Wie ben jij?

Dat was zijn eerste vraag, wie ben jij.
Op zo’n vraag heb ik geen antwoord.
Ik dacht alleen maar aan die leegte in me en het verdriet om Vroems, maar ook aan het verlangen naar aanraking zonder iets te moeten doen.
Ik raak steeds verder van mijn lichaam verwijderd.
De spiegel hangt achterste voren.
Als ik mezelf streel hou ik maar weer op vanwege mijn pijnlijke handen.
Mijn lichaam en ik zijn geen vriendjes meer. Ik durf niet meer te genieten van erotiek, van vrijheid, van geneugten zonder verplichting. Bang voor pijn, bang voor afstand, bang om niets te voelen, maar nog banger voor het gevoel dat ik vreemdga, vreemdga, ja, omdat Vroems niet meer kan genieten van dit aardse samenzijn, en ik er soms weer naar verlang.
“Kijk eens in de spiegel,” zei hij, en keerde die om. “Wie ben jij.”
De laatste keer dat ik in de spiegel keek is al lang geleden, vlak voor ik hem omdraaide. Toen stond ik naakt naar dat beeld te kijken maar mijn ogen bleven steken bij mijn boezem. Niets anders wilde gezien worden, mijn ogen ontweken zichzelf, net als ieder ander plekje op mijn lijf, noch mijn handen en voeten kwamen in beeld.
Omdat mijn ogen maar bleven staren naar mijn boezem, die ik steeds mooier begon te vinden omdat ze het enige mooie nog zijn wat ik heb, keerde ik de spiegel om, want er zou niemand zijn die ze zou vasthouden. Ze trokken veel te veel aandacht. Aandacht die ik zo nodig had voor mijn ziel. Maar die sloot ik ook af en raakte verdoofd.
Sla me, smeekte ik in gedachte, sla me, bezorg me lustpijn zodat ik iets kan voelen.
Maar hij sloeg me niet met zijn handen.
Trek je kleren uit.
Ik wilde dat hij dat zei, zodat ik niet naar dat lege spiegelbeeld hoefde te staren, maar hij zei niets. Het spiegelbeeld maakte me onzeker. Waarom stond hij niet achter me, waarom trok hij me niet tegen zich aan zodat ik veilig met mijn rug tegen zijn buik kon schuilen, ook al stond ik vooraan in beeld.
Mijn zwarte rok en zwarte vest droeg ik al weken om onzichtbaar te lijken en nu viel de kleur zwart me zo zwaar.
Waarom stond ik niet naakt tegen hem aan en keek hij naar mijn lichaam en liet hij me zijn ogen volgen, “nu zie ik je haren, kijk naar je haren.” En dan zou hij zachtjes door mijn haren strelen.
Maar hij was buiten beeld, en ik stond daar maar, zo heel alleen.
En zo voelde dat ook, alleen.
Waarom trok hij mijn rok niet omhoog en gaf me een paar ferme tikken zodat ik roze billen zou krijgen.
Alles beter dan deze confrontatie met mezelf.
Hij bleef echter correct, geen erotiek, dat had ik gezegd, daar ben ik niet aan toe.
Zo kwetsbaar, zo helemaal alleen voor de spiegel staand stikte ik van schaamte voor mezelf.
Was ik hier dan wel aan toe?
En wat nu, geen erotiek, wel confrontatie, niet schuilen in lichamelijk genot maar mijn ziel openen.

Wie ben ik?

Henri de Toulouse-Lautrec-weiblicher

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

11 reacties op Wie ben jij?

  1. Olijf zegt:

    Poeh zeg, wat een onmogelijke opdracht. En niet eens rode billen om een beetje bij je lijf te komen. Zo alleen voor de spiegel… 😦 Ik zie jou in je bekijksfoto’s en poppenspelen.

  2. Appelvrouw zegt:

    @ Olijf,
    Toch hou ik wel van dit soort confrontaties, ze brengen me weer in beweging.
    Zou ik me kunnen verschuilen in lust, dan gebeurt er denk ik niet zoveel.

    @ Artafterallart,
    Vind ik ook, dankje

  3. EJW zegt:

    Oh wat moeilijk om hier een gepaste reactie op te geven. Ik heb het gelezen en probeer het tot me door te laten dringen. Ik heb me ooit eens een leeg omhulsel gevoel na een verbroken relatie. Ik voelde in het geheel niets.

  4. Rick zegt:

    respect

  5. Olijf zegt:

    Zo had ik het niet bekeken; zelf vind ik op het moment troost en plezier in lust: vrijlust, wandellust, eetlust, kampeerlust, levenslust…

    Ja, uitdagingen kunnen je in beweging zetten. Beweging is goed, dat denk ik ook. Spannende ontmoeting, dan, met de spiegel als derde figuur.

  6. broekstukken zegt:

    Gam mee met de eerste twee zinnen van EJW en misschien ook wel de volgende, maar toen was ik nog jong en had een leven voor me. Maar wie wil je zijn? Wat wil je kunnen en kan dat? Is er ruimte naast Vroems in die spiegel? Alle vragen zijn verkeerd, dat weet ik, maar wie niet vraagt wordt overgeslagen.

  7. Alleen een berichtje om te laten weten dat ik het gelezen heb, werd er stil van…

  8. Appelvrouw zegt:

    @ EJW,
    Dankjewel voor je reactie. Reageren op zulke persoonlijke belevingen vind ik ook altijd lastig, en ik heb ook grote bewondering voor mensen die wel iets weten te zeggen. Toen Vrems ziek was, en na zijn overlijden heb ik me ook vaak verwonderd hoeveel goeds mensen wisten te zeggen. Bewondering hoor!

    Apart he hoe je jezelf kunt afsluiten. Misschien voelde je niets om jezelf te beschermen om geen gekke dingen te doen of ten onder te gaan.
    Maar soms kun je gewoon ook lekker niks voelen. Klaar weg, over. Dat heb ik met relaties en vriendschappen wel gehad.

    @ Rick,
    Dankje

    @ Olijf,
    Je hebt nog wat jongere hormonen 🙂
    Eerder ervoer ik ook uit lust troost. Maar nu bezie ik dat dus echt heel anders.
    Het gaat niet verder dan wat er op dat moment gebeurt, ik vind het loshalen van dingen die er nog zitten, ook wel heel bijzonder.
    NIeuwe inzichten en toegeven en accepteren en kijken wat je daarna kunt doen.
    Dat gaat vanzelf hoor, is een proces.
    Ik zou dus niet meer vluchten in lust, het mag er wel na komen, maar niet als hoofddoel.

    @ Broekstukken,
    VRagen als: wie wil je zijn, doen me denken aan de rode kater uit Jan Jans en de kinderen. Napoleon.
    Het zijn wel leuke vragen, maar ze beperken je groei, want je zoekt naar antwoorden, in plaats van ontwikkeling.
    Wel een heel mooie vraag of er ruimte naast Vroems in die spiegel is. Ik las eerst: is er ruimte voor Vroems in de spiegel.
    Maar zoals jij hem stelt vind ik het beter bij me passen, al was het maar omdat ik dat wil. Misschien heb ik zelfs wel te krampachtig geprobeerd hem vast te houden.
    Er bestaan toch geen verkeerde vragen?
    Een vraag kan leiden tot veel meer dan de vraagsteller in gedachten had, en dan hij wenst, dan is het voor de vraagsteller een foute vraag omdat hij het antwoord helemaal niet wilde horen.

    @ Beeldspreker,
    Dankjewel voor je lieve berichtje

  9. Apiedapie zegt:

    Ja ik ben ook zo iemand die niet weet wat ik met mijn eigenwijze snuitje hierover wil opmerken en doe er – in respect en bewondering – dus het zwijgen toe. Weet je eigenlijk wel hoe ongelofelijk beeldend en voelend je schrijft?? Kijk daar ook maar eens naar in die spiegel, da’s heel diep kijken, maar het zit er. En door je schrijven spiegel je dat prachtig door naar je lezers en je geeft ze inspiratie, voor hun schrijven of voor hun leven. Oh, nu heb ik toch wat geschreven. Zucht.

  10. Appelvrouw zegt:

    Apie, dankjewel voor je uitgebreide reactie.
    Daar weet ik dan weer niets op te zeggen 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s