Aantrekken afstoten

Hij is het, dat voel ik gewoon terwijl hij achter me rijdt, hij is het, geen twijfel.
Hoe kan ik dat nou weten! Logisch is het zelfs niet hem hier tegen te komen.
Hij parkeert zijn auto in het gras.
“Ik herkende je aan je kont”, is zijn verklaring, en dat kan eigenlijk ook niet want daar zat ik de vorige keer alleen maar op.
Ik lach alleen maar, stal mijn fiets pal voor zijn auto, en de drang hem aan te raken is onweerstaanbaar.
Hij is veel mooier dan de vorige keer.
Mijn handen voelen zijn middel, nauwelijks vet.
Dan laat ik hem weer los, anders is het misschien iets te veelbelovend.
Maar nog geen twee stappen bij hem vandaan stap ik weer toe en streel weer zijn middel en rug en vlij me tegen zijn slanke lijf.
Ik word gek van mijn aanhaligheid sinds ik gedanst heb!
Maar als dit geen droom is…
dan is het een echt lijf.
Hij zegt niets, laat me gewillig zijn lijf gebruiken, maar verre van onderdanig.
Ik heb een hekel aan onderdanige mannen, bah. Hij is het niet, ik weet dat ik op mijn hoede moet zijn.
Ik voel me een poes die een gevaarlijk spelletje speelt met een hond, en als die hond ook wil spelen haal ik uit, geef een felle sneer over zijn neusje.

Een mannenlichaam tegen mijn lijf.
Ik geniet er zomaar van, wat zou het heerlijk zijn als ik gewoon zo een hele middag dit kon voelen, of een uur, laat ik bescheiden blijven in mijn wensen.
Wat zou ik allemaal doen?
Ik pak hem bij zijn billen en druk hem tegen me aan.
Maar daar staakt mijn fantasie, te concreet, nee ik ga niets doen, dat weet ik nu al, niets, zoals gewoonlijk.
Aantrekken, afstoten.
Ik was me er nooit eerder in mijn leven van bewust, nu komen al die keren boven, al op mijn 20e verweet iemand het me.
Later waren er mannen die vroegen wat ik nou eigenlijk van ze wilde.
Nu snap ik pas waarom, ik trok ze aan, haalde ze aan, wilde hun lichaam voelen. Ik wilde contact hebben maar was daar zelf niet toe in staat.
Het slot ging er op als ze levende wezens waren die snelheid wilden en gerichte handelingen.
Slechts een enkeling doorzag dat het slot niks voorstelde en wist het zonder moeilijke handelingen los te krijgen.
slot

Wat is hij toch een lieverd dat hij me zomaar laat begaan.
Zijn ze er dan toch?
Mannen die je gewoon je gang laten gaan?
Nee natuurlijk niet.
“Pak je me ook nog ergens waar ik het lekker vind?” onderbreekt hij mijn genot.
En toen was het spelletje uit.

Ik moet op huis aan, lekker rustig koken voor ManB en aanhoren hoe het op zijn werk was.
Wat is dat gezapige toch heerlijk.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

11 reacties op Aantrekken afstoten

  1. Rob zegt:

    Het roestige slot op jouw foto is open.
    Hoe dat met jou hart staat lees ik wel in een volgend blog.

    Vriendelijke groet,

  2. Appelvrouw zegt:

    Rob,
    Hart? Dat staat niet open, ik permitteer me dat niet.

    Dat slot is inderdaad open, goed gezien.
    Dat bedoelde ik met dat een enkeling…

  3. reinejragolo zegt:

    “Wat is dat gezapige toch heerlijk”.

    Daar heb je dan wel een dansman mee om zeep geholpen.

  4. Appelvrouw zegt:

    Reine, daar zeg je wat… 😦
    Maar ik heb nog wel een reserve, die danst waarschijnlijk veel beter, gezien zijn leeftijd en ervaring.

  5. Rick zegt:

    those were the days my friend,

  6. Appelvrouw zegt:

    Rick,
    Ach, die tijd…

  7. EJW zegt:

    Ik heb dat een keer meegemaakt, aantrekken en toen het puntje bij paaltje kwam afstoten. Wat heb ik me toen in de maling genomen gevoeld. Toch wil ik daar niet over oordelen. Iemand kan soms dichtklappen door ervaringen uit het verleden. Het is een gevoel dat ineens toeslaat. Sloten doorbreken kan ik niet zo goed, ik wil me niet opdringen.

  8. Tjongejongejongejonge …….. wat zijn sommige vrouwen toch hopeloos gecompliceerd 🙂

  9. Appelvrouw zegt:

    EJW,
    Dat is niet leuk als je je in de maling genomen voelt. Maar zal vast niet zo bedoeld zijn geweest door haar. Het is toch ingewikkeld, ook voor de vrouw, laat je maar toe terwijl je er niet aan toe bent… ik heb jarenlang geen nee durven zeggen, want ik dacht altijd: ik ben er toch zelf aan begonnen. Daar loop je ook frustraties door op.

    Sloten moet je niet doorbreken, het is op zich niet moeilijk; een klein beetje doen, afwachten, weer iets doen, weer afwachten/aanzien/aftasten.
    Het is de houding die het bepaalt niet zozeer de handeling.
    Maar als je zelf gevoelig bent dan ga je niet verder bij de eerste de beste krimp.
    Ik vind het ook wel wat gedoe, wel zo rustig het niet meer te willen.

    @ Henk,
    Dankje voor het compliment 🙂

  10. Appelvrouw zegt:

    Robert, ik heb je reactie, die ik als persoonlijke mail ervaar, gelezen.

  11. Rick zegt:

    inderdaad

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s