Herrie in de hemel

Dit verhaal schreef ik in 2006, na een hevige onweersnacht, toen ik bij Vroems sliep.

De hemel is wakker geworden.
Donar rijdt in zijn bolderkar over de wolken,
achtervolgd door Freya en haar strijdgodinnen.
Ze spelen al de hele middag.
De hitte druipt van hun hormonen.
Het vuur spuwt naar beneden.
Het raam rammelt.
Ik kruip omhoog, wil horen, geen onverwachte inval.
Ik zal voorbereid zijn als Donar binnenstormt.
Te bang om adem te halen.
Buiten valt iets op de grond. Het raam lijkt uit het kozijn te worden getrokken.
Grote dikke zweetdruppels van Freya vallen op de grond, slaan tegen het raam, op de tuintafel, in de sloot.
Door het gerommel in de hemel hoor ik niet meer wat er gebeurt.
Straks komt Donar door het raam naar binnen.
Mijn ogen sperren zich verder open om alles te zien, maar het is donker, als het gordijn maar niet zo verduisterend werkte, dan kon ik in de bliksemschichten hun gedaantes zien bewegen en wist ik wanneer Donar naar binnen kwam.
Hij zou mijn geliefde verminken, niet doodmaken maar verminken, ik kon niets zien, alleen maar horen. Mijn geliefde zou geen adem genoeg hebben om te schreeuwen, hij zou kreunen.
Maar geen armen en benen meer hebben om mij te beschermen.

Hij kreunt, draait zich nog eens om, want zijn oordoppen dempen het geluid, hij hoort niets, en ik wil hem niet wakker maken.
Helemaal alleen lig ik te wachten op Donar die ons zal verminken. Als hij mijn geliefde heeft ontdaan van diverse ledematen ben ik aan de beurt.
Donar zal mijn zere voet afsnijden. Ik zal nog verstomt van angst proberen hem weg te trekken. Maar Donar is sterker.
Ik durf niet naar mijn geliefde te kijken.

Alles wordt licht, ik kan precies zien wat er gebeurt. Het mes gaat over mijn been, en wijkt uit naar mijn hand. Naar mijn zere hand, en snijdt ze gezwollen vingers eraf en kerft een diepe wond naar de pols.
Ik kan geen enkel geluid uitbrengen.
Naast me hoor ik mijn geliefde weer kreunen, en hij kan niets voor me doen, want hij heeft alleen nog een gezicht.
Misschien als ik hem dood, als hij er niet meer is, dat hij niet langer hoeft te lijden. Zal ik Donar zo afleiden dat het mes recht in de keel van mijn geliefde snijdt.
“Liefste… oh, ik zou het niet kunnen, maar het moet want zo kun je niet leven.”

Snel spring ik uit bed en open de deur naar de badkamer.
De lucht is extreem donker, en bovenaan een lichte vlek.
Een bliksem die het hele zuiden verlicht, ik zie donkere wolken voor het licht.
Donar drijft af want Freya heeft een ander gevonden.
Walkuren

Lees ook de onweer van afgelopen zondag 23 maart 2014, die gepaard ging met een aardbeving.
Ik ben mijn hele leven al erg bang voor onweer.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Herrie in de hemel

  1. Onweer …….. geweldig fenomeen. Dichtstbijzijnde blikseminslag die ik ooit meemaakte was van ongeveer 10 meter afstand in een silo waarnaast ik onder een afdakje stond te schuilen.
    wat ben je dan even een klein mensje

  2. Rebelse Huisvrouw zegt:

    Ik vind het mooi beschreven. En nee, onweer hoef ik ook niet. Die bliksem en klappen – vind het ook altijd wat eng (hoewel ik niet zo bang ben als mijn oma. Die kroop létterlijk onder de tafel!)

  3. EJW zegt:

    Heftig verhaal. Ik heb weleens nachtmerries maar die vallen nog mee als ik dit lees

  4. Appelvrouw zegt:

    @ Henk,
    Ik vind het vreselijk eng hoor.
    Op de boerderij moesten wij s’nachts uit bed, aankleden, en naar de keuken om de tafel zitten. Alles in het donker.
    Doodsbang. Ons werd instructies gegeven wat te doen bij blikseminslag: eerst de staldeuren open en de koeien naar buiten jagen, en dan dit en dan dat.
    Hoe je jezelf moest redden weet ik niet.

    De grond zal wel heet onder je voeten geworden zijn!

    @ Rebelse huisvrouw,
    Je oma komt nog uit de tijd dat bliksemafleiders er niet waren vermoed ik.
    Vroeger kwam blikseminslag in huizen veel vaker voor.
    Ik heb het wel gezien in de buurt, alles in de fik.

    @ EJW,
    Na Vroems’s dood heb ik een heel jaar lang dergelijke, nog veel engere, dromen gehad. Die gingen veel verder over dood en verminking.
    heel af en toe heb ik dat nog, maar ik herinner het me gelukkig niet meer zo in detail, dan is het alleen een onbestendig gevoel gedurende de dag, met een paar droom flitsen.

  5. EJW zegt:

    Ik heb dat ook dat ik dromen soms onthou, Dan verkruimelen ze langzaam. Sommige dromen komen steeds terug, zoals die droom dat ik in den vreemde mijn auto ergens parkeer en hem niet meer terug kan vinden. Dan loop ik straat na straat af en zoek tussen al die auto’s die van mij.

  6. Appelvrouw zegt:

    EJW, en dat is een onheilspellend gevoel? Machteloos, boos, wanhopig? of juist berustend?

    Ik heb jarenlang van insecten gedroomd die zo groot waren dat ze me de weg versperden en me dreigend achteruit duwden en hun bek opende waar stinkende gier uitkwam.

    Maar ook van lieve poesjes die heel zacht en knuffelbaar waren echt een verrukkelijk gevoel,
    tot ze veranderden in tijgers en me verslonden 🙂
    Is leuk voer voor psychiaters. Want wat zou dat nou betekenen als je je auto in den vreemde zoekt?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s