Een vrije middag

Op zaterdag 30 november 2013 begon mijn dag pas om 8.30.
Bewegen voor je ontbijt, zei allesheler, dat deden ze in de oertijd ook.
Ja, maar toen waren de mensen nog niet zo slim dat ze een koelkast en diepvries hadden uitgevonden. Ze hadden zelfs geen computer om online boodschappen te doen.
Zij moesten eerst door de rimboe achter een hertje aanhollen, daar namen ze alle tijd voor zodat het hertje niet al te bang werd want dan krijg je stressvlees.
Ik moet dus iets anders bedenken om te bewegen dan achter een hertje aan te hollen.

Eerst maar douchen, al weet ik niet waarom, een mens wordt tegenwoordig toch meer vervuild door drink en douchewater dan van ons eigen zweet.
Na het aankleden ben ik alweer doodmoe. In de keuken kijk ik wat verdwaasd om me heen.
Bijna zou ik vervallen in mijn oude gewoonte door de koelkast open te trekken en me af te vragen wat ik moet eten.
U bent toch maar gezegend met het sneetje brood met pindakaas!
Ik wil naar bed en niet bezig zijn met eten.
Toch maar een bak biologische volle yoghurt met banaan, kiwi, peer en walnoten.
Hopelijk krijg ik geen gezeik dat het een verkeerde combinatie is. Blij dat ik iets te eten heb.
Met gesloten ogen werk ik het weg, mijn ogen willen niet meer open.
Eerst maar weer naar bed en dan mijn Alfa Romeo ophalen die Olga me stuurde.
Gisteren had ik hem al kunnen ophalen maar toen moest ik zo nodig het terras schrobben omdat het regende, dan heb je gratis water. Maar het hielp helemaal niets tegen de groene aanslag. Al dat natuurvriendelijke gedoe werkt helemaal nergens voor, dat kun je net zo goed niet kopen. Vroeger hadden ze tenminste fijne rigoureuze middelen, maar zelfs het bleekwater van nu is al niet meer schadelijk. Dus ik zal wel weer een paar keer uitglijden over groene tegels. Dan moet u niet mij de schuld geven, komt echt door al die mileuvriendelijke troep waar notabene ook nog eens een kindvriendelijke sluiting op zit, ze bedoelen een artrose en reuma onvriendelijke sluiting!

Ik val al in slaap voor ik in bed lig.
Twee uur later vraag ik me af of ik die Alfa wel op moet halen, 6 km is ineens zo ver, vooral omdat ik die ook weer terug moet.
Beneden zit ManB in de luie stoel met zijn tablet op schoot, en de muziek een paar standjes te hoog voor mij. Snel zet hij de muziek af als hij mijn gezicht ziet.
Onweer!
Ik kan niet tegen muziek, ik kan al ruim twee jaar niet meer tegen muziek, eens heeft hij geprobeerd het me op te leggen: vroeger vond je dat altijd zulke mooie muziek.
“Vroeger was ik iemand anders.”
Het heeft een tijd geduurd voor hij de muziek uit zichzelf uitzette of er niet meer over zeurde.
Maar hij probeert het toch af en toe, en in de auto heb ik helemaal niets te zeggen, daar staat altijd klassieke muziek aan, dat is mijn eigen schuld, zegt hij. Vroeger, toen ik nog auto kon rijden zei ik altijd dat degene die reed bepaalde wat voor muziek er gedraaid werd.
Dus voortaan heb ik oordopjes in, in de auto.
Ik kan gewoon nergens meer tegen, het wordt steeds erger.
Als hij tzt wil scheiden snap ik het wel. Maar ik beloof echt dat ik de hele zomer weer ga kamperen, zodat hij het rijk weer voor zichzelf alleen heeft (en ik weer eens vrij, maar dat zeg ik natuurlijk niet)

Alle bio kip die we gisteren kochten moet ik nog braden.
Ondertussen verwerk ik een veel te grote zak boerenkool, fruit een ui in kokosolie, snijd pastinaak in kleine stukjes en doe dat er bij in.
Met de gare boerenkool en een handvol verse walnoten is dit mijn lunch.
Ook nu eet ik weer met gesloten ogen.
Ik moet alweer naar bed. Als ik alleen woonde zette ik ook een bed hier in de woonkamer.
Zonder af te spoelen strompel ik weer naar boven twee trappen op, wat een afstand!
Halverwege de trap kom ik ManB nog tegen. Hij moet werken en gaat daarna door naar broer waar hij blijft eten.
Oh heerlijk, waarom zei hij dat niet eerder, had ik er naar uit kunnen kijken.

Twee uur later word ik wakker. Wat lig ik heerlijk. Laat die Alfa nou maar staan, die haal ik maandag wel op. Ik wil de hele middag in bed blijven, wat is het hier heerlijk. En ik hoef niet op tijd het eten klaar te hebben of mijn: ‘fijn dat je thuis bent schat’, gezicht op te zetten.
Wat begrijp ik Vroems toch altijd goed toen hij vaak zei dat hij alleen wilde zijn, dat hij niemand wilde voelen in zijn buurt. Toen begreep ik dat ook wel, maar nu nog beter. Hij was waarschijnlijk nog veel vermoeider dan ik.
Het gaat niet om de persoon, maar om je eigen gevoel van rust, geen stoorzenders alsjeblieft, ongeacht wie het is.

Ik voel me zo ontspannen dat ik wil huilen, maar ik weet nog niet waarom. Bedenk een reden!
Grien eens lekker al je ellende weg over dit prachtige bestaan van slapen, boodschappen, koken, afwassen, eten, slapen, wachten, wakker proberen te worden, koken, eten, opruimen, afwassen, slapen.
Dat ene traantje zet ook geen zoden aan de dijk. Zelfs als ik me op mijn andere zij draai komt er geen huilbui waar ik zo’n zin in heb.
Zou ik soms in de overgang zijn? Wie wil er nu gewoon zomaar huilen?
Hoeveel zou ik wegen, zou ik al weer wat zijn afgevallen? Er moet toch een beloning tegen over dit strenge dieet staan. De vermoeidheid is nog geen grammetje veranderd. Al die zandlopers en goeroeaanbidders liegen, of mankeren niets anders dan dat ze niet zelf kunnen denken maar een leider nodig hebben, en dáár knappen ze enorm van op. Niet van het eten. Allemaal placebo effecten.
Want bij mij gebeurt er niets, ik blijf hondsmoe.
Misschien heb ik kanker.
Och god, nu word ik ook al een hypochonder, net als mijn moeder. Dan krijg ik straks ook diabetes type 2 en krijg ik op mijn 65e de eerste duidelijke dementie verschijnselen, en zet ik misschien ook wel de gaskraan open en steek ik spijkers in het stopcontact, of wil ik heel graag in het ziekenhuis liggen.
Gofvdr. Waarom heb ik dat achterlijke wijf als moeder gekozen!
Mijn hoofd tolt, waarom kan ik niet gewoon aan leuke dingen denken.

De buurman is naast mijn hoofd aan het klussen, af en toe hoor ik hem timmeren.
Hij is heel aardig en heel actief, altijd bezig, 72 jaar en doet nog alles wat zelfs ManB niet meer kan (niet meer doet bedoel ik).
Buurman heeft 3 kleinkinderen, dat zijn al pubers, waar hij vast en zeker sinterklaassurprises voor maakt.
Ik zie zijn ingespannen gezicht zo voor me aan de andere kant van de dikke muur die ik nog wel van geluidsisolatie heb voorzien. Het timmeren komt er toch doorheen.
Even geniet ik bij het horen van zulk gezellig bezig zijn.
Klop klop klop.
Heel zacht hoor ik nog een ander geklop op mijn deur. Duidelijk herkenbaar als het vriendelijke klopje van ManB.
Ik zeg niets, geen zin in, hij moest toch op zijn werk zijn?
Heel voorzichtig hoor ik de deur opengaan, en dan zijn hoofd om de hoek van mijn slaapnisje verschijnen. “Slaap je? Ik ben vrij.”
ARGHH, heb ik eens een middagje vrij, is hij ook vrij! Wedden dat dat was omdat het regent?! Doetjes zijn het tegenwoordig.
Ik reageer niet.
Op de rand van mijn bed gezeten streelt hij even mijn schouder.
“Zullen we thee drinken?”
“Ja, goed,” zeg ik en stap uit bed als een lompe ijsbeer.
Met een gemengd gevoel van boosheid om het gemiste denkmiddagje in bed, en opluchting dat ik iets moet doen, zet ik thee.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Een vrije middag

  1. olijf zegt:

    Mooi geschreven! Slepende vermoeidheid… Ik hoop voor je dat er verandering in komt. Arme ziel, zo zijn de dagen zwaar. Oh, kamperen, dat is bij mij ook zulk een medicijn. Maar het is nu wel nat en erg vroeg donker. Over een paar maanden: joepie!

  2. Hij is op z’n onbeholpen mannelijke manier best wel lief, jouw ManB. Maar leer ‘m eerst maar eens thee zetten… 😉

  3. Appeltje zegt:

    @ Olijf,
    Soms lijkt het slopende vermoeidheid. En nu eet ik al 4 weken dit gezonde eten.
    En daarvoor ook al 4 weken waar nog wat foutjes in zaten zoals Teff en rijst.
    Ik betaal me suf aan duur-gezond eten en voedingssupplementen, die alleen voor tijdelijk zijn.
    Maar nu las ik dat tijdelijk toch 3 maanden moet zijn. 100 euro per maand aan bijvoer vind ik erg veel maar als je je dan lekkerder voelt neem je dat misschien wel voor lief. Maar dat kan ik ook niet jaar in jaar uit financieel opbrengen.
    Daarom moet ik intrekken wat ik eerder zei over mensen in de bijstand, dat die best gezond kunnen eten. Dat valt toch niet mee merk ik nu, goed eten kost veel geld.
    In de bijstand, of minimum loon is dat onmogelijk op te brengen.
    Tenzij je te weinig eet.

    Vakantie vind ik ook slopend hoor, ik ga omdat ik af en toe even alleen wil zijn. Los van iedereen, los van ManB die momenteel maar 3 dagen van de week werkt en de andere de hele dag thuis is, net als ik, en ook niets doet, net als ik.
    Afgelopen jaar was ik geradbraakt en geen energie om met de caravan weg te gaan.
    Vermoeiend is vakantie omdat ik dus wel naar een camping ga, vaak een eind van het sanitair af zodat het wat rustiger is, dus altijd op de fiets water halen, naar de wc, een wasje doen. Ik heb in de caravan geen wc, en wil ook geen chemisch ding, bah, moet je ook altijd met dat ding in je fietstas naar het sanitair om hem te legen en schoon te maken, nóg meer werk dan een paar keer heen en weer fietsen.

    Jij boft dat je genoeg hebt aan een hangmatje in de bomen.
    Is er nooit een boswachter bij je gekomen?

    @ Mokums meisje,
    ManB is enorm verwend door zijn moeder. Zelfs nu schilt ze het fruit voor je als je komt.
    Je mag niet eens zelf je glas water pakken, hij niet, maar ik ook niet.
    Ze heeft hem gewoon niets geleerd. Omdat hij jarenlang alleen woonde had zij de sleutel, niet zo vreemd.
    Maar dan kwam ze regelmatig bij hem schoonmaken en dat wilde hij niet, maar ze deed het gewoon.
    Toen hij verhuisde heeft hij haar geen sleutel meer gegeven. Maar nu gaat zij bij haar andere zoon en schoondochter tuinieren als die niet thuis zijn, en soms zelf wat schoonmaken. Die zeggen er niets van.
    Ik ben blij dat ik in de stad woon en 18 km bij haar vandaan, en geen tuin maar alleen nog terras heb. Ik moet er niet aan denken dat ze hier zou komen, al dat gezeur over mijn troep, en dat ze gaat opruimen of schoonmaken, vreselijk.

    Morgen ga ik ManB leren thee zetten 🙂

  4. Wat betreft gezond eten en een minimum uitkering: Gezond eten is inderdaad een luxe-keuze en niet haalbaar als je iedere cent moet omdraaien. En zeker als je afhankelijk bent van de voedselbank, IS er al geen sprake van keuze. Dan heb je het maar te slikken wat er over schiet…

    Ach gos, bestaan die gezinnen nog zo helemaal van de oude stempel…? Ohw ja, we zijn nu in het hoge noorden hé… (Heerlijk af en toe die open deuren, gun me dat leedvermaak 😉 ) Maar ik vind het dapper van je, en ik hoop van harte dat ManB ook de intentie tot leren heeft…

  5. Aanvulling: Lees voor ‘uitkering’ liever inkomen. Da’s meer politiek correct. 😉

  6. Akelig, die vermoeidheid. Het is trouwens niet zo gek hoor, als je soms het gevoel hebt dat je eigenlijk zou willen huilen maar niet weet waarom. Ik heb dat ook wel eens. Is misschien een vrouwending en hormoongerelateerd. Het lucht altijd enorm op als ik eraan toegeef. Iemand vertelde me ooit dat je op die manier veel stresshormonen kwijtraakt. Sindsdien ga ik het huilen niet meer uit de weg!

  7. Appeltje zegt:

    @ Mokums meisje,
    Je aanvulling is terecht, uitkering vervangen door minimum inkomen. Want dat zijn er misschien wel meer. Sommige mensen hebben zelfs minder te besteden dan die met bijstandsinkomen.

    Ohje, haal de voedselbank er ook nog bij 😦 Zo ver heb ik nog niet aan armoe gedacht.
    Moet er niet aan denken. Ik zou meteen stoppen met roken!
    (als ik dat deed tenminste).

    Ik ken nog wel meer gezinnen waar moeder álles doet, net of ze het loslaten en zorgen maar niet kan laten.
    Schoonmoeder maakt ook het ontbijt en thee klaar voor haar man. Ze legt ook zijn kleren klaar.
    Ze koopt zelfs zijn kleren. En zulke tantes heb ik ook, op de Veluwe hoor, niet zo hoog hier in het norden.
    Voor mij wel een beetje onbegrijpelijk. Maar ManB had in het begin ook steeds dat ie aan me vroeg wat ie aan moest.
    Weet ik veel, mij interesseert dat totaal niet, trek iets aan wat je lekker vindt zitten.
    Ik haal alleen zijn bed af om de lakens te wassen, maar opmaken doe ik niet.
    Ik zet zelfs met opzet geen koffie voor ManB want ik drink dat zelf ook niet.
    En thee, nu ja, meestal ben ik eerder beneden dan hij, en is de thee niets anders dan groene thee in een kopje en water er op, en de blaadjes laten trekken in de kom. Hij kan dat tegenwoordig ook, maar met een thee-ei want hij wil geen blaadjes tegenkomen.
    Verder is ManB verschrikkelijk eigenwijs en koppig, en moet ik alles met beleid doen.
    Maar zolang er aan mij niets mankeert of op te merken valt neek ik zijn koppigheid voor lief.
    Hij is tenslotte ook in dit huwelijk gedwongen, het was destijds een moetje zie je.

    @ Rebelse huisvrouw,
    Ja die vermoeidheis akelig, al 27 jaar. En het maakt me soms pissig als ik weer een goeroe ov volger lees die zweert bij smoothies en mij dat ook oplegt, terwijl ik dus hondsmoe wordt van rauwe groenten.
    Maar vertel dat volgers van een goeroe maar eens.
    Gelukkig was er nog op brandpunt iemand die mij begrijpt!

    Huilen: ik heb het jaar nadat Vroems was overleden geloof ik niets anders gedaan.
    En nu heb ik niets meer om te huilen. Het kwam er toen gewoon uit, maar nu niet meer, alles is op.
    Ik hou het niet tegen, het komt gewoon niet. Waarschijnlijk is er niets wat zo erg is als wat ik toen ervoer.
    Misschien helpt een goed vrijpartij veel beter. Maar ja, dan moet je wel een goede tegenspeler hebben, en dat kost lang voor je die hebt, dus ik ga mijn tijd niet verdoen met onderzoek naar de juiste.
    Ik ben trouwens lichamelijk heel ontspannen volgens diverse masseurs en fysiotherapeuten.
    En dat geloof ik graag. Alleen de pedicure vond dat ik een stugge plek onder mijn voet heb.
    Ja heheh, daar zat eelt! Eelt voor op mijn ziel.
    Nou goed, huil jij nog maar af en toe lekker. Waarom zouden we wel mogen lachen en niet huilen. Je hebt lachtraining, en bij Afrikaanse vrouwen kun je vast en zeker ook huiltrainingen krijgen, ik zal eens navraag doen, misschien helpt me dat wel 🙂

  8. EJW zegt:

    Het valt allemaal niet mee. Die chronische vermoeidheid. het niet lekker kunnen bewegen en al dat gedoe met voeding. Het verdriet van het verlies van een dierbare herken ik. Heb dat ook meegemaakt. Het verwerken duurt jaren. Aan avontuurtjes begin ik niet.(meer) De kans is groot dat het (van mijn kant) serieus wordt terwijl het voor die ander slechts een tijdelijk tijdverdrijf is. Dit is het jarenlange verdriet hebben niet waard. Het moet nog één keer helemaal goed.

  9. Appeltje zegt:

    EJW,
    Ah, dat zijn hoge eisen. In één keer helemaal goed.
    Dat heb ik alleen met Vroems gehad en toen waren we niet van plan om het meer gevoelens te ontwikkelen dan voor het moment. Maar als we naar elkaar keken wisten we dat er meer was. En na een paar maanden zei hij dan ook: onze gevoelens zijn uit de hand gelopen, moeten we daar iets mee?
    Nee, dat hoefde niet, alleen genieten van wat er was. En die gevoelens groeiden gewoon door.
    Ja, dat was een één keer goed.
    En dat kan ook niet meer gebeuren want ik heb emotioneel en praktisch geen ruimte voor een (nieuwe) relatie. Het zal dus altijd een tussendoortje zijn.
    Op verliefde vrijers zit ik bepaald niet te wachten, en zij die even snel tussen het werk en het eten komen ook niet. Nu ben ik gelukkig meestal ook veel te moe om aan al die toestanden te denken. Maar als ik nou weer last krijg van mijn libido… ik heb er nu pillen voor gekregen van mijn allesheler, want een goed libido zegt iets over je gezondheid, zegt ze. En je moet toch ergens beginnen. Tja, dan weet ik niet of ik nog zo kritisch ben. Maar hopelijk heb ik dan de voorbeelden van Snelle Pieten voor ogen en dat rottige lege gevoel van: weer niks gekregen (gevoeld).

    Gelukkig heb ik nooit echt verdriet gehad als een vriendje het uitmaakte, meestal ervoer ik dat als opluchting: tijd voor mezelf, nieuwe kansen. Ohnee, toch niet echt, ik heb wel liefdesverdriet gehad, maar dat duurde maar even hoor, ik geloof een week :-), maar hij was het wel waard.
    Met hem had ik nog wel wat langer willen genieten. Maar dat was ver voor Vroems, toen ik nog ruimte had.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s