Mijn eigen herdenkingsdag

Ook ik heb mijn bevrijdingsdag, die is pas in augustus.
Maar vandaag kwam ik een foto tegen van mijn ouders, uit 1976, het was een jaar nadat ik uit huis was, en ik heb ze ook nooit meer gezien sinds augustus 1975, en dat blijft ook zo.
Deze foto kreeg ik ooit van mijn zus, het was op haar trouwdag.

Ik moet mijn best doen ze te herkennen. Mijn vader herken ik zelfs helemaal niet op de foto.
Eerder nog wel, maar nu is het of ik naar een vreemde kijk. Alleen die ogen die maken me bang, die herken ik, daar krimp ik van binnen van in elkaar. Het is of hij elk moment de riem van zijn middel haalt.
fotoouders-1
De hondenogen van mijn moeder verdraag ik al evenmin. Haar onderdanigheid jegens mijn vader was werkelijk honds, alsof ze op een brokje wachtte als ze ons verraadde.
Dat deed ze graag, en volgens mij geniet ze nu in haar dementie nog dagelijks van hoe hij me afragde op de laatste nacht dat ik zwaar mishandeld werd (duurde vanaf de achtervolging van 9 uur ’s avonds tot de volgende ochtend 9 uur, met slechts 3 uurtjes slaap).
Ze stookte hem heel vaak op zodat hij ons sloeg. Zijzelf deed niets… beweerden zij en mijn zussen.
Ik zie dat anders.
Maar ik was altijd al anders, een boerenkoolkind. Kan me gewoon niet voorstellen dat ik door deze twee geproduceerd ben.
Het enige waar ik tegen in opstand kwam was het misbruik en mishandeling, het altijd maar onbetrouwbare van beide ouders. Je kon op beide niet rekenen, moest altijd op je hoede zijn.

Toch lijkt het of ik daar een huilende vrouw zie.
Maar van mij moeten ze daar geen medeleven verwachten, geen van allen. Daarvoor hebben ze me teveel beschadigd.
Moedwillig en vol overgave mishandelde mijn zus me onder het toeziend oog van mijn vader, en mijn moeder stookte daar nog een beetje bij.
Mijn zus had een vergenoegd gezicht, met de tanden op elkaar, ze genoot er van. Eindelijk kon ze mij met toestemming slaan. Anders sloeg ik altijd terug (we waren wel aan elkaar gewaagd, de spankettingen en melkblukken vlogen ook wel door de stal richten elkaar), dat ging die nacht niet.
Het was een verschrikkelijk eng gevoel, de hele tijd de angst dat er iets nog ergers ging gebeuren dan wat er al was.
Eng is nog mild uitgedrukt, het was veel groter dan eng.
Mijn moeder werd hysterisch. Dat ervoer ik als overwinninkje in mijn miserabele positie.
Kind van de duivel was ik, omdat ik geen kik gaf onder de vele kachelpook slagen, die ik via mijn ogen in haar gezicht spuwde (maar ik zal het originele verhaal terug moeten lezen om zeker te weten of het de pook was of zijn riem, dat soort details weet ik inmiddels niet meer)
Natuurlijk kregen ze me klein na die veel te lange nacht.
En al die jaren daarvoor.
Zo werd ik de volgende ochtend gehavend afgevoerd. En nooit meer teruggekeerd. Mijn vader is veroordeeld.
Dat is niet meer dan erkenning voor mij, verder maakt het weinig uit. Ik was weg, ik hoefde nooit meer me te laten misbruiken, nooit meer te laten slaan, ik kon mijn lijf eindelijk beschermen.
Helaas duurde het veel te lang voor ik doorhad dat ik dat dan ook werkelijk moest doen want nee zeggen had ik nog niet geleerd.

Maar net zoals de mensen die na de bevrijding nog lang deden om een eigen leven op te bouwen, om de wonden te laten overwoekeren met andere levenservaringen, zo verging het ook mij.
De weg naar mijn vrijheid was natuurlijk anders, daar staat niemand bij stil. Ik ook al niet meer sinds Vroems ziek werd.
Maar ik heb mijn eigen privé oorlog, overleefd, in het klein. Met soms heel veel onbegrip, want ik wist ook niet alles.
De weg om sociaal begaafd te worden vind ik nog dagelijks moeilijk.
Soms, als iemand te dichtbij komt, me van voren vastpakt en ik niet weg kan, dan schrik ik, dan wil ik hem wegduwen.
Of als iemand te plakkerig wordt (pakkerig, graaiend) of te veel zoete woorden gebruikt. Mijn lijf reageert soms veel heftiger dan ik me in mijn hoofd bewust ben.
En de sexuele pijnklachten heb ik altijd onderdrukt, maar het was altijd bij het naar binnengaan pijnlijk als het maar iets verkeerd ging. Ik heb veel dingen niet willen zien, niet willen weten, nee, ik heb nergens meer last van.
En dat is ook wel zo, tot je weer een foto ziet, en er in duikt, dan haal je het toch weer even op, en steekt het.
Maar sinds kort herken ik signalen. Is het niet allemaal meer te wijden aan rouw, zoals ik mezelf het liefst voorhou.

Toch ben ik een bevoorrecht mens, om uit zo’n asociaal gezin te zijn gekomen en menselijk te zijn geworden, met gevoelens voor de medemens, met fijne vrienden, met lieve mensen die geduld met me hebben, en met hen die me soms voor de spiegel zetten en achter me staan.
Ik begin weer van mezelf te houden (kun je dat zeggen? ik zie mezelf in ieder geval weer staan).
Misschien duurt het niet lang meer of ik ben nog veel blijer dan ik hier was, stabieler, socialer. En zeg ik gewoon ja, of nee op wat ik wil.
alleraardigstmeisje

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jonge jaren en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

16 reacties op Mijn eigen herdenkingsdag

  1. Ik hoop het echt voor je!

  2. Letterzetter zegt:

    Wat moet je hier nu op zeggen zonder dat het een cliché is?
    Het is nooit te laat om opnieuw te beginnen.
    Je kunt lijden/rouwen tot je een ons weegt (zou je wel willen!) maar dat alleen geeft je geen nieuw leven. Een leven dat je naar je eigen inzicht inricht en gaat be-leven.
    Je redt het wel is mijn overtuiging. Dat Appeltje uit de eerste jaren is er niet meer.
    De periode met Vroems is misschien wel een van de mooiste periode’s van je leven geweest. Je hebt er in elk geval van genoten, ondanks de angst, het verdriet en de rouw. Het heeft je in elk geval mede gevormd tot wat je nu bent en zelfs tot wat je gaat worden.
    Go for it!

  3. Appelvrouw zegt:

    @ Goodnight,
    { }
    🙂

    @ Mokums meisje,
    Het komt echt,
    als er geen moeilijkheden ontstaan, zoals oorlog en ziektes en sterfgevallen.

    @ Letterzetter,
    Dankjewel voor je uitgebreide reactie.
    Eigenlijk hoef ik er niets voor te doen, het gaat bijna vanzelf, een klein zetje had ik nodig.
    En toen waren er ook zomaar andere mensen, handen zeg maar.

  4. Een foto kan een krachtig medium zijn dat heel wat bij een mens los kan maken. Moet wel uitermate confronterend zijn je ouders zo te zien maar ik heb stellig de indruk dat je geestelijk behoorlijk sterk staat

  5. Rebelse Huisvrouw zegt:

    Appeltje: telkens als je vertelt over wat je overkomen is vroeger, val ik even stil. Voor mij is het onbegrijpelijk dat een kindje in angst moet opgroeien. Onbegrijpelijk en verschrikkelijk. Maar het gebeurt jammer genoeg. Niet iedereen is geschikt om kinderen te krijgen. We hebben voor de meest stompzinnige klusjes diploma’s nodig maar voor het belangrijkste karwei: een kind opvoeden: komt elke boerenkinkel in aanmerking. Het is de treurige werkelijkheid. Zaak is om jezelf later van dat verleden los te maken, jezelf niet in de weg te zitten door het onvermogen van een ander en de vrijheid die je nu hebt te omarmen en omhelzen. Ik heb het idee dat je op de goede weg bent!

  6. reinejragolo zegt:

    Heb je mooie toekomstwensen?

  7. Appelvrouw zegt:

    @ Henk,
    De confrontatie is gelukkig niet meer zo erg als eerder. Het is nu meer zoeken, wie waren zij.
    ManB zei wel dat ik de ogen van mijn vader heb. Dat zegt iedereen trouwens, eerder herkende ik ze ook in de spiegel als mijn blik.Misschien niet zó hard maar wel zo loens.
    Het lijkt me dat mensen die veel meegemaakt hebben sterk zijn, ieder op zijn eigen wijze.
    Mijn geluk was (stom in zo’n situatie) dat ik naar een tehuis gestuurd werd waar ik de tijd van mijn leven had! nou ja, zo ongeveer. Gedwongen onder de mensen, van allerlei soort, maar allemaal beschadigd. Door het vele verhuizen (ik miste wel eens een trein of paste me niet zo goed aan bij de regels) kwam ik steeds weer nieuwe mensen tegen, nieuwe meningen, nieuwe normen en waarden. En later verhuisde ik ook hele makkelijk en weer nieuwe mensen. Hechten deed ik nooit, maar maakte (en maak denk ik nog wel) makkelijk contacten.
    Sterk is een overlevingsmechanisme, maar misschien heb ik het niet altijd goed gehanteerd gezien mijn darm (eet)problemen.
    Ik ben wie ik ben, en volgens mij niet eens zo onaangenaam om mee om te gaan.

    @ Rebelse huisvrouw,
    Als je zelf kinderen hebt kijk je daar ook weer anders tegenaan.
    Toen ik voor het eerst voor 3 heel jonge meisjes zorgde besefte ik de kwetsbaarheid van een kind. Zo breekbaar. Ik was doodsbang hetzelfde te doen als mijn vader, ik bedoel dan mishandelen, ik leek zoveel op hem, dat ik er niet eens aan twijfelde dat ik me niet zou beheersen bij de jongste van 2,5. Maar het was niet zo, die ene keer dat ik haar bij de schouders pakte en heel boos was, schrok ik van mezelf, en dacht: zie je wel! Maar het feit dat ik dat voelde, en niet over die grens ging, dat maakte mij ook bewust van beheersing. Ik denk niet dat ik ooit het kwetsbare lijfje in mijn handen vergeet, en me nog altijd afvraag hoe iemand dat moedwillig beschadigen kan.
    In de tehuizen daarna heb ik zoveel kleine kinderen gezien, echt de jongste groep was vanaf 2 jaar. Dat vond ik vreselijk, kinderen die al zo jong in een tehuis terecht komen, en dan soms nog ieder weekend, of wanneer het de ouders paste, naar huis mochten. Altijd maar weer die worsteling van waar woon je. Zo klein, een weekendje bij papa en mama, maar die kunnen je om wat voor reden dan ook niet aan, en dan zit je weer in het tehuis, met wisselende verzorging/begeleiders in een groep van pakweg 12 kleintjes.
    Wat een eenzaamheid. En ook dat gaat nog steeds door.

    Vrijheid is ook in geval van mishandeling niet vanzelfsprekend. Ik heb het nooit kunnen afdwingen. Iedere keer merk ik wel een stukje verder te komen. Vooral na gebeurtenissen. Ik sta denk ik niet stil, vind het leuk mensen te ontmoeten, andere meningen te horen zodat ik niet vastgeroester blijf dan ik al ben 🙂
    En soms kom je dan iemand tegen die meer in je raakt waardoor je helemaal door elkaar geschud wordt. Prachtig, hoe zeer het soms ook doet.

    Ik ben door de ziekte en het overlijden van Vroems ook wel erg dichtgeslagen, voorheen was ik ook wel redelijk vrij en opgewekt, maar had ook nog een paar onaangename trekjes en minder sociaal.

  8. Appelvrouw zegt:

    Reine,
    Nee, aan wensen begin ik niet. Ik laat liever komen wat op weg is.

  9. je hebt je er sterk uitgeknokt. Dat heb je zelf gedaan, Appeltje, je bent een sterke vrouw. Ik geloof ook wel, dat je niet zozeer sterker ( in die zin, dat je nu beter tegen ellende kunt) , geworden bent, maar dat je wel meer bewust bent, als je veel hebt meegemaakt. Sterk was je al, door je door alle problemen heen te slaan. 😉

  10. Fenny zegt:

    Het doet bijna pijn om te lezen wat je ondergaan hebt, zelfs nadat ik het al eerder gelezen had en je dus zou denken. Maar nee, het is zo gruwelijk en verbijsterend dat ouders zoiets hun eigen kind aandoen. Ze zien er nochtans heel gewoon uit op die foto voor mij, je zou een duidelijk teken willen zien, zo van oppassen voor die lui!
    Je hebt heel veel kracht sterk wijf!

  11. broekstukken zegt:

    Foto’s zijn blijkbaar leugenaars. Je lijkt op je moeder qua gelaat. Maar de uidrukking is totaal anders.

  12. Appelvrouw zegt:

    @ Babbelegoegje,
    Ik knokte al voor ik geboren werd. is dan ook geen eigen verdienste maar een erfenis. Precies zoals je zegt, ik was al sterk, want in opstand komen terwijl anderen zich liever klein houden is ook sterk zijn.
    DAnkje voor je heldere inzicht 🙂

    @ Fenny,
    maar wat je bij een ander leest doet vaak meer pijn dan van je eigen.
    Jij hebt toch ook je portie gehad.
    Dat teken is verradelijk, hoe vaak hoor je niet dat het een nette persoon was?
    Alsof je aan het uiterlijk de misdaad kunt zien. Menig onverzorgde zal je niet bestelen of neerschieten.
    Maar die mooipraters, met hun keurige kleren, dat leren we kennelijk nooit, dat we daar veel meer voor op moeten passen.
    Mijn vader was ook bij anderen een vrolijke man, al had hij ook altijd snel ruzie met de mensen en dan kwam het nooit meer goed.
    HIj deed nooit iets fout en wist alles het beste. Dat zie je er niet aan af.
    Hoevaak denken we niet dat een persoon lief een aardig is, maar blijkt thuis zijn(haar) kinderen te verwaarlozen.

    @ Martin,
    Ja, inderdaad lijk ik op mijn moeder qua uiterlijk. De ogen heb ik van mijn vader, maar ik kijk gelukkig niet meer zo eng… (hoop ik!).
    Mijn moeder was sowieso de slimste niet, daar kon ze dan eigenlijk niets aan doen, zo geboren, kon niet leren, bleef alsmaar zitten in dezelfde klas.
    Gelukkig heb ik dat niet van haar.

  13. EJW zegt:

    Ik weet nog goed dat mijn vader me met een riem sloeg toen ik een band niet goed had geplakt. Dat heeft een diepe indruk op me gemaakt. Laat staan wat het met je doet als je stelselmatig vernederd wordt. Als je daar uit komt moet je alles opbouwen. Jezelf ontdekken en sociale contacten kunnen leggen. Niet iedereen lukt dat en het kan een lange weg zijn.

  14. Appelvrouw zegt:

    EJW,
    Dus die slag met de riem was een corrigerende “tik”?
    Het klopt precies wat je zegt, daarna moet je maar zien hoe je jezelf ontdekt, eerst ben je jarenlang bezig met overleven, je staande te houden zoals je gewend was, niet omvallen.
    En daarna even instorten, dat lijkt me heel goed, is mij in ieder geval overkomen en ik ben er niet voor in therapie gegaan. Gewoon “uitzieken” geen idee hoeveel jaar ik daarvoor nodig had.
    Intussentijd had ik toch ook altijd wel leuke contacten, mensen aan wie ik me kon optrekken kwamen altijd wel op mijn weg. Maar ik hechtte nooit. Dat heb ik pas bij Vroems geleerd.

    Het lukt inderdaad niet iedereen. Of ieder op zijn eigen wijze. Mijn zus is koud en wreed. Mijn broer zit overal tussenin. Hij zit vooral opgesloten in zichzelf en blijft in het kleine kringetje, zodat hij er niet uit kan, soms lijkt dat veiliger dan uit je put kruipen.
    Doordat ik steeds verhuisd ben en steeds weer nieuwe mensen tegenkwam ben ik waarschijnlijk ook verder gekomen. Met wat genen die zich niet op de kop laten zitten, dat scheelt ook.
    Je moet heel veel meehebben om verder te komen. Je karakter, en je omgeving is ook bepalend.

  15. Rick zegt:

    thumps up

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s