Het mooiste cadeau wat een moeder zich kan wensen…

“Je gaat wél mee naar oma!” schreeuwde José tegen haar dochter Jo.
Jo stampvoette en krijste, “nee.”
José pakte haar op en liet zich slaan en schoppen terwijl ze Jo in de auto vastmaakte.
Wat was het toch een lelijk kind als ze zo krijste, en ze had een vieze adem, was ze ook nog vergeten haar tanden te poetsen! Wat zou moeder wel zeggen.
Het was een afschuwelijke rit.
Ze dacht aan die nacht lang geleden. Ze kende de jongen niet. Ook nu kon ze zich niet herinneren hoe hij er uit gezien had. Maar Jo leek vast op hem.

Moeder had zich altijd bemoeid met Jo, Jo moest gedoopt, Jo moest mee naar de kerk, Jo moest goed eten.
Ook nu ze eindelijk haar eigen appartementje had, belde moeder iedere dag of het wel goed ging met Jo, en wat Jo had gegeten en of ze wel naar de wc was geweest.
José draaide haast door van die bemoeizucht. Het ging alleen maar over Jo. Nooit vroeg moeder hoe het met haarzelf ging, of zij wel goed sliep, of zij wel goed at, en of zij wel goed naar de wc was geweest.

“Dag moeder” kuste José haar moeder driemaal op de wang om de afstand zo groot mogelijk te houden.
Moeder groette niet terug, ze keek naar Jo en zei tegen José: “Je had haar toch wel die zondagse jurk aan kunnen trekken die ik je gaf?”
“Die heb ik bij me, maar die wilde ze niet aan.” José haalde de jurk uit haar tas, “kijk.”
“Jij bent de moeder, naar jou moet ze luisteren, dus trek haar die jurk aan,” sprak moeder streng. En meteen vervolgde ze tegen Jo: “geef oma eens een kus.”
Jo bleef staan, keek naar de grond en schopte een steentje weg.
José’s kookpunt was nu echt bereikt door alles wat er de afgelopen 6 jaar gebeurd was.
Woest pakte ze het kind op en duwde het tegen haar moeder aan.
“Happy moederdag. Dit is voor jou.”
moederdag
Toen draaide ze zich om en liep snel naar de auto.
Nooit zou ze meer terug komen.
Nooit meer, goed begrepen?
In gedachten zei ze het, in gedachten durfde ze haar moeder wel toe te spreken.
“Lieve Heer, laat geen boom op mijn pad komen, ik ga nu aan mijn eigen leven beginnen”, prevelde ze toen ze veel te hard uit het dorp wegreed.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

19 reacties op Het mooiste cadeau wat een moeder zich kan wensen…

  1. jokezelf zegt:

    Ja, zo kan het ook. Goed geschreven!

  2. Leuk hé …… En nou is het de bedoeling dat onze overheid heeeel veel zorginstellingen gaat sluiten en dat wij onze bemoeizuchtige opa’s en oma’s in huis nemen. Van je familie moet je het maar hebben 🙂

  3. Letterzetter zegt:

    Geweldig mooi bedacht én geschreven!

  4. Letterzetter zegt:

    En gefotografeerd natuurlijk! 🙂

  5. Appelvrouw zegt:

    @ Joke,
    Dankje,
    is nog eens wat anders dan ontbijt op bed 🙂

    @ Henk,
    Ja, stel je voor dat je gedwongen wordt voor ze te zorgen terwijl ze zo drammerig zijn.
    Ik heb toch wel begrepen dat kinderen het voor geld een stuk makkelijker doen dan wanneer er geen erfenis meer is.
    Mijn moeder zou toch vreemd opkijken als ze door mij verzorgd zou moeten worden door de overheid, volgens mij zou ze ter plekke een hartstilstand krijgen.
    Dat mens heb ik al ruim 38 jaar niet gezien of gesproken. Hoe gaat de overheid het met dergelijke gevallen aanpakken?

    @ Letterzetter,
    Maar het is wel een beetje een keukenromanstijl, vind het hier en daar wat zoetjes.
    Dank voor het compliment van de foto.
    Buiten he, plat op mijn buik, die tip heb ik van Henk Jonkvorst geleerd 🙂

  6. Rob zegt:

    De treurnis druipt uit het verhaal en de foto.
    Familie krijg je, vrienden mag jezelf uitkiezen.
    Ik worstel met het behouden van vrienden, mijn familie heb ik al langer geleden verlaten.
    Vriendelijke groet,

  7. Kan me zo voorstellen dat dit scenario voor velen een wens is, al is het af en toe.
    Gelukkig heb ik enkel neefjes en nichtjes, die stuur je gewoon terug naar hun ouders tegen de tijd dat je ze achter het behang wil plakken.

  8. Rob zegt:

    Mijn genot van kinderen is dat er altijd een einde aan mijn verantwoordelijkheid is.
    Bezorgde groet,

  9. EJW zegt:

    Beklemmende situatie. Wat een bevrijding om weg te rijden en liefst zo hard mogelijk

  10. Nog even over de foto ………. die is éhhhh … echt wel mooi

  11. Appelvrouw zegt:

    @ Rob,
    Hoeveel ellende er toch tussen familieleden afspeelt weten we gelukkig niet.
    Jarenlang onderhuidse verwijten.
    En soms lees ik hier op het blog nog mensen die het goed hebben met hun ouders.
    Dat is dan weer fijn, te weten dat het niet altijd slecht is.

    Eerder hield ik regelmatig “opruiming” in mijn vriendenkring, omdat ik ze toen te makkelijk maakte en ze bleven, maar na een paar jaar had ik vaak het gevoel dat er niets meer te delen was, teveel ergernis. Dan deed ik ze weer weg, belde ze en zei: ik heb er geen zin meer in.
    Dat werd niet altijd netjes in dank afgenomen. Makkelijker is het contacten te laten verwateren, steeds zeggen dat je niet kunt.
    Nu denk ik ook niet meer dat ik zo makkelijk vrienden zou “afbellen.” Ik kijk anders naar contacten, niet naar de storingen maar naar de leuke dingen die er zijn, die de moeite waard zijn. Zolang het maar niet ingewikkeld gaat worden.
    Via mail is het wel makkelijker een contact netjes te verbreken.

    Dat met kinderen is vooral handig als je ouder bent, die zorgen aan een ander overlaten.

    @ Beeldspreker,
    Lijkt me verrukkelijk om af en toe te doen waar je zin in hebt, helemaal tegen de gewenste patronen in.
    Ik heb alleen nog maar kleine kinderen in de buurt, daar heb ik verder niets mee te maken, mag alleen naar ze kijken hoe ze spelen, en hoe hun rolverdeling is, hoe zew groter en etteriger worden.

    @ EJW,
    Ik ken dat snel wegrijden niet, heb dat, toen ik nog autoreed, nooit gehad.
    Tegendeel eigenlijk, ik doe uiterlijk juist heel beheerst, sla niet met de deur maar doe hem juist heel zachtjes dicht, sluip bijna weg.
    Ik denk dat ik ook veel te bang voor die boom of tegenligger zou zijn 🙂

    @ Henk,
    Dankje, soms zit ik te wachten op je opbouwende kritiek, maar dat heb je geloof ik al opgegeven, maar ik waardeerde dat heus wel.

  12. Rob zegt:

    Dank voor je uitgebreide reactie.
    Vriendelijke groet,

  13. reinejragolo zegt:

    Gelukkig is de maandagmorgen weer de alledaagse wasdag die zo’n commercieel
    ingevoerde moederdag weer “doet vergeten”.

  14. Appelvrouw zegt:

    Reine, alleen vergeten als het niet zo ingrijpend is.

  15. LEHTI zegt:

    Dit soort verhalen stemmen misschien niet vrolijk, maar zouden wel vaker verteld mogen worden. Ik zou zo graag zien dat al die mensen die hun mond vol hebben van enge mannen in het park, eindelijk eens beseffen dat het grootste gevaar achter de voordeur schuilt. Bij de buren, of, waarom niet, bij henzelf. ‘Och wat erg al die kinderverkrachters!’, (zei de man die stiekem gluurde naar het spleetje tussen de benen van zijn opgroeiende dochter) ‘Och wat misselijk dat die moeder haar kind slaat’ (terwijl je net zelf schreeuwde tegen je kind dat ie zijn grote bek moest houden).
    Nou ja, mijn boodschap aan al die onheilsdenkers is tweeledig: Kijk dan hoe prachtig het is dat het in zwembad, op het schoolplein en in de speeltuin er negen van de tien keer zo vredig aan toe gaat. Dat staat in schril contrast met de omvang van het leed wat men elkaar binnen de familie aandoet. Maar zo lang daar geen dooien vallen, is dat geen nieuws. Het is ook zo verwarrend, de liefhebbende ouder die opeens een monster word. Dat vraagt om nuancering, en dat past de meeste mensen niet. Ouders zijn heilig, loslopend volk in het park is eng. Wel zo overzichtelijk.

    Na de tweede lezing viel het kwartje pas. Dank voor het lezen.

  16. Appelvrouw zegt:

    Lethi,
    Dank voor je verhaal. Ik krijg het er koud van, zo raak!
    Ik heb mij ook verbaasd dat mijn vader een staf kreeg van 240 (of was het 180) uur taakstraf, schoffelen in parken, voor het sexueel misbruik van zijn kleindochter. TErwijl hij al veroordeeld was voor mij, maar dat was verjaard. En dat een man die in het park, of het zwembad zou worden gelynched… wat natuurlijk ook niet gebeurd, mensen roepen altijd heel hard als het over een vreemde gaat. Veel vrouwen blijven gewoon bij hun man die hun dochter of kleindochter heeft misbruikt. Destijds wilde de kinderbescherming zelfs nog dat het weer goed zou komen tussen mijn ouders en mij! Dat wilde ik niet. Moet je die mensen nog belonen voor hun misdaden! Een zwemleraar of kinderopvangoppas wordt opgesloten en daar wordt echt niet meer gesproken over een gesprek tussen daders en slachtoffers.
    Ik raak altijd vreselijk in verwarring.

  17. Oma hield in elk geval wél van kleine Jo als ik het zo lees. Gelukkig maar. Kinderen zijn veel te vaak de dupe van al die narigheid.

  18. LEHTI zegt:

    In al mijn dwarse verontwaardiging aangaande -ontkenning van- misbruik binnen het gezin had ik de door jou omschreven manier van met twee (tegenovergestelde) maten meten nog nooit zo bekeken. Dank voor de eye-opener. Al denk ik ook daar, met alle respect, ook weer het mijne van. Maar daar hebben we het misschien nog wel ’s over. Of niet. We zijn inmiddels bijna buren. Maar misschien willen wij dat beide niet weten. Wel zo veilig zo. 🙂

  19. Appelvrouw zegt:

    Lethi, ik luister ook naar andermans inzichten, ook ik heb dat soms nodig om niet eenlijnig te blijven (worden).
    Bijna buren mag best, ik ben niet mensenschuw, maar Groningen is groot 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s