Tekenen

Begin jaren 80 besloot ik tekenles te nemen.
Al had ik slechte ervaringen met tekenen, als kind had ik er ook een vreselijke hekel aan.
Dat kwam omdat ik niet kón tekenen en de meester me eens flink voor gek zette voor de klas.
Dat verhaal schreef ik al lang geleden maar plaats het nier nog eens,
010
(jaja, maar ik ben nooit kunstzinnig geworden)


TEKENEN
.

Voor de derde keer loop ik naar het tafeltje voor in de klas waar de puntenslijper
op staat. Ik blijf extra lang draaien zodat ik niet zolang hoef te tekenen.
Een cijfer krijg nooit omdat het zo slecht is en nergens op lijkt. Waarom andere
kinderen het zoleuk vinden begrijp ik echt niet.
“Appeltje,” zegt de meester geërgerd, “hou eens op met dat slijpen.”
Langzaam trek ik het zwarte potlood terug uit de slijper en zie een vlijmscherpe
punt. Ik voel er eens aan met mijn vinger… Wat zou die lekker over zijn wang
krassen, of in zijn oog prikken, fantaseer ik teruglopend naar mijn tafeltje achter
Didi. Op het papier haal ik eens flink uit met de scherpe zwarte punt. Altijd weer
dat vreselijke tekenen, wat heb je d’r aan. Je leert er ook nog eens niets van.
En ik kras nog een extra hard waardoor de punt alweer breekt.
“Tekeningen inleveren”, hoor ik in de verte, en kras door met een groen potlood.
Ik schrik als de tekening van mijn tafel wordt gerukt.
“Wat is dit?” vraagt de meester kwaad.
Ik zeg niets, blijf naar het groene potlood kijken.
Hij trekt mijn hoofd via mijn oor opzij, “kijk me aan, als ik tegen je praat.”
Ik kijk hem niet aan. Mijn oor fluit heftig als hij terug loopt naar zijn tafel
voorin de klas. Ik heb nooit gezien dat hij andere kinderen sloeg. Maar ik ben
lastig, zegt hij, en ik heb toch geen moeder die voor mij opkomt.
Hij houdt de tekening omhoog, “Kijk, dit heeft Appeltje gekrast”, zegt hij luid, en
er ontstaat een gegrinnik.
“Wat is dit?” vraagt hij me wijzend naar een zwart figuurtje.
“Een bloem.”
“Waarom is die zwart?”
“Omdat hij in de zwarte aarde niet gezien kan worden.”
De kinderen beginnen harder te lachen.
“Zwarte bloemen bestaan niet,” zegt hij kortaf, “het is lelijk. Wat voor kleuren
hebben bloemen?” hij kijkt de klas rond. Er worden veel kleuren genoemd, zelfs blauw.
Ik geloof er niets van, blauwe bloemen bestaan helemaal niet. Bloemen zijn alleen maar
geel, paardebloemen, boterbloemen, kamille, en zelfs madeliefjes hebben een geel hartje.
Alleen mijn bloemen zijn zwart, zodat niemand ze kan vertrappen.
“En wat is dit dan voor gekras?” vraagt hij wijzend naar een groen figuur.
“Een schaap”, zeg ik schuldig.
De klas buldert.
“Waarom is die groen?”
“Omdat hij in het groene weiland niet gezien kan worden.”
“Haaa, ha, haaa”, joelen de kinderen.
“Schapen leven toch in kuddes, waarom is deze alleen?”
“De andere schapen vinden dit schaap niet leuk omdat-ie groen is, en niet net als zij
beige, of donkerbruin.” Ik schaam me, iedereen lacht me uit. Deze tekening vind ik
juist zo mooi. Eindelijk een tekening die geslaagd is, zoéén die ik wil bewaren.
Een eenzaam groen schaap op een groene hoogte omringd door zwarte bloemen in zwart
zand. De meester verscheurt de tekening en werpt hem in de prullenbak.
“Bord schoonmaken, en de klas vegen.”
Joelend verlaten de andere kinderen de klas.
Ik veeg de vloer. Als ik de prullenbak leeg in het achterhok raap ik een snipper van
de tekening op en bekijk hem aandachtig, vechtend tegen een traan. Woest knijp ik
het samen en gooi het ver van me af het hok in.
De zwarte bloem die niet vertrapt wilde worden.

.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jonge jaren en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

11 reacties op Tekenen

  1. Robert Kruzdlo zegt:

    IK leef met u mee, al is het weer lang geleden. Ik raad u aan veel tekeningen te maken en die voor straf als prop het afvalhok in te gooien. De beste therapie die er is.

    Groet

  2. Rebelse Huisvrouw zegt:

    Ooo Appeltje, wat een verdrietig maar ook weer heel mooi verhaaltje. Ik heb de Woelmuis site net even bekeken: wat staat er veel op en wat schrijf je al lang! Zo af en toe een verhaaltje herplaatsen zou – denk ik – heel leuk zijn, er zit genoeg tussen dat de moeite waard is.

  3. Een psycholoog had vast wel raad geweten met jou tekenstijl maar of je daar nou mee gediend bent ?

  4. Dauw zegt:

    Met zo’n prachtverhaal bovenop die tekening had je van mij een 9 + gekregen en mocht je een bank vooruit voor originaliteit. Die leraar geef ik niet eens een vijf voor zijn gedrag, sapperloot. Dat is de reden waarom zoveel mensen van zichzelf vinden dat ze niet kunnen tekenen. Erg toch? Zoals Robert zegt : oefenen en doorzetten. Iedereen kan tekenen, mits wat volharding.

  5. Appelvrouw zegt:

    @ Robert,
    Nou, het valt mee hoor, ik ben er overheen gekomen. Van wat ik later vrijwillig maakte heb ik een heel kleine selectie bewaard.
    Tekenen zit er nu niet meer in.

    @ Rebelse huisvrouw,
    Er waren wel meer vervelende voorvallen maar ik ehb toch niet geleden onder de pesterijen omdat ik toch weer in mezelf kroop.
    Ik vind de verhalen die op de woelmuis site staan nogal langdradig, lange zinnen waar ik zelfs soms over struikel.
    Zo ergens later vind ik een paar heerlijke verhalen die niet over vroeger gaan.
    En in de tijd met Vroems.
    Die kracht/energie ben ik helemaal kwijt. Dus geen gek idee af en toe iets ouds te plaatsen.

    @ Henk,
    Ik lach om interpretaties van psychologen, ik weet er zelf ook wel raad mee 🙂

    @ Dauw,
    In die tijd waren leraren niet zo begaan.
    Helaas kan ik niet meer tekenen, al 27 jaar niet meer, zo rond mijn 27e heb ik heel veel, zo niet alle, hobbies los moeten laten omdat mijn handen niet meer wilden. Nu moet ik echt alle bezigheden verspreiden over de dag en voor veel dingen heb ik wel hulpmiddelen (keukenmachines, vlijmscherpe mesjes, elektrische schaar, kromme (reuma) vork, en luisterboeken, en nog heel veel meer.

  6. EJW zegt:

    Een verhaal dat bijblijft. Zelf kan ik ook niet tekenen of zodanig dat het weer grappig wordt. Toevallig ben ik ook met een stukje bezig over tekenen al gaat het niet zo diep. Wat is dat toch met die juffen en meesters van vroeger, of hebben wij het toevallig slecht getroffen. Woelmuis ga ik verder lezen. Had al een paar stukjes gelezen in mijn vakantie vorig jaar..

  7. Appelvrouw zegt:

    EJW,
    Volgens mij schreef je ook een keer ergens dat je tekenstijl vergelijkbaar was met de mijne.
    Ik ben benieuwd naar je tekenstukje, het is vrijdag, dus wie weet komt het straks!
    Waar websites al niet goed voor zijn he. Deze heb ik al een jaar of 12, in onveranderde versie.
    Ik hou ook niet zo van veranderen, zelfs in huis niet, als het eenmaal staat verplaats/verander ik het nooit meer.
    Maar nu ken ik de inloggegevens van woelmuis ook niet eens meer 🙂 dus dat staat er nu voor altijd, zolang ze bestaan.

  8. Pingback: 1e opdracht: laat zien wat je kunt | Appelvrouw

  9. reinejragolo zegt:

    Je zult je leraren wel vaker tot wanhoop hebben gedreven met je antwoorden.

  10. Elke minkukkel kon vroeger altijd nog onderwijzer worden, zelden was dat uit bezieling. Enig pedagogisch inzicht was meestal ver te zoeken, daar kan ik ook nog wel wat schrijnende voorbeelden van ophoesten. Er zijn zo heel wat kinderzielen gekwetst…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s