Schandelijk

“Wat heb je voor verrassing voor me als ik terugkom?” vraagt ManB. Het is eigenlijk al geen verrassing meer als ik iets doe/verander. Het gebeurt iedere keer als hij weggaat. Ik kan natuurlijk niet vertellen welke klussen van de kluslijst ik laat doen dus probeer ik zo onschuldig mogelijk over te komen, maar dat spelletje kent hij ook allang.
“Als je terugkomt woont je moeder hier.”
Zijn zucht klinkt opgelucht maar misschien verbeeld ik het me.
Als hij weet wat ik laat doen gaat hij vast niet op vakantie!
Dat ik me al een tijdje verheug op een heel spannende affaires als ik alleen ben, onbeperkt in tijd, zelfs in het weekend, dat vertel ik niet, ook niet dat ik er zelfs drie voor in mijn favorietenlijst heb staan. Daarom doe ik aan afleidingstactiek.
“En ik ga als eerste de rommelkamer opruimen zodat je moeder daar in kan.”
“Echt?”
Ik weet dat die rommelkamer een doorn in zijn oog is want hij had hem eerder voor zich alleen en nu heb ik de helft in gebruik genomen. Ik smijt er van alles in wat ik op mijn kamer niet wil hebben, het is zo onderhand totaal onoverzichtelijk geworden.
Maar aan al die rommel wil ik nu niet denken, maar nog even van hem genieten.
Het komt ineens zo dichtbij dat hij heel ver weggaat, 4 weken lang.

Al die tijd moet ik iedere dag zelf de afwas doen.
Aan wie moet ik vragen hoe Audition ook alweer werkt, en wat als ik computerproblemen krijg.
Stel dat de stroom uitvalt, of de verwarmingsketel bijgevuld moet worden.
Ik weet zelfs niets meer van de administratie.
Wat als de banden van mijn fiets opgepompt moeten worden.
En als ik nou zelf belastingaangifte moet doen, waar ligt alles!
Waarom moet hij nou toch zo nodig naar de zinkende stad Jakarta! Groot deel is inmiddels overstroomt.

Als hem iets overkomt kan ik niet eens naar hem toe.
En als hij mocht overlijden…
Spoken.
Herinneringen.
Laten we nog even samen liggen, dicht bij elkaar.
Tegelijkertijd voel ik me schuldig tegenover Vroems.
Ik worstel met gevoelens dat ik Vroems nu in de steek laat omdat ik me zo innig bij een ander neerleg. Vooral nu, 9 februari, 3 jaar geleden, begon de palliatieve sedatie die hem na een week nog niet in slaap had.
Mijn voornemen om de meest spannende affaires aan te gaan lijken me ineens zo schandelijk.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

13 reacties op Schandelijk

  1. Wij zijn allemaal gevangen in verhalen. Er aan ontsnappen kan niet want dan weet niemand meer over wat en wie we het hebben. Verhalen vertellen is een troost zolang er andere zijn die de woorden die je schrijft begrijpt en verstaat; leven de verhalen door, maar… of je precies kan vertellen wat je bedoelt? Daarom blijft het zo moeilijk, het blijven woorden.

    Groet,
    Robert Kruzdlo

  2. Het zijn moeilijke tijden voor verhalen. Hoe zwaar dan ook, woorden blijven woorden. Hoe goed we ze ook zoeken we zijn nooit tevreden.

    Groet,
    Robert Kruzdlo

  3. Taal blijft een spel, woorden blijven woorden, het is moeilijk de werkelijkheid te beschrijven. Groet

  4. Robert Kruzdlo zegt:

    Je kunt het mooi op jouw manier vertellen.

    Groet

  5. Dus je hebt de knoop doorgehakt en gaat niet mee! Terwijl het daar zonnig en warm is!
    Ik kan me indenken dat je gedachten weer even terug gaan in de tijd, naar Vroems. Het is elk jaar opnieuw een beetje afscheid nemen. ..

  6. reinejragolo zegt:

    Het wordt de komende maand zo koud dat de mensen hun kleren aanhouden in bed.
    Daarom zal het allemaal wel loslopen.

  7. Natuurlijk is een getrouwde vrouw die er spannende affaires op nahoudt schandelijk maar ik wil wel graag alle ranzige details lezen 🙂

  8. EJW zegt:

    Als je iemand nog zo dicht bij je voelt kun je dit soort (schuld)gevoelens hebben. Als buitenstaander is het moeilijk om daar een mening over te hebben. Toch denk ik dat je voor meer mensen gevoelens van liefde kunt hebben zonder dat je iemand tekort doet.

  9. Appelvrouw zegt:

    @ Robert,
    Je was in de spambak gekropen vandaar dat er geen reactie zichtbaar was.
    Komt denk ik door je mailadres, weet ’t niet zeker.
    Dus allemaal heb ik ze zichtbaar gemaakt, want ik vind het wel aardige reacties.

    @ Rebelse huisvrouw,
    Dat was geen overweging, mijn motto is: eigen land eerst (ik kan het niet vaak genoeg zeggen). Ik wil alleen op fietsafstand van huis zijn.
    Dat weet ManB ook al eeuwig. Hij probeert me wel over te halen maar ik ben al moe als ik bij de bushalte ben.
    Laat staan dat gedoe op schiphol, en het minivliegtuigje waar je opgeplakt zit, 15 uur vliegen.
    Een mens moet wel van zelfkastijding houden om daar aan te beginnen.
    Het is trouwens heel vochtig in Indonesië, echt geen lekker klimaat voor mijn gewrichten.
    Ik heb liever Scandinavie, een dikke muts er bij op.

    Je herkent het vast wel, dat je niet echt in gedachten teruggaat, een dierbare overledene is bij je.
    Je vergeet hem geen moment, maar bent er niet altijd van bewust.
    Ik ervaar het niet als afscheid nemen, maar dat bedoel je vast heel anders.
    Voor mij is het liefde, die ik dan extra oproep, óók de pijn die daarbij komt wil ik niet uit de weg gaan, die versterkt het gevoel van liefde alleen maar.

    @ Reine,
    Bof ik even!

    @ Henk,
    Vooral schoonmoeder vindt het een schande, maar die vond sex toch al nooit zaligmakend (vertelde ze me eens).
    Pas maar op dat ik niet die ranzige details ga beschrijven 🙂

    @ EJW,
    Dankje voor je begrip 🙂
    Ik weet ook dat ik Vroems niet tekort doe, verstandelijk. Hij vond dat ik niet te lang om hem moest treuren, en met ManB moest leven.
    En zo braaf als ik was…
    maar hij vond dat ik niet met vreemde mannen mee moest gaan.
    En dat was ik eerst ook niet van plan, maar nu ik op advies van de allesheler Maca slik krijg ik vreemde fantasieën.

  10. Vroems wilde graag dat je zo gelukkig mogelijk door leeft. Op welke manier je dat ook invult, als je het maar doet 😉

  11. Schamen, ooit droegen ze je het op en soms kan ik me zomaar voor iets schamen. Vaak ook plaatsvervangend. Ik denk dat ik door de schuld+schaamtecultuur van huis uit een alien ben in een wereld die met ‘spijtbetuigingen’ alles schoon wast en zich nergens voor schaamt of schuldig wenst te voelen….

  12. broekstukken zegt:

    Sorry appelvrouw maar bij die laatste zin hierboven verbleekt jouw ook al zo mooie stukje.

  13. Appelvrouw zegt:

    @ Kitty,
    Of hij dat wilde weet ik echt niet 🙂
    Maar het is zo dat ik alleen zelf kan bepalen wat mij gelukkig maakt… eugh, gelukkig is een mooi woord, ik vind het wel iets te hoog gegrepen 🙂

    @ Artafterallart,
    Ohja, toen kregen we vijgeblaadjes, maar ik kreeg een wilgetakje!

    @ Martin,
    Dankje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s