Gehandicapte beledigt buitenlandse vrouw.

Er is een onderzoek geweest dat heeft uitgewezen dat het gezonder is als je
eens goed kwaad wordt, slaat met de deur of schreeuwt.
Het lucht op en je zou er langer door leven. Zo beweert dat onderzoek.

Vandaag heb ik daar eens gebruik van gemaakt, mijn woede geuit.
Tegen mijn gewoonte, meestal is het makkelijker niets te horen en door te
lopen, of weg te lopen. Tegen boosheid kan ik slecht.
Maar vandaag kon ik me niet inhouden, vandaag kon ik die rotkop wel met melk besmeuren.

Op mijn loopfiets was ik in de winkel, zoals gebruikelijk. Het mandje voorop was vol en ik zette alles op de lopende band bij de kassa toen ik zag dat ik vergeten was een stronkje witlof te prijzen.
Maar ik had nog tijd, voor me was iemand met een hele band vol.
De vrouw achter me keek met een zeer geërgerd gezicht toen ze me er langs moest laten en ik moest aandringen dat ze haar kar opzij duwde.
Ik was zo weer terug, en was nog niet eens aan de beurt.
Maar de geërgerde dame was niet van plan opzij te gaan om mij door te laten, haar kar zette ze heel nadrukkelijk in het midden. Toch kon zij niet aan de beurt want mijn boodschappen stonden ervoor.
Uiteindelijk, na herhaaldelijk aandringen, liet ze me er door en zei: “volgend keer met auto kommen.”

Het onderzoek, dat je eens flink kwaad moet worden, in gedachten en haar geërgerde blik en haar toon, deden me ontploffen. Altijd weer dat uitleggen over niet kunnen lopen en pijn, maar omdat je niets aan me ziet heb je een hoop onbeschoft, beledigend volk. En na verloop van jaren ben je het uitleggen ook wel eens zat, de hele dag door de confrontatie met je beperkingen en dan begint zo’n buitenlands gedrocht in rotjemutsigNederlands ook nog te zaniken.
In plaats van het met een grapje af te doen zoals meestal, haalde ik woest uit: “Jouw handicap is dat je geen Nederlands praat, maar ik zeg daar toch ook niets van. Je hebt je niet te bemoeien met zaken waar je niets van weet.”
“Jij op fiets in de winkel, is niet normaal.”
“Ik kan niet anders lopen, dat is mijn handicap.”
“Ik zie niets,” verweerde ze zich.
“Ik heb geen handicap om aan jou te laten zien.”
“Zo erg is het niet want je loopt nog,” ging haar grote snater verder.
Ik wist niet wat ik moest doen, huilen of haar slaan. Zo beledigend kunnen mensen zijn, zo onwetend oerstom!
Hoe vaak had ik het al meegemaakt, als ik uit de rolstoel opstond om naar de wc te lopen.
Mensen zeiden de meest kwetsende dingen want hun beeld van de zielige gehandicapte viel in duigen.
Maar kwetsen kan ik ook.

“Jij bent zeker zo’n gekochte naaister uit een catalogus die ook koken kan, en nu verbeeld je je dat je heel wat bent omdat je in ruil voor je gunsten in bed zijn bankpas krijgt.”

Zo, dat was eruit.
Maar als je denkt dat het me opluchtte… nee, het maakte me alleen maar bozer
en bozer, mijn hart ging tekeer alsof ik een wilde achtervolging onderging.
Ik vond het belachelijk wat ik had gezegd, het sloeg nergens op, wat wist ik van dat snaterwijf.

En zelfs nu, een half uur later sta ik nog op tilt. Ik had dit, en ik had dat moeten zeggen of doen. Maar ik had vooral moeten zwijgen, doorlopen, zoals altijd.
Dat is beter voor mijn geest. Ik heb het nooit lekker gevonden eens flink kwaad te worden, het heeft mij nog nooit opgelucht. Het heeft ook geen zin om tekeer te gaan tegen een vreemde. Mijn boosheid moet iemand verdienen, vind ik, want dan wil je iets oplossen.
Wat wil ik met zo’n vreemd mens oplossen? Niets, alleen de volgende keer wil ik haar met mijn loopfiets wel aanrijden!

(Nu, zo’n 12 jaar later, zou me dat echt niet meer gebeuren, ik laat me niet meer kwetsen door zulk volk, maar nu ben ik onafhankelijk, dat geeft die mogelijkheid ook).

Is de ene handicap erger dan de andere voor de drager zelf?
Moet ik blij zijn dat ik nog kan lopen op een benenwagen in plaats van zonder hulpmiddel?
Waarom moet je blij zijn met minder dan wat de bedoeling was toen ik geboren werd?
Zulke mensen dwingen je ook om nooit even op je eigen benen te staan want dan menen ze dat je je aanstelt. Soms durf ik niet eens op even af te stappen om iets te pakken, alleen maar vanwege dit soort mensen. Gelukkig zijn ze in de minderheid, maar ze kunnen je verschrikkelijk raken als je net in die gevoelige bui bent.
En zeker in het begin van je aanvaarding, nog leren hoe je er mee om moet gaan, en accepteren dat het nooit beter gaat worden. Dat is niet eenvoudig, en daar komen deze mensen je nog eens een trap geven alsof je een straathond bent.

Nu zul je ook nog zien dat die buitenlandse sikkeneur aangifte gaat doen wegens discriminatie.
Met grote letters kun je morgen in de krant lezen:
Gehandicapte beledigt buitenlandse vrouw.

(dit incident deed zich ca 12 jaar geleden voor, ik heb de krant er destijds niet op nageslagen).

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

15 reacties op Gehandicapte beledigt buitenlandse vrouw.

  1. Robert Kruzdlo zegt:

    2 jaar geleden? Je teert er nog op…, het verhaal is gewoon sterk, adrenaline genoeg. Misschien moet je wat dynamietstaven vastplakken op je loop-eenwielig-rolstoel, en roepen: “Dit is een overval.” Lachen natuurlijk. *===+)

  2. olijf zegt:

    Misschien is boos worden alleen gezonder wanneer het effect heeft en de ander met de staart tussen de benen het hazepad kiest. Heeft iemand een weerwoord, dat lucht er niks op. Ik ken de machteloze patstelling.

    Fijner is het zo koelbloedig te kunnen zijn dat je je schouders op kunt halen en kunt doen of de ander lucht is. Zat dat maar in een blikje op het schap, zoals de spinazie van Popeye.

    Die mevrouw had overigens geen manieren; pech voor haar, want uit onderzoek is gebleken dat kleine dingen voor een ander doen, zoals iemand even voor laten gaan, gelukkig maken.

  3. Appeltje zegt:

    @ Robert,
    Het verhaal heb ik toen ook geschreven.
    Ik ben nu veel slapper.

    Goed idee met die dynamiet staven!
    Ik zal ze op mijn verlanglijstje voor de sint zetten.

    @ Olijf,
    Maar zelfs kinderen lopen al niet meer met de staart tussen de benen weg.
    ManB ontploft wel af en toe, en hij vindt dat lekker, net als een vriendin van me.
    Maar zij draaien zich ook om en doen weer alsof ze niet zo uit de slof geschoten zijn.
    Ik kan ook niet tegen die ontploffingen. Het heeft tot nu toe alleen maar ellende opgeleverd, ik zie echt geen opluchting als je mensen tegen je in het harnas jaagt.

    Ja, dat blikje van Popeye lijkt me echt geweldig, dán lucht het wel op want je mag je de vijand ook slaan naar het heelal.

    WAt zeg je dat mooi over gelukkig maken. Ik ervaar dat ook zo.
    Maar kun je er concequent in zijn?

  4. Ik hoop niet dat je boos zou worden als ik mijn wenkbrauw iets optil als ik je in de winkel tegenkwam op een vreemdsoortige fiets. Inmiddels heb ik dus geleerd dat het niet zomaar een fiets is. 🙂

    Ik erger me alleen hartstikke dood aan wijven die extra geld pinnen bij de kassa van de supermarkt.
    Ik weet dat ze dat doen om manlief voor de gek te houden want als je dat geld bij de pinautomaat van je bank pint kan manlief zien dat vrouwlief weer eens geld heeft verbrast 😦

  5. EJW zegt:

    ”Een handicap is pas een handicap als ie te zien is”. Maar velen hebben een verborgen handicap zoals een psychische ziekte. Als ik een volwassene met een loopfiets zie denk ik toch dat er iets aan de hand is. Zeker in een winkel. Ik denk dan niet meteen dat het een overjarige hippie is met een voorkeur voor vreemde voertuigen. Deze irritante tante was erg kortzichtig. . . .

  6. Appeltje zegt:

    @ Henk,
    dat zal van de rest van je houding en gezichtsuitdrukking afhangen 🙂
    Het ziet er toch ook niet uit als een zomaar fiets?
    Er zijn geloof ik 4 verschillende merken, en dit vond ik de allerfijnste.
    Op die lekke banden na, daar was simpelweg niet over nagedacht.

    Bedankt voor je tip over dat extra geld pinnen.
    Daar heb ik nooit aan gedacht dat dat ook kan…
    Vind het wel een vrouwvriendelijke regeling.

    @ EJW,
    Deze tante was niet de enige. Ik heb het echt veel meegemaakt als ik niet aan de norm “gehandicapt=in de rolstoel en niets kunnen=. In de bus nam ik op een gegeven moment maar elleboogkrukken mee zodat ik een zitplaatsje af kon dwingen en men met me te doen had dat ik niet zo snel ging. Zonder krukken werd ik omver geduwd en uitgescholden dat ik sneller moest lopen.
    Nu ik de 50 gepasseerd ben is het normaal als je wat mankeert, maar als je op je 27e loopt te strompelen zonder “sticker” dan moet je heel sterk zijn.
    Er was eens een vrouw van 82 die ik had uitgelegd dat ik niet op wintersport was geweest, zoals ze vermeenden vanwege mijn stokken, maar dat ik een maandagmorgengevalletje ben. Zij vond dat niet erg: u bent nog jong, voor u is het makkelijker te accepteren dat u veel dingen niet meer kunt dan voor mij, ik ben gewend altijd alles te kunnen en dan wen je nooit aan je beperkingen.
    Toen heb ik inwendig ook gevloekt. Zij mag wel klagen omdat ze pas op haar 83e gebreken kreeg! Ze heeft een heel leven waarin ze van alles kon doen, om op terug te kijken. Ik moet het hebben van habbekratsmomenten waarbij ik vooral afhankelijk ben van anderen.
    Het onbegrip vind ik storend, ze vinden zichzelf erger dan een ander. En ik vind dat dan natuurlijk ook, want het maakt uiteindelijk helemaal niets uit op welke leeftijd je beperkingen krijgt, je gaat waarschijnlijk allemaal door hetzelfde proces van loslaten en andere manieren vinden. Alleen zitten veel ouderen vast in een stramien en moeten iedere week afstoffen en ramen wassen. En als ze het zelf niet kunnen dan vinden velen wel dat ze recht hebben op gratis hulp. Ongelooflijke onzin om je huis zo vaak af te stoffen als je toch maar de hele dag in je stoel zit. Ik heb gewerkt in de thuiszorg, wat werden de mensen jaren geleden verwend, echt waar. En daar worden mensen ondankbaar van.

    Nu vind ik dat allemaal niet meer zo erg als mensen nare dingen zeggen, je krijgt natuurlijk ook een harnas, je sluit je er voor af omdat je er anders alleen maar last van hebt. Bovendien zeg ik zelf ook nare dingen over anderen, meestal niet tegen ze.

  7. reinejragolo zegt:

    Ik krijg het gevoel dat je nu, na 12 jaar, weer hartstikke pissig wordt omdat je als gehandicapte niet serieus werd genomen.
    Misschien helpt het als je bedenkt dat er op de Filipijnen geen prei is en ook geen kassa om het af te rekenen.

  8. Appeltje zegt:

    Reine,
    Ja dat helpt geweldig goed hoor. Als iedereen die iets heeft het leed van anderen voor ogen houdt dan is ons eigen te dragen leed maar peanuts. Zelfs de Filipijnen zullen wel een erger voorbeeld kennen: alle doden, en wie weet hoeveel gewonden er onder het puin gewond lagen voor ze stierven.
    Als je dat altijd voor ogen houdt dan is de therapeut overbodig.

  9. cornutus zegt:

    Het fijne is dat sommige mensen jou de indruk geven dat jij de sukkel bent. Tegen zulke figuren is nu eenmaal geen kruid gewassen. En vervolgens blijf je met een rotgevoel zitten. Daar past maar één ding: nog harder schreeuwen. Of het van je af laten glijden. Maar dat vind ik altijd veel moeilijker.
    Aan de andere kant, zo iemand heeft waarschijnlijk nog veel grotere problemendan wij 😦

  10. Ik snap die boosheid van toen heel goed. Ja, natuurlijk heb je vooral jezelf ermee om zo boos te worden maar toch: je hebt het wel gezegd en je gooide het er wel uit. Als je dat niet had gedaan had je ook gebaald. Het was een irritante, vervelende vrouw en je kunt het haar misschien niet eens kwalijk nemen. Ze was gewoon zwakzinnig.

  11. broekstukken zegt:

    Ach ja, beter een been eraf. Of liever nog beide. Soms denk ik dat ook wel eens. Ze storen me. Ze doen altijd pijn en ik lijk gezond en mensen denken dat ik me aanstel. Nou de afgelopen week had ik me liever aangesteld dan flink gehouden.

    Maar zonder benen kan ik niet meer fietsen. “O kan je nog fietsen? Zo ver? Dan valt het allemaal nog wel mee, toch?” Domme onempatische klootzakken en dan mij officieel tot autist verklaren.

    Maar boos worden woedt altijd nog uren na in mijn lijf. Ook al geen oplossing. Mensen ’t gaat nooit meer over. Iedere dag pijn. Hoe langer ik leef hoe meer pijn er zal zijn.

  12. Appeltje zegt:

    @ Cornutus,
    In ieder geval vinden ze zelf ook dat ik de sukkel ben en me misdraag.
    Mijn ervaring met harder schreeuwen is dat ik daar nog meer problemen van krijg.
    Ik denk ook altijd aan pesten. Iemand wordt jaar in jaar uit gepest.
    En op een dag slaan de stoppen door een slaat hij terug.
    Maar dan wordt hij gestraft omdat hij zichzelf verdedigt.

    Het is een zeer troostrijke gedachte dat zo iemand als die vrouw veel grotere problemen heeft.

    @ Rebelse huisvrouw,
    Maar volgens het onderzoek zou het gezond zijn om je boosheid eens flink te uiten.
    Ik geloof daar niets van.
    Meestal baal ik niet als ik niets zeg, dat voelt veel rustiger.
    Ook zwakzinnigen hebben verantwoording voor hun daden vind ik. Mijn moeder was tenslotte ook niet goed snik.
    En had altijd wat te mopperen op anderen. Dat soort mensen denkt dat ze zelf beter zijn dan een ander.

    @ Martin,
    Daarom noemde ik al de sticker op je hoofd.
    Als je als mens met beperkingen, pijnen en wat nog meer, leeft, is een sticker op je voorhoofd wel zo handig voor omstanders. Al zul je dan inderdaad nog wel eens uit moeten leggen hoe het komt dat je dan wel kunt fietsen, of wel je stoepje schrobt. Niemand ziet dat je voor die tijd hebt gerust en na die tijd twee dagen niets meer kunt, maar niemand zal trots zijn dat je eigen straatje hebt geveegd. Je hebt toch een handicap, dan kun je niet fietsen, niet vegen, niet soppen, dan moet je achter je raam blijven zitten in een stoel, liefst een rolstoel. Maar diezelfde mensen komen je ramen niet wassen, je stoepje niet vegen en ze gaan ook niet met je uit rijden.

    Autisme is bij sommige mensen ook opgelegd toen het in de mode was, net als borderline, en nu adhd en Add, en
    Je zit wel altijd aan dat stempeltje vast.
    Maar, mensen met een licht autistische stoornis (wat een fout woord want eigenlijk is de rest van de wereld gestoord!) zijn vaak heerlijk recht door zee, je hoeft niet achter hun woorden iets te zoeken. En als ze ja zeggen dan bedoelen ze ja.
    Voor die stempel zou ik me niet schamen, als je er maar wel profijt van hebt en geen nadeel in je carriëre.

    Dat vooruitzicht: “hoe langer ik leef, hoe meer pijn” vind ik ook benauwend. Voor jou, en ook voor mezelf. Want op een gegeven moment is de pijn je de baas. Dan kunnen ze wel pijn polies hebben en je leren er mee om te gaan, maar pijn is pijn, en dat maakt moe, en belet je om vrij te leven. Ook al weet je dat je in plaats van 40 maar 20 km moet fietsen, en tussendoor op een bankje moet gaan slapen, waar je dan weer risico loopt weggejaagd te worden.
    Ik denk inderdaad dat boos worden geen zin heeft, hoeveel wetenschappelijke onderzoeken daar ook voor zijn. Want het keert zich altijd weer tegen onszelf, zeker met een beperking en pijn die nooit stabiel is, zoals met een been eraf, dan weet je: ik mis een been maar kan met een prothese leven. Niet dat ik dat graag zou doen en heb ook een vrouw op de sportschool gekend die daar hinkelend zonder been onder de douche ging en dan terug hinkelde en haar been aantrok, haar lichaam vergroeide een beetje zei ze en kreeg pijn in de rug.
    Dus misschien is dat ook geen goede optie als vervanger voor onze handicaps.

  13. Apiedapie zegt:

    Even heel goed kwaad worden lucht zeker op, maar dan moet je het gebruiken om te laten zien, te laten horen wat een rotopmerking het was, hoe rottig dit voor jou is. De ander op haar beurt beledigen en dan met iets wat helemaal nergens op slaat, zo erg dat je je voor jezelf schaamt, daar heb je dus niks aan, haha, en dat zie je nu: na 12 jaar weet je dit nog altijd, terwijl die mevrouw het allang vergeten heeft.

    Qua handicap en fiets: JA IK BEN GEHANDICAPT WEN ER MAAR AAN

  14. Apiedapie zegt:

    Oh, ik was nog niet klaar in mijn vorige reactie, mijjn toetsenbord plaatste het zelf al. Ik wou dus allerlei grappige teksten verzinnen en dan aanraden die op een t-shirt te zetten. Of een sticker op je voorhoofd. Maar nu moet ik onder de douche, het is al veel te laat.

  15. Appeltje zegt:

    Apiedapie,
    Dankvoor je leuke reactie.
    Ik wacht nog op meerdere reacties voor op mijn t-shirt!
    Maar ik ben bang dat je ze er mee afspoelt onder de douche 😦

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s