maar aan en denk: doe iets, die ouwe koek heb ik al bijna 40 jaar aangehoord.

Doorgaan, zegt ze, niet stil blijven zitten, ook als de oefeningen pijn doen ze blijven doen.
Ik vertel niet dat ik dat ook deed, omdat ik dat al jaren doe, en dat ik weet dat ik niet toe moet geven, maar ik heb ook geleerd dat er fases zijn waarin ik niets te zeggen heb, dan doet de pijn met me wat hij wil. Daar helpt geen oefening tegen.
De beste remedie is dan om in een achtoverligstoel te nestelen, mijn benen op een andere stoel, boekje in de handen en lezen. Dat werkt heel goed heb ik op vakantie ontdekt,
daarom had ik daar ook niet zo extreem pijn als thuis.
Maar donderdag onderga ik hopelijk een metamorfose! Dan laat ik me eens flink onderhanden nemen door een man die niet praat maar handelt.
En daarna zoek ik een inspirerende man die het niet nodig vindt dat ik voor hem zorg, maar die leuke dingen met me kan doen, zodat ik niet altijd alleen hoef te spelen.
Een man die met me wil steppen,
en vrijen.
Dan komt alles wel weer goed.
alleen spelen

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

19 reacties op In therapie

  1. Rob Alberts zegt:

    Angstig en krampachtig zit mijn rug soms dwars.
    Jaren terug kocht ik een kniestoel. ( http://www.ergonomiesite.be/product/kniestoelen.htm
    En het werkt voor mij.
    Daarvoor maakte ik soms gebruik van een chiropractieker of een originele thai-massage

    Voldoende beweging, lopen en fietsen moet het bij mij oplossen.

    Het praten en kletsen van therapeuten zegt mij ook niets.
    Ik wens je veel succes en een echte verbetering!

    En ach, dat er op uit gaan en vrijen wens ik mijzelf soms ook wel toe.
    Maar misschien loopt het geluk ons zo maar eens tegemoet?

    Vriendelijke groet,

  2. Appelvrouw zegt:

    Rob, ik had ook jaren geleden een Stokke kniestoel. Maar op een gegeven moment kreeg ik er meer pijn van dan dat het goed deed, bovendien kan ik niet meer zo met mijn knieën zitten.
    Ook heb ik tijden op een oefenbal gezeten. Nu volstaat een Hartman tuinstoel.
    Waar haal je een originele Thai Massage?
    Ik kan al 27 jaar niet veel meer dan gemiddeld 50 meter lopen, soms eens iets meer, soms wat minder, met lopen wordt het alleen maar veel erger. Was altijd zo.
    Als kind al kreeg ik pijn van lopen, maar nog niet zo erg als later.

    Voor mij is het wat lastig om het geluk tegen te komen omdat ManB er ook nog is. Dan geeft wat beperkingen. Dus moet ik het doen met sprokkelmomenten. Maar dat zie ik dan ook maar met geluksmomenten. Ze zijn alleen zo sporadisch.

  3. Rob Alberts zegt:

    Dan wens ik jou veel sprokkel- en geluksmomenten.
    Voor een originele en betaalbare Thai massage in jouw buurt kan google helpen.
    Sommige Thai-vrouwen willen vooral een verdwaald geluksmoment bieden en hebben therapeutisch weer niets te bieden.
    Maar er zijn ook betaalbare juweeltjes. Al weet ik natuurlijk niet of jij bij deze vorm van massage baat hebt.
    Vriendelijke groet,

  4. knutselsmurf zegt:

    Ik neem aan dat de warmte ook weinig goeds voor je doet. Vooral nu de temperatuur ook ‘s-nachts niet meer onder de 25 graden zakt kom ik niet meer in beweging. Ik kan alleen maar zitten en liggen. Aan al die hulpverleners heb je niet zo veel. Ik probeer nog een diagnose te krijgen, en daarna ben ik zelf mijn hulpverlener.

  5. Appelvrouw zegt:

    @ Rob,
    Zulke geluksmomenten zoek ik niet bij een thaise 🙂
    ManB heeft ze voor een paar euro in Indonesië gehad.
    Moest door zijn zwager overgehaald worden het te ondergaan anders had hij niet eens gedaan.
    Hoe ver dat ging weet ik niet maar de dames liepen over hem heen. Dat kan ik ook maar dat mag ik van hem niet 😦

    @ Knutselsmurf,
    Inderdaad die warmte doet me geen goed.
    Het is voor mij geen teleurstelling dat het nu lekker regent en afgekoeld is.
    Maar ik hoor voor het eerst iemand die ook niet goed functioneert bij warm weer.
    Als ik jou zo lees ben je er veel minder aan toe dan ik.
    Misschien moet je niet wachten op een diagnose? Soms is die vaag.
    Je had destijds baat bij Vit. B (of was het D…) dat heeft geen vooruitgang geboekt?

    In dit soort hulpverleners heb ik ook geen geloof, alleen al dat langdurige geklets!
    Zo vermoeien ze zich ook niet, zo kan ik ook wel fysiotherapeute worden.
    Maar ik was nogal “wanhopig” en toen ik deze afspraak had staan kon ik pas contact krijgen met de man waar ik donderdag naar toe ga. Dat loopt nu wat in elkaar over.
    Aan de andere kant staat het ook goed in mijn medisch dossier, anders denken ze dat ik niets meer mankeer. Terwijl ik me had voorgenomen nooit meer naar een dokter te gaan 😦

  6. Kruzdlo zegt:

    think of you
    when the train
    takes you home
    tender inner
    jangles my soul

    Groet J.W.R.Kruzdlo

    Spanje is dan ook niets voor je.

  7. Meepraten over lichamelijke problemen kan ik niet, daarin prijs ik mezelf gelukkig. Maar je zoektocht naar een man die met je wil steppen en vrijen, daar kan ik me in vinden. Ik heb ook nog niet zo’n exemplaar gevonden. De meeste mannen die ik tegenkom willen wel met me vrijen, maar steppen doen ze toch liever alleen of met hun vrouw (of met hun muze). Heb ik weer 😦
    Maar ik hoop voor je dat jij er wel een tegenkomt die beide wil.
    Ach, misschien ben ik wel gelukkig in het spel (van ongelukkig in de liefde, gelukkig in het spel), morgen valt de jackpot in de staatloterij, heb maar weer eens een lootje gekocht, wie weet… Maar ja, of je daar gelukkig van wordt?

  8. Appelvrouw zegt:

    @ Beeldspreker,
    In dat opzicht ben je dan een geluksvogel (geluk in lichamelijke gezondheid).
    Maar doorgaans ben je je niet bewust van comfort, ongemak went veel minder snel.
    Ja bah, toen ik alleen was had dat ook wel veel nadelen, vooral getrouwde mannen, inderdaad: alleen vrijen,
    nou ja, sex eigenlijk want vrijen vind ik weer iets anders, is dichterbij, contact maken.
    Dat stiekeme gedoe met getrouwde mannen vind ik ook wel storend. Ze komen bij mij, hebben mijn telefoonnr en adres en kennen mijn huis van binnen.
    Maar zelf doen ze zo stiekem over hun naam, woonplaats en soms ook telefoonnr. Alsof je een hoer bent maar hun geld is alleen voor hun vrouw 😦
    Je kunt ook nooit iets met ze ondernemen buiten want stel je voor dat iemand ze ziet.
    Als je ze per ongeluk tegenkomt ergens in de stad samen met hun vrouw, kijken ze een andere kant op alsof je niet bestaat.
    Gatver.

    Eigenlijk hebben ze in verre landen het beter bekeken, vrouwen vermaken zicht met hun buurvrouwen, zussen, nichtjes, vriendinnen, en de man komt alleen in de avond thuis eten en slapen. Waarom doen wij hier eigenlijk zo moeilijk door alles met een man te willen?
    Ik heb zelf helaas nog geen vrouw gevonden die mee wilde steppen.

    OHja, Beeldspreker, je wordt gelukkig van de jackpot!
    Volgens onderzoek is dat maar tijdelijk, heeft de mens een basisniveau van gelukkig zijn,
    maar ik zie dat iets anders.
    Veel mensen met geldzorgen zijn daardoor ongelukkig, dus als je het omkeert moet je wel gelukkig worden.
    Het geeft je de vrijheid keuzes te maken die anders niet mogelijk zijn.
    Je kunt dan wel geen liefde kopen, maar wel iemand om mee te steppen 🙂
    Ik zou iemand kopen om me overal mee naar toe te nemen, heel veel initiatief nam en steeds weer nieuwe plekjes wist te vinden, en ik zou een masseur kopen die altijd beschikbaar moet zijn. En een huis met een schuur, waar ik zou vrijen met de man van mijn dromen. Daarna zou ik hem daar achter laten zodat hij nog wat kon klussen.
    Maar misschien kocht ik wel een hangmat en ging ik in Noorwegen tussen de bomen hangen.

    Maar ik heb geen lot gekocht omdat ik het heel erg zou vinden als ik zou winnen, en jij niet.

  9. Appelvrouw zegt:

    Kruzdlo,
    Ah, waarom ervaar ik je gedichtje als tender?
    Nee, Spanje is zeker niks voor mij, al die mensen in bikini en vreselijke bruine kleur. Brrr.
    Om nog maar te zwijgen over het klimaat.

  10. Els zegt:

    Is het verhaal van Sandra Straatman over chronische stress in je hersenen en wat ermee te doen misschien iets voor je?
    http://www.hersenletsel-uitleg.nl/over-hersenletsel-kennis-tips/filmpjes-over-hersenletsel-van-deze-site/video-s-van-hersenletselgetroffenen/sandra

    Overigens ken ik iemand met MS die ook minder functioneert bij warmte. Het is een heel geklooi om het koel te houden.

    Groeten van Els

  11. ramireziblog zegt:

    Je bent er mooi klaar mee. Wel leuk om te lezen dat een man het allemaal een stuk beter te verdragen kan maken…

  12. @Appelvrouw, ik had een heel lang epistel geschreven over de voordelen en nadelen van gebonden mannen en staatsloten kopen maar, helaas druk een verkeerde toets in en alles is weg. Het mocht niet zo zijn (maar ik ben niet bijgelovig hoor).

    Rest met nog te zeggen dat ik best eens mee wil steppen!

  13. knutselsmurf zegt:

    @Appelvrouw : ik ga geleidelijk achteruit. Zo lang ik zit, lijkt er niet veel aan de hand. Maar van een klein stukje lopen ben ik al doodmoe. Ik heb een paar keer gemerkt dat iets hielp, maar een paar weken later merk ik het effect niet meer, of ik kan niet meer wat ik een paar maanden eerder nog wel kon.

  14. Appelvrouw zegt:

    @ Els,
    Bedankt voor de link.

    @ Ramirezi,
    Een man is soms onmisbaar!
    Soms hoor.

    @ Beeldspreker,
    Jammer dat het niet zo mocht zijn, had graag je mening gelezen.
    Ik schrijf steeds vaker eerst in kladblok omdat ik ook wel eens rare knoppen tegenkom

    Leuk dat je wel eens mee wilt steppen, net op tijd, ik overwoog de 2e al te koop te zetten, ManB vindt er niets aan.
    Ik hou hem nog even en kijk uit naar een steptochtje.
    Eerst moet ik wel even herstellen, en proefkamperen (maar dat doe ik in dezelfde tijd)

    @ Knutselsmurf,
    Ohbah, en je wordt ouder en dan is het geloof in herstel ook niet meer zo groot neem ik aan.
    Er zijn zoveel mensen met onbekende ziektes/klachten. En het wordt allemaal aan je eigen schuld geweten, had je maar je cortisol op peil moeten brengen, of mediteren, of geloven dat je niets mankeert. Had je maar jezelf moeten aanmoedigen.
    Alsof al die mensen dat niet al járen hebben gedaan.
    Jij hebt dus ook al een hele zoektocht.
    Iemand zei me laatst dat ik dat maar eens moest laten, gewoon accepteren.
    Ja, dat probeer ik ook al jaren, zolang het stabiel is, en ik nog wat meer vrijheid heb in mobiliteit is dat ook best te doen. Tot deze pijnaanvallen, dan heb ik het wel moeilijk.
    Ik snap ook niet hoe dat zit, heb een kennis die ook allerlei klachten heeft waar artsen niets mee kunnen, en ook bij haar werkt iets soms korte tijd, een voedingssupplement of een therapie, maar valt altijd weer terug in achteruitgang. Het feit dat er heel wat mensen zijn met eenzelfde situatie zou artsen toch meer (verder) moeten laten zoeken, en niet in vervelende vage hokjes plaatsen als: stress van vroeger, overgang, of doelloos bestaan.
    Ik word knettergek van die therapeuten die beweren dat je regelmaat aan moet brengen, en doelen stellen. Daar voel ik me door opgejaagd. Iedere ochtend om 8 uur ontbijten, om 12.30 lunchen, om 18 uur dineren. Net of ik de hele dag door met de klok moet leven. Weg vrijheid.
    Ik begin er niet aan. Toen ik werkte heeft me dat ook geen stap verder geholpen.

  15. @Appelvrouw, ik wil daar nog wel eens iets over zeggen hoor. Ben ook benieuwd naar jou mening. Kunnen we het over hebben als we gaan steppen. Laat maar weten wanneer je zodanig hersteld bent dat het weer gaat.

  16. Appelvrouw zegt:

    Beeldspreker,
    Goed.
    Je hoort het van me.

  17. Els zegt:

    Het is inderdaad een hele uitzoektocht, die jezelf moet doen. De verleiding om het allemaal over je heen te laten gaan is groot. Maar de weg van de meeste weerstand levert misschien wel het waardevolste leven op. Het is de tegenwind die de vlieger doet opstijgen. Maar het levert ook op dat je het stempel ‘lastig’ krijgt bij artsen en therapeuten.

    Dat artsen en therapeuten verder zouden moeten zoeken en niet tig keer dezelfde behandelingen of therapieën aanbieden die al hebben uitgewezen niet te werken wordt je doodmoe van. Het kost alleen maar energie en je weet van tevoren al dat het niet gaat werken.
    Krijg maar eens in duidelijke en begrijpelijke bewoording antwoord op de vragen: Wat is er mis en welke functies werken dan logischerwijs niet meer of minder en wat zijn dan logischerwijs de gevolgen hiervan.

    Maar het moet niet zo zijn dat je alle tijd aan die uitzoektocht moet besteden om een leven te kunnen hebben. Er moet ook tijd zijn voor leuke dingen en voor tijden dat je even geen zin meer hebt en er tabak van hebt of om boos te zijn als het allemaal niet lukt of helpt.

    Het blijft lastig.

    Heb bewondering voor je. Je durft en zoekt een weg.

    Hopelijk gaat het lukken met dat steppen. Ik zou er niet aan moeten denken,

    Groeten van Els

  18. Appelvrouw zegt:

    Els, ik ben al van kindsafaan een kneusje. Diverse onderzoeken hebben neits opgeleverd.
    Heb wel eens gezegd dat het komt omdat we inteelt zijn, ben van een adelijke tak.
    In mijn familie, van die tak, komen heel wat meer mensen voor met dezelfde soort klachten, neefjes hebben veel onderzoek gehad in Nijmegen. Niets gevonden, maar als je ze ziet lopen… kinderen van 20 achter de rollator, dan is dat best vreemd dat ze niets gevonden hebben.
    Sindsdien geloof ik het wel. Als het stabiel is kan ik er wel mee leven, maar als er zo’n pijnfase is dan wordt het lastig, ik weet dat de huisarts ook niets kan doen, zelfs niet met de huidige techniek is onderzoek zinloos. Ik heb voor het overlijden van Vroems (mijn grote liefde) of eigenlijk voor zijn ziekte, wel iedere dag 10 km kunnen steppen.
    Ik zoek dus niet echt, dat vind ik vermoeiender, weg van de minste weerstand heeft soms wel voordelen omdat je dan juist durft te leven en ik vind dat er neits mis is met je leven aanpassen aan je beperkingen. De tijd van lijstjes maken wat werkt, wat fout gaat bij welke activiteit heb ik ook achter me. Geen logica in te ontdekken. Makkelijk vind ik het niet, klagen heb ik ook jarenlang gedaan, en een vreselijke zuurpruim geweest. Alleen de tijd heeft me daar overheen geholpen, de tijd= ervaringen.

  19. Els zegt:

    Als het in de familie voorkomt zou ik eerder denken aan een erfelijk onderzoek.
    Of ik zou de vraag stellen aan een oude huisarts uit de omgeving vanwaar je familie vandaan komt. Vroeger woonden de mensen vaak nog op korte afstand van elkaar en trouwden vaak met mensen uit de buurt. Dat maakt dat er meer gevallen in een praktijk voor kunnen komen in die omgeving.
    Maar stel het geval ze een oorzaak zouden vinden dan is dat geen garantie of er ook een behandeling is die helpt. Hooguit plukken volgende generaties de vruchten.

    Misschien is het wel zo als je het accepteert, je dan minder ontevreden bent en gelukkiger bent. Maar ikzelf zou wel een vinger aan de pols houden als er ontwikkelingen of dingen zijn die het leven lichter maken.
    Ieder mens is anders, met sterke en zwakke kanten, daarom hebben we elkaar nodig. Ik vind dan ook niemand een kneus.

    Groeten van Els

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s