Duizend stukjes zinloosheid

Vanmorgen werd ik om 5 uur wakker uit een droom:
Ik had hard gewerkt, spitten, zinken emmers vol zand wegbrengen naar de kolk.
Toen ik al veel pijn had van het sjouwen moest ik nog 500 baaltjes hooi op de transportband gooien maar de wagen was te laag dus ik moest de balen opgooien, dan snel naar de hooizolder rennen om ze daar op te vangen en netjes op te stapelen.
Daarna stond mijn vader klaar met de riem die hij van zijn middel had getrokken.
Ik moest mijn broek uit doen en gewillig zijn (altijd hetzelfde deuntje!).
Zoals vroeger wel vaker protesteerde ik en probeerde tijd te rekken, misschien kwam er dan iemand en zou het niet doorgaan. 99,99% van alle keren was dat niet het geval.
Ook nu niet. Er was geen uitweg.
Toch was ik niet van plan gewillig te zijn.
Hij haalde uit met de riem, recht op mijn zere rug.
Aan duizend stukken (of misschien waren het er maar tien) viel ik uiteen.

Uit zo’n droom werd ik wakker.
Het was al licht en ik keek de kamer in.
Wat een rotzooi, geen wonder dat ik droom van uit elkaar vallen.

Als ik nu eens opruim, dan kan ik mezelf misschien ook weer goed in elkaar zetten, alle stukjes op de juiste plek en de verkeerde, de pijnplekken, gewoon weggooien.
Zo gezegd… begon ik met de plastic tasjes vol troep, niet nakijken, hup in de container die morgenvroeg bij de straat moet. Nee, niet in kijken, weg!
Toen een etage lager, de rommelkamer… nog meer rommel… echte rommel bedoel ik, lapjes onbruikbare stof, niet goed passende kleren (miskopen via marktplaats). Alles in een vuilniszak, straks naar de kledingcontainer. Oud papier kan dan meteen mee.
Beddengoed van ManB in de was, de rest te luchten over de waslijn.
Ik zwerf van kamer naar kamer, wat heb ik zin om zoals jaren geleden te zijn, lekker dweilen en soppen en luchten.
Koffers vol oude en nieuwe lapjes stof en oude kleren, sierband en dergelijke staan hopeloos in de weg.
“Gooi toch eens wat van die oude lappen weg,”adviseert ManB. Maar hij snapt niets van dat dat bij mijn hobby ‘poppenkleertjes maken omdat ik niets beters kan doen’ hoort.
Na driekwartier begeven mijn knieën het, ik kan niet meer staan of lopen.
Ok, mijn actieradius voor vandaag is verbruikt.
Gelukkig heb ik mijn pc nog zodat ik kan laten zien hoe zinloos mijn leven is, en de naaimachine om het mezelf voor te houden.
Maar ik ga nu naar bed mijn ogen vallen dicht,
en dromen?
Dit keer ga ik dromen van mooie groene weilanden met boterbloemen,
en van fleurige poppenkleertjes door mijzelf gemaakt.
poppenkleertjes1

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Duizend stukjes zinloosheid

  1. Letterzetter zegt:

    Niets is zinloos.
    Alles heeft een doel, alleen weten we vaak niet welk doel en waarom…

    Prachtige kleertjes! Die kleertjes maken is alleen al zinvol doordat anderen
    ervan kunnen genieten (of er stikjaloers op zijn… ).

  2. broekstukken zegt:

    Kan die man ook in 1000 stukjes vallen en door de naden van de hooizolder wegwaaien richting vuilstort?

  3. dat is mooi, wanneer je je droom kunt programmeren.

  4. Appelvrouw zegt:

    @ Letterzetter,
    Ik denk dat veel wel zinloos is, zoals zinloos geweld…
    Het heeft geen zin als alles een doel heeft en wij het niet weten.

    Dank voor het compliment voor de kleertjes.
    daar hoeft niemand jaloers op te zijn, velen kunnen ze maken, zo eenvoudig.
    Maar ikben niet op de wereld om andere te laten genieten 🙂

    @ Martin,
    Dat is een mooie, zou zeker veel beter zijn.
    Toen ik veel erger droomde, heb ik op een nacht hem met een schroevendraaier losgedraaid.
    Voor het eerst dat ik niet bang voor hem was in mijn droom.

    @ Ton,
    ER zijn stromingen die beweren dat je dat kunt. Dus ik ga het beslist proberen!

  5. EJW zegt:

    Dat met die riem komt me bekend voor. Ik begrijp niet waarom ik het er nooit met mijn vader over gehad heb. Trouwens veel is onbesproken gebleven, we waren een geheim voor elkaar.

  6. Appelvrouw zegt:

    EJW,
    Misschien heb je het er nooit over gehad omdat het maar een keer was? Je reactie herinner ik me. Wie weet is je vader er zelf ook wel van geschrokken. En sommige dingen bespreek je misschien niet meer, verlegenheid misschien?
    NIet iedereen praat zo makkelijk, jij misschien zelf ook niet en heb je dat van je vader.
    Zou het nodig zijn dingen te bespreken? Is het gevoel van saamhorigheid niet belangrijker?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s