Avontuurtje: Ja knikken

Een grote grijze onopvallende auto stopt naast me terwijl ik een foto maak van de ja-knikkers.
Een niet heel aantrekkelijke man opent het raampje:
“Ben je op vakantie?”
“Ja”
“Waar kom je dan vandaan?”
Dit is net zo’n vraag als: Wie ben je.
Waar kom ik nou vandaan?
Ik denk aan vroeger, aan de boerderij, mijn huppelen in de weilanden, het zware werk, de knuffelbare dieren, de betrekkelijke vrijheid die dit alles me gaf.
Mijn achterlijke chagrijnige moeder en onbetrouwbare vader.
De mishandelingen, het misbruik, en de laatste nacht die ik gevoelsmatig ternauwernood overleefde.
Waar kom ik nou vandaan?
Al die keren dat ik geen nee durfde te zeggen tegen jongens. Leven als een ontheemde, nergens houvast, geen leidraad. Niemand die me vastpakte en zei: naar links heb je de hel, en naar rechts de hemel. Geen hand die me vastpakte als ik viel.
Ik gebruikte de botte bijl om me te verdedigen. Blijf van mijn ziel!
En toen kwam mijn grote liefde Vroems die alles leek te helen. Tot hij ernstig ziek werd.
Het wazige leven na zijn dood, leven in niets, zonder te zoeken naar doelen of een toekomst.

Waar kom ik vandaan?
“Van heel ver.”
Aan mijn dialect kan hij niet horen waar ik vandaan kom, maar van hem hoor ik dat hij een ras Tukker is.
Hij is me aan het testen, hij wil weten of ik bij hem in de auto stap. Ik weet het zeker.
Achterin de auto een kinderzitje. Aha, keurige vader.
Ik loop een eindje weg om nog een foto te maken. Zal ik er een van zijn auto met nummerbord maken?
Hij stapt uit en komt naast me staan.
Misschien een foto van hemzelf?
“Zullen we ergens koffie gaan drinken?”
Zie je wel dat ie me versieren wil.
Hoeveel gingen hem al voor, hoe doorzichtig.
Ik denk aan toen ik nog in Utrecht woonde, s’ochtends al om 7.30 waren er wanhopige Turkse mannen (waarom ik toen dacht dat het Turkse waren weet ik niet maar ze waren wel bruin) en die zeiden dan in gebrekkig Nederlands: pssss, koffie drinken?

“Nee, ik hoef geen koffie.”
“Laten we dan verderop in de berm gaan zitten.”
Ik begrijp het. Hij wil klaarkomen.
En ik ga zien hoe wanhopig hij alles uit de kast zal trekken mij zover te krijgen hem daarbij te helpen, of toe te kijken (wat op hetzelfde neerkomt).
Uiteraard weet ik al dat ik niets doe, zelfs niet toekijken, ik zal het moment supreme verdwijnen.
We zetten ons neer in de graskant.
Hij wil weten of ik dit vaker doe, zo met mannen een praatje aangaan.
Ik denk aan eerder, ja eerder deed ik dat wel. De allereerste keer dat dat ook zo vreemd ging was in Utrecht, ik voelde me zo eenzaam dat ik laat in de avond over de maliebaan liep, iedereen zei dat dat gevaarlijk was, en dat wilde ik gevaar, want anders gebeurde er niets.
Er stopte een man, die deed zijn portier open en ik stapte gewoon in. Hij sprak me streng toe, dat ik wel had kunnen worden verkracht.
Wist hij veel dat ik dat toen ook wilde, het leven was zo verschrikkelijk eenzaam en leeg dat een verkrachting tenminste iets zou kunnen veranderen. Maar het lot had wellicht besloten dat ik daar al teveel van had gehad.
In plaats van me aan te raken sprak hij me zo vaderlijk toe. En toen ik ook nog eens vertelde dat ik daar in het meisjestehuis “het Baken” woonde (als ik het me goed herinner was dat maliebaan 99) werd hij helemaal boos, iemand moest toch op me passen, ik moest mezelf niet te grabbel gooien.
Ja ja… hij leverde me thuis af. Idioot!
Maar kwam later weer, en werd een half jaar mijn vriendje, toen biechtte hij op dat hij getrouwd was.

Ach, en die keer achter de maliebaan, aan de W.Heukelslaan, die potloodventer die naast me kwam lopen in het heel donkere straatje. Hij hijgde en ik vond het grappig, hij nodigde me zelfs uit bij hem thuis en ik ging gewoon mee naar binnen, waar hij zijn broek dichtritste. Hij had hem zeker uitgelaten buiten. In die jaren maakte niets indruk op me, ik leefde in een verdoofde wereld, niets was gek, niets was verrassend, niets maakte me bang. Ook niet toen hij het had over spoken in zijn huis die de zolder en trap deden kraken.
Alleen mijn vader, de gedachte dat hij me achtervolgde was het enige wat ik niet los kon laten. Na zijn veroordeling achtervolgde hij me, in ieder geval dat meende ik toch.
Alles al zoveel jaar geleden.

“Nee, ik heb nooit zulke praatjes.” lieg ik tegen de man naast me in het gras.
Nadat hij mij gevraagd heeft of ik getrouwd ben vraag ik hem hetzelfde, en of hij kinderen heeft. Maar het antwoord weet ik al door dat kinderzitje achterin zijn auto.
Zes kinderen heeft hij maar liefst, “erg vruchtbaar zaad”, zegt hij trots.
“En voldoen die spruiten aan je verwachtingen?” flap ik er maar zo uit.
Hij reageert alleen door nogal af te geven op zijn vrouw, ze is een kaai, en ze wil niks spannends in bed.
Arme vrouw, zes kinderen, een heel huishouden runnen, en manlief die eerder klaar is met zijn werk gaat met hun gezamelijke auto, zijn vruchtbare zaad over de grassprietjes sproeien. In plaats van naar huis om haar te helpen zodat zij misschien even rust krijgt en ook nog kan genieten, misschien wel samen met hem.
“Ja hoores,”zeg ik, “ze heeft van jouw zaad 6 kinderen gemaakt, gedragen, gebaard, én gevoed, moet ze dan ook nog aan spannende sex blijven doen?”
Het zal wel bij het versieren horen, afgeven op je vrouw en dan hopen dat ik hem zal verleiden met: ‘ach arme man, kom je zoveel te kort thuis?’
Maar helaas, ik zie het net andersom, zijn vrouw komt tekort.
Hij masseert mijn rug terwijl we zo naast elkaar zitten.
Het is eigenlijk wel lekker, hij doet het goed. Als hij daar langer mee doorgegaan zou zijn, was ik heel misschien wel overstag gegaan. Misschien.
Maar hij houdt veel te snel weer op om me een compliment te geven: “je zit strak in het vel, hebt een sterke rug.”
Jawel, er heeft ook heel wat op die rug gezeten.
“Ik hou van volle vrouwen met grote borsten. Jij hebt mooie ronde borsten.”
Jaja, nu wordt het heel concreet.
Natuurlijk heb ik mooie borsten, alle vrouwen hebben mooie borsten.
Voor ik er erg in heb streelt hij over mijn tepel, ik draag nu eenmaal geen voorgevormde bh’s dus het is wel makkelijk te zien. En tja. Foute plek, ik heb er een hekel aan. Had ie nou alleen mijn borst gedaan … maar ja, mannen die een grote borst willen zoeken vast en zeker nog een moederfiguur met een tepel waar ze aan mogen zuigen. Veel meer doen ze niet met je borst.
Bah.

Als het hem na een poosje duidelijk wordt dat ik echt niet toegankelijker ben dan tot zover moet hij maar eens op huis aan.
Het voelt als een opluchting, want wéér ben ik te ver gegaan voor mezelf,steeds weer dat ja zeggen, en een stapje verder gaan. Leer ik het dan nooit af!
Dit is niet wat ik nodig heb.
Maar ik had in ieder geval wel een avontuurtje!
jaknikken

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

13 reacties op Avontuurtje: Ja knikken

  1. Maar stel nou eens dat je MIJ daar tegenkwam met mijn camera ….. en ik gaf jou spontaan een cursusje fotografie van minstens een uur ……… zou je dat niet saai vinden ? 🙂

  2. Appelvrouw zegt:

    Henk, haha… nee dat is niet saai! Jij zou tenminste niet gaan friemelen en versieren.

  3. reinejragolo zegt:

    Tussen de middag eet ik vaak een boterhammetje op een bank voor het bisschoppelijk paleis aan de Maliebaan. Even een moment van rust en bezinning.

  4. Appelvrouw zegt:

    Reine,
    Ah, als ik er nog woonde had ik je vast wel eens gezien. Dan zit je nabij de nachtegaalstraat.
    Het meisjeshuis waar ik toen woonde “het Baken” geheten, is niet meer in gebruik als tehuis volgens mij.

  5. Zoiets gebeurt mij nou nooit, maar ik ben ook onbenaderbaar (heb ik uit verschillende bronnen vernomen), maar ik geloof niet dat ik er rouwig om ben als ik jou verhalen lees.
    Maar eigenlijk bizar dat je nee moet zeggen, dat er mensen zijn die je zo benaderen…

  6. broekstukken zegt:

    Ik vraag me dan af: hoe vaak zou zo’n man dergelijke pogingen wagen.

  7. Appelvrouw zegt:

    @ Beeldspreker,
    Onbenaderbaar? Beter dan ongenaakbaar 🙂
    Ik heb er trouwens niets van gemerkt, maar ik had dan ook geen obscene gedachten.
    Het ligt natuurlijk aan mij dat ze mij zo benaderen, jij hebt er immers geen last van.
    Maar ik vind het ook wel raar dat als je dan wel aanspreekbaar bent je blijkbaar gezien wordt als bereidwillig.

    @ Martin,
    Als je een hoge dunk van jezelf hebt kun je dat heel wat keertjes wagen, veilig in je auto met kinderzitje, kun je ook zo weer wegscheuren.

  8. EJW zegt:

    De laatste keer dat ik een avontuurtje had is dramatisch verlopen. Heb er nog jaren last van gehad. dus stop ik ermee. Denk dat ik te serieus ben voor avontuurtjes. .

  9. Appelvrouw zegt:

    EJW.
    oh, dat is jammer. Ik kan er soms wel eens mee lachen. \maar dan moet het niet te serieus of te ver zijn gegaan. Vroeger, dat was in mijn vorige leven, voor ik Vroems kende, had ik wel eens meer lol. \ik was nooit serieus.

  10. EJW zegt:

    Soms mis ik haar nog heel erg

  11. Appelvrouw zegt:

    EJW,
    Dat is soms ook een lekker gevoel. Hopelijk lijd je er niet onder.

  12. Anita Hulsteijn zegt:

    In welke periode woonde je op de Maliebaan de potloodventer was er ook in mijn periode😂😂😂😂ik zat er in 1975 tot 1980 mijn naam is Anita

  13. Appelvrouw zegt:

    Hallo Anita, zat jij ook in dat meisjeshuis het baken? Ik was er in 1976 1977, zat niet in de meisjesgroep maar begeleid wonen, mijn kamer was in de hoek, naast de slaapkamer van de groepsleiding.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s