Een van de vele enge jaarwisselingen

Oorspronkelijke titel: Hij nam me mee naar zijn huis

19.00 uur.
Ik lag in het donker in bed en hoopte dat het gauw morgen was, of liever 3 dagen verder. Het huis was stil, iedereen was wel naar iemand toe.
Zolang ik het licht uithield hoefde ik niets te zien en was ik niet écht alleen.

De voordeur sloeg dicht, de groepsleider kwam kijken, dat was zijn plicht.
Zoals gewoonlijk had ik geen geen plekje om naar toe te gaan.
Mijn thuis was het tehuis. Normaal gesproken was dat fijn. Maar toen iedereen weg was, was er de confrontatie, de herinnering, en dat uitgeholde gevoel; vertrapt, vergooit, als een opgebruikt voorwerp in een put gesmeten. Vloekwoorden en een blauw lichaam. Zoek jij het verder zelf maar uit als je niet wilt zijn zoals wij willen, je bent niet meer van ons. Dat laatste was wel fijn, niet meer van hun zijn maar van mezelf. Niet meer geleefd worden maar zelf leven.
Maar… zelf leven als niemand het je geleerd heeft valt niet mee. Er was ook niets of niemand meer uit het verleden, alles was herinnering.
Ik kwam in een nieuwe wereld.
Als een asielzoeker dwaalde ik door een wildvreemde grote stad met de kinderbescherming die voor mijn welzijn zorgde. Tenminste dat stond op papier, mijn voogdes zag ik hooguit eens per maand een uurtje maar ik vertelde nooit iets.
Van het tehuis kreeg ik eten, zakgeld en regels.
Het nieuwe leven was niet slecht, het was alleen alsof ik droomde, alsof ik er niet was, het was niet mijn leven, want dat had ik nog niet. De jaren ervoor was ik geleefd, was alles voor me bepaald, zelfs wat ik denken moest.
En toen plots moest ik alles zelf doen en bedenken met niemand op terug te vallen. Wie zou ik vertrouwd hebben? Een voogdes die ik zelden zag? Groepsleiders die steeds wisselden?

De voetstappen van de groepsleider kwamen dichterbij mijn deur. Ook al had ik het licht uit en geen muziek aan, hij wist dat ik er was.
Doorlopen, doorlopen, schreeuwde het in mijn hoofd.
Maar natuurlijk liep hij niet door.
Hij mocht me niet alleen laten volgens de regels.
Zo stom als ik was had ik ’s middags tijdens zijn ronde verteld dat ik nergens naar toe zou gaan, dat ik gewoon thuis bleef, zoals alle andere avonden.
Ik was toch al doodsbang voor vuurwerk dus de straat durfde ik niet eens op.
Maar hij mocht me echt niet alleen laten, zei hij, daarvoor was ik te jong en hij te verantwoordelijk.
Wilde ik niet met hem mee? Dan hoefde hij niet voor mij alleen in het pand te zijn, en kwam toch zijn verplichtingen na, en ik zat ook niet zo alleen.
Echt erg was het niet om alleen te zijn maar fijn vond ik het op dat moment ook niet.
Ik kleedde me aan, een beetje opgelucht; niet meer in het donker,
en een beetje teleurgesteld; confrontatie met de eenzaamheid want het licht aan en andere mensen maakte alles zichtbaar.

Naast elkaar liepen we naar zijn huis.
Er klonk geschreeuw van kinderen. Een vrouw holde de trap op.
Ik wist niet eens dat hij getrouwd was, dacht dat we gewoon rustig met zijn tweetjes zouden zijn.
Zij spraken niet met elkaar, zelfs geen groet, en de vrouw zei niets tegen mij.
Hij wees me een stoel en de tv stond loeihard. Ik had altijd een hekel aan tv, ik had er zelf ook geen.
Boven holden en schreeuwden kinderen.
De spanning was om te snijden.
Ik was natuurlijk niet gewenst, zoals ik nergens gewenst was. Iets dergelijks had ik al twee keer eerder meegemaakt.
Wat had ik een spijt dat ik was meegegaan.
Een kijkje in het leven van groepsleider, dat had ik nooit gewild. In herfstvakantie was ik al bij een leidster geweest die alsmaar zat te knuffelen met haar man, daar werd ik ook niet goed van.
En nu dit hier.

Om 21.00 uur voelde me eenzamer dan om 19.00 uur en deed mijn best de tijd uit te zitten achter de tv zodat hij tenminste bij die vreselijke kinderen en die chagrijnige vrouw kon blijven. Die vrouw liep alsmaar af en aan en sloeg met de deuren, de kinderen heb ik niet gezien, alleen gehoord.
De groepsleider zat bij mij in de kamer tv te kijken naar van die rotzooi die ze vaak op oudejaar uitzenden, de zogenaamde gezelligheid. En ik dacht aan mijn moeder die dit soort rotzooi leuk vond, dan moesten we met zijn allen om de tv zitten en dan moest het gezellig zijn met het verplichtte glaasje bitter lemon, want dat vond zij zo lekker en daarom moest ik het ook drinken. En ik lustte het niet! Geen prik in mijn drinken. Maar water mochten we gek genoeg niet drinken.
Ik haatte die gezelligheid, die valsigheid van het onechte gezin.
En nu zat ik in een ruziegezin, ik voelde me bang en schuldig, niet echt heel anders dan vroeger thuis.
Waarom woonde hij niet alleen, dan hadden we samen op de bank kunnen zitten, ik dicht tegen hem aan en hij zou me als een vader omarmen en door mijn haren strelen. Als een echte vader bedoel ik. Maar ik was ook bang voor vaders dus het had niet gekund.

23.30.
Mijn hart bonsde hevig.
Straks zou het vuurwerk beginnen en hoe kwam ik dan thuis?
Straks moest ik hem en zijn vrouw kussen.
Kussen, ik gruwelde ervan! Natte kussen met vette oliebollensmaakjes op je wang.
Wat moet je zeggen: gelukkig nieuwjaar? Als je het oude niet eens goed kon uitzitten?

Ik ging naar huis, voordat het middernacht was. Naar mijn eigen thuis, mijn kamertje van 3 bij 2, daar waar ik woonde en alles was wat ik bezat. Waar geen ruzie was waar niemand elkaar beledigde of kapot wou maken uit onvrede met zichzelf.
Dag meneer, dag mevrouw.
En ik stond op straat.
Doodsbang voor het vuurwerk liep ik langzaam van de kilte van het gezin weg.
Onderweg vlogen de rotjes over mijn oren de lucht in, ik zou zeker gehoorbeschadiging oplopen.
Ik huilde van angst, zonder tranen want die had ik allang niet meer.
Er was niemand op die hele grote wereld voor mij. En ik liep langzaam, heel langzaam nergens heen.

Het was winter op 31 december, ca38 jaar terug.
Er lag sneeuw op de straten, zoveel zelfs dat er geen auto’s op konden rijden.
En toch was het geen sprookjeswinter,
het was een heel echte.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jonge jaren en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

13 reacties op Een van de vele enge jaarwisselingen

  1. olijf zegt:

    Wat dapper dat je bij dat ruziegezin weg durfde te stappen, oudejaarsavond in. Oudjaar is zo’n rare dag, grimmig en opgefokt vaak. Ik ben dan nog jarig ook. Nog even en dan begint het alledaagse. Ik kijk er naar uit. Zwaai!

  2. luuk1945l zegt:

    Een blog als dit kan ik niet liken.
    Dat oudejaarsgevoel van eenzaamheid in familie, dat ken ik ook heel goed, al was mijn situatie toen niet als die van jou.

  3. Dat die groepsleider zo graag naar huis wilde. Voor hem leek het me ook niet onaangenaam om de jaarwisseling samen met jou in het tehuis te vieren. Hoewel dat ook wel wat griezelig klinkt. Maar je hebt het misschien nog wel een beetje getroffen, als je de verhalen hoort van de tehuizen in het katholieke zuiden. Wat niet wegneemt, dat je verschrikkelijke herinneringen aan dergelijke feesten hebt overgehouden. mensen lijkenover het algemeen toch wat humaner geworden te zijn. Maar jij bent nu jij en je viert lekker alles, zoals jij dat zelf wilt. je staat rechtop, kijkt de mensen recht aan en zegt, ‘ik ben Appelvrouwtje, wie ben jij…’
    Een heel gelukkig nieuwjaar gewenst, Appelvrouwtje. 😎

  4. Je lijkt er aardig bovenop gekomen. Knap. Beste wensen voor ’14.

  5. Als je niet beter zou weten zou je denken dat het een grimmig sprookje is. Een akelig verhaal Appeltje. Ik kreeg het er koud van.
    Toch een fijne jaarwisseling en alle goeds voor 2014.

  6. Appeltje zegt:

    @ Olijf,
    Het was misschien wel dapperder geweest om te blijven.
    Zo vreselijk! Ik had er veel te lang gezeten.
    Oh, jarig op oudjaarsdag. Dan wordt je vergeten, krijg je kaartjes tegelijkertijd met kerstkaarten.
    Zou mij trouwens wel fijn lijken, nee ik kan mijn verjaardag niet vieren, ik moet oliebollen bakken.
    Ideaal! En natuurlijk geen oliebol bakken maar lekker op de bank met een boek.
    Zwaai terug, dat kun je wel gebruiken na een ingrijpend 2013.

    @ Luuk,
    Geen situatie is gelijk, en ik denk dat er in veel families een hoop ellende is.
    Hoeveel mensen vinden het nu echt heel leuk om het te vieren?
    Hoeveel zitten er verplicht bij elkaar terwijl ze liever thuis waren?
    Dat schipperen vind ik ook wel eens lastig vooral omdat het ieder jaar weer terugkomt.

    @ Babbelegoegje,
    het kan wel dat die vrouw boos was omdat hij mij meenam.
    ER was ook wel eens een vrouw van een groepsleider boos omdat hij me hielp verhuizen, terwijl mijn zus me een dag van tevoren liet barsten.
    Ik weet niet wat er was, maar dat ze niet redelijk konden communiceren verbaasde me. Het was een van de leukste groepsleiders met wie ik goed op kon schieten en soms kwam ik in zijn kantoortje wat praten. Hij was rechtvaardig en consequent.
    Ik had hem ook nooit achter de tv verwacht met zulke programma’s.
    Eerder was het veel akeliger in tehuizen, dat was voor mijn tijd, of elders, want ik had het heel goed.

    Ik ben inderdaad nu mezelf. En heb geen reden me te forceren zoals toen.
    En van alle moeilijke dingen kun je ook rechterop gaan staan om jezelf te bewijzen dat je gegroeid bent.
    Het lijkt me niet dat ik er nog onder lijd, het leven is doorgegaan, er kwamen mensen aan wie ik me op kon trekken, er kwamen nieuwe kansen, nieuwe mensen, liefde, en nog meer liefde. Ik mag blij zijn met mijn karakter, hoe latig het soms ook was voor anderen. Het was mijn overlevingsmechaniek.

    Dankje voor je wens. Jij ook een gelukkig nieuwjaar, Babbelegoegje.

    @ Dick,
    Bloggen heeft me gesterkt. De liefde heeft me gesterkt, en mijn wil om vrij te zijn.
    Daar kan ik niets aan doen, ging vanzelf.

    Jij ook de beste wensen.

    @ Rebelse huisvrouw,
    Helaas zullen er nog steeds van dit soort dingen gebeuren, in andere settings, maar de eenzaamheid van verstootte kinderen zal wel altijd blijven als een grimmig sprookje. Hopelijk komen zij er ook goed uit op den duur, al zal er altijd een litteken blijven dat steekt bij slecht weer. Maar ik heb me nooit slachtoffer gevoeld, ook niet willen zijn. Alleen erkenning, is belangrijk, want met erkenning krijg je ook steun, of zoals ik het wel eens noem: een rekstok om je aan op te trekken.
    Ik ga geen jaarwisseling vieren, blijf lekker rustig thuis, ManB ook, en we doen de tv niet aan, ook al is hij een echt tv mens. DAt is het enige wat ik van hem heb gevraagd dit jaar. Even een avondje geen tv.
    Jij ook alle goeds.

  7. Bad memories …….. Toch ga ik je alle goeds voor 2014 toewensen, hoe cliché het misschien ook klinkt

  8. Appeltje zegt:

    Henk,
    Misschien heb ik wel de irritante eigenschap dat ik die bad memories ook koester in die zin dat ik daarmee mezelf troost. En veel positieve ervaringen rond jaarwisseling (en kerst) heb ik ook niet en had ik ze wel, dan was er niets over te vertellen 🙂
    Dank voor je cliché. Ik neem het aan.

  9. een jaarwisseling die je lang bijgebleven is. als ik het zo lees was het gunstiger geweest om op jouw plek te blijven. dat de komende jaarwisseling voor jou een mooie herinnering zal achterlaten; al was het maar ter compensatie.;)

  10. Tradities zeggen mij niets, behalve dan dat ze er zijn om gebroken te worden. Beleef iedere dag als je laatste, vier iedere dag oudjaar. Zoiets. Ik wens je wel graag een bevredigend komend jaar Appelvrouw, waarin je op goede en liefdevolle momenten terug kunt kijken op de volgende oudejaarsavond. Proost!

  11. Appeltje zegt:

    @ Kitty,
    De meeste jaarwisselingen die indruk maakten herinner ik me nog goed, tenminste de rode draad ervan, niet altijd alle details. Zoals die keer dat een man met een mes achter zijn vrouw aan zat die een baby in haar armen had. Dat was een vreselijke ervaring.
    Maar er waren gelukkig ook heel erg veel die ik me niet herinner omdat ik gewoon lekker alleen thuis was.

    @ Mokums meisje,
    Ik zou niet iedere dag als mijn laatste willen leven, zou me erg zwaarmoedig maken. Voor mij is het meer dat ik iedere dag.. nou ja, veel dagen, hoop op iets bijzonders, dat ik lekker fit word of er iets heel bijzonders gebeurt wat me blij maakt.
    Proost! Ik neem een lekker kopje groene thee met een appelflap, zonder flap.

  12. Blewbird zegt:

    Chilling. De rillingen. Mijn ‘like’ voor de oprechtheid en om je een hart onder de riem te steken.

  13. Appeltje zegt:

    Dankje Blewbird.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s