Ik wil het er niet over hebben!

Ik heb een afspraak met een diëtiste, of eigenlijk een allesheler.
We gaan terug naar het stenen tijdperk en onze evolutie.
Aan de hand daarvan moet ik vertellen waar het misgegaan is in mijn leven.
Want alleen voeding aanpassen lijkt niet te helpen, dan moet het iets anders zijn.
Daarom moeten we de psyche onderzoeken, de psyche zelfs voeren (voeden noemt zij dat netjes). Een smoesje voor de geest, noem ik het, (smoothies ben ik smoesjes gaan noemen).
smoesjevoordegeest
Was ik maar niet zo sceptisch. Kon ik maar gewoon goedgelovig zijn en mezelf alles aan laten praten, zelfs mijn herstel zodat ik weer oervitaal word.
Het is bewezen dat bij 50% van de mensen het placebo effect geneest, waarom bij mij dan niet!
Wat zou het eigenlijk zijn, oervitaal?
Wat je niet kent mis je niet, beweren ze maar dat is trouwens niet met alles waar. Ik heb als kind altijd naar lekker eten verlangd, niet dat voer van mijn moeder maar toch had ik dat nog nooit gehad.

Ohja, over mijn moeder.
Wat zal ik doen?
Bij deze alternatieve allesheler heb ik geen zin om mijn hele verleden in de schaal te leggen. Daar word ik nu zo onderhand spinazieziek van!
Altijd komt alles maar door vroeger, alsof ieder mens van nature kerngezond is.
Tegenwoordig is het toch al je eigen schuld als je ziek bent, had je maar gezond moeten eten!
Dat je slechte genen hebt is ook je eigen schuld. En als je altijd maar moe bent ook.
En dan moet je werken aan vroeger (en er voor betalen want het valt onder het alternatieve, en wordt gedeeltelijk vergoed, mits je natuurlijk je eigen bijdrage nog hebt dan moet dat eerst).

Er valt gewoon niets aan te werken, het is een deel van mijn leven, net zoals iemand die lieve ouders had en niet geslagen enzo werd. Over lieve ouders mag je praten en over leuke ervaringen. Maar als het anders was, dan wordt dat niet op prijs gesteld, of je moet in therapie.
Ik kan me met het grootste inlevingsvermogen niet verbeelden hoe het is als je betere ouders hebt, en dat ze je ook nog goed en genoeg te eten geven.
Het is niet iets waar ik ooit naar verlangd heb, want ik weet niet eens hoe dat is. Zo heb ik ook nooit verlangd om te vliegen of te duiken, zelfs niet naar een wereldreis of vakantie in het buitenland. En ambities heb ik ook al niet.
Het enige wat ik verlangde was naar alleen zijn, dat ze allemaal dood waren, zomaar plotseling. En dat dan niemand nog iets van me wilde voor zijn eigen behoefte bevrediging, en ook geen ruzie meer met mijn rotzus!

Omdat mijn jeugd toch ook een deel van mijn leven is, kan ik het niet negeren, en wil ik het ook niet negeren.
In de trein loog ik vaak hele verhalen over mijn leuke ouders, alleen tegen oudere dames hoor, die werden daar heel gelukkig van.
Maar nu ga ik niet met de trein, al is dit hele eet proces wel een reis. De reis naar mijn gezondheid.
Als ik het niet vertel van mijn jeugd, lieg ik dan en zeg ik: ik had een gewone jeugd, vaak was ik gelukkig als ik alleen was en fantaseerde dat ze allemaal dood waren, dat waren echt mijn gelukkigste momenten. Al waren ook beslist genoeg andere fijne op de boerderij als mijn ouders niet in de buurt waren, vooral mijn moeder.

En daar komt natuurlijk ook alles door, door haar. Want het ging al mis toen ik moedermelk moest drinken, ik kotste het gewoon weer uit, zo’n hekel had ik aan haar. En ik lustte ook later haar smerige kots-eten niet en de vellen en klonters in de pap en de knollenstampot in de herfst, of die smerige gehaktballen uit blik of dat smerige randje zwoerd van het spek waar vaak de varkensharen nog aan zaten. En dan haar gejammer: wat moeten we nu weer eten.
Ik ben nu 54 en heb me nog geen dag afgevraagd wat we moeten eten.
Meestal heb ik teveel keuze en zou dat alleen de reden zijn om te vragen: wat eten we, zuurkool of spruitjes.

Laat ik ook niet vergeten dat mijn tweede herinnering aan eten niet zo gezellig was.
Ik was een jaar of 6, lag op de grond, mijn vader zat op me en gooide soep in mijn mond, heel smerig spul.
Ik verzin het niet eens. Dat is me wel vaker overkomen als ik iets niet lustte. Dat ik nog leef heb ik te danken aan mijn recalcitrante gedrag. Ik verrekte het om te stikken in dat eten van mijn moeder, want dat was wel wat zij het liefste had. Ze keek gewoon toe en vond het vermoedelijk nog wel vermakelijk, zoiets als: fiets m d’r in, en “ stik maar schatje, hier is weer een hapje van papa”.
Daarom zal ik een kind nooit met die idiote geintjes een hapje voeren.
En de vele liters melk van de koeien die we altijd maar moesten drinken, die smerige vette melk stampesvol vellen. Of we moesten thee met suiker drinken, en op zaterdagavond frisdrank. En ik lustte geen suiker in de thee, en ik lustte geen frisdrank, ik wou water, maar dat mocht niet, je moest drinken wat er op tafel gezet werd.
Daarom probeerde ik altijd zo vroeg mogelijk naar bed te gaan zodat ik net voor het frisdrank de keuken uit was. Maar ja, dan had ik eerst wel een kom vol vellenchocolademelk op moeten drinken. Kokhalzend ging ik vaak de keuken uit naar bed. En dat was dan ook weer een probleem want als ik om half 8 in bed lag had mijn vader nog wel tijd genoeg om zijn eigen smerige “honger” te stillen voordat de anderen naar bed gingen.

We hebben altijd weinig eten gekregen, ik weet niet beter dan dat ik altijd een hongergevoel had, naast te weinig eten moesten we wel hard werken op de boerderij, ook ’s morgens voor schooltijd en ’s middags als we terug waren. Dus wat je kreeg verteerde je meteen weer.
Toch zie ik op foto’s nou ook weer niet een mager scharminkel, in gedachten was ik dat wel.
Op mijn 16e toen ik inmiddels 3 maanden flink te eten had gehad bij een tante (waar ik tijdens de rechtszaak tegen mijn vader verbleef en van de kinderbescherming nergens anders naar toe mocht) en een paar maten was gegroeid, woog ik 45 kilo.

Daarna kwam ik in een kindertehuis en kocht ik als eerste van mijn zakgeld een kilo bananen en at die achter elkaar op. Soms deelde ik het met Diana, die al direct mijn vriendin daar was. Ik was dol op fruit en kocht alles waar ik al die jaren thuis maar naar had moeten kijken, terwijl mijn vader het alleen opvrat en wij soms de schillen van sinaasappels en bananen afschraapten. Want dat was alles wat we van het fruit kregen. Als hij een goede bui had kregen we wel eens een appel door vieren gedeeld, ieder een partje. Soms, als het me lukte in de keuken te sluipen als we aan het melken waren (toen de machine zijn intrede had gedaan kon je wel eens even wegsluipen), stal ik een snee brood, we hadden altijd wit brood, en die moest ik dan als een gek naar binnenwerken om niet betrapt te worden.
En toen we nog een groententuin hadden, die later plaats moest maken voor een asfalt weg om de boerderij, als we dan in de zomer om 5 uur opstonden om de koeien te melken die nog in het weiland liepen, dan pikte ik snel een wortel uit de tuin en rende het weiland in naar de koeien, ondertussen die wortel schransend naar binnen werkend zodat ik hem ophad voor de anderen kwamen. En toch merkte mijn vader het altijd weer en kreeg ik er van langs, je mag geen wortels uit je ouders’ tuin stelen. En dan moest ik ’s avonds zonder eten naar bed, nadat ik ook s avonds nog weer de koeien had gemolken en kalverhokken of varkenshokken had uitgemest. Gelukkig viel ik altijd snel in slaap en was ik waarschijnlijk te boos om honger te voelen.

Reken maar dat ik later heel wat bananen, druiven, perziken en weet ik wat naar binnen heb gewerkt van mijn zakgeld, dus ik ben na mijn 16e echt niets tekort gekomen.
Tenminste, dat dacht ik altijd.

Maar goed, door mijn moeder, en mijn hele jeugd komt natuurlijk mijn eetstoornis (eetstoornis: ik lust veel dingen niet, word moe van eten, of krijg maagklachten)
Maar moet ik dat nou vertellen aan die allesheler?
Dat heb ik nu hier toch al gedaan?
Jullie kan het toch niets schelen,
en als je er geen zin in hebt lees je gewoon niet verder en zeg je niets. Dat is gewoon heel makkelijk, en vrijblijvend.
Maar dat kan de allesheler niet doen, die heeft er om gevraagd!
Alleen wil ik het daar niet over hebben want dan moet ik natuurlijk eerst in psychotherapie.
Ik word er echt doodmoe van.

En zie, dan is het ineens allemaal verklaarbaar;
mijn eetstoornis, én mijn vermoeidheid.
Nu alleen nog even weten wat ik er aan kan doen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

13 reacties op Ik wil het er niet over hebben!

  1. EJW zegt:

    Ik heb het aandachtig gelezen, net zoals de andere stukjes die over je jeugd gaan. Ik had geen prettige relatie met mijn vader maar dat is niet te vergelijken. Ik geloof niet zo in alleshelers, wel in diëtisten en psychiaters, mits die goed bekent staan. We worden op de wereld gezet en eigenlijk moeten we het verder maar uitzoeken. Geluk heb je als je gezond bent, fijne ouders hebt en mee kan komen in de maatschappij. .

  2. Ik las je. Tjeeh ‘ wat een nachtmerrie jouw jeugd ‘ dacht ik.

  3. reinejragolo zegt:

    Gelukkig ontken je niet dat je een eetstoornis hebt.

  4. Ik wil best wat zeggen na je verhaal maar weet bij god niet wat. Sommige ouders hadden nooit kinderen mogen krijgen is het enige dat nu bij me opkomt…

  5. Jou eetpatroon uit je jonge jaren te hebben gelezen verbaasd het me niet dat je een eetstoornis hebt ontwikkeld. Nu alleen nog even de oplossing achter de laatste zin van dit verhaal

  6. Appeltje zegt:

    EJW,
    Je moet ook nooit vergelijken want jij moest jouw jeugd leven.
    Maar ik vergelijk ook vaak met kinderen in oorlogsgebieden of waar ze honger hebben.
    Of Culturen waar meisjes onderdrukt worden.
    Bekendheid van een medicus zegt mij niet zoveel. Kijk maar naar Jansen (Steur).
    De een vindt hem geweldig, de ander heeft er onder geleden.
    En met psychiaters is het al net zo, wat goed voor de een is, is niet goed voor de ander.
    Ik kan ook helemaal niet tegen complimentjes van een arts of psychiater.
    Waarom zegt hij dat, ik wantrouw het vreselijk. Tandartsen doen het tegenwoordig ook al: gded gedaan hoor. Hoezo, ik deed helemaal niets! Waarom moet er altijd zo gecomplimenteerd worden, dan wordt het steeds ongeloofwaardiger. Liever hoor ik als het niet goed is.
    Behalve mijn gezondheid, vind ik dat ik best geluk heb in het leven.
    Ondanks al mijn beperkingen hou ik er van. Anders ging ik ook niet zoeken naar een oplossing.
    Dus misschien is geluk wel meer afhankelijk van je genen dan van tastbare zaken.
    Voor mij is het in ieder geval zo dat ik terug kijk op veel goede dingen.Dat is natuurlijk een proces, en ook afhankelijk van mijn stemming, die gelukkig meestal wel goed is.

    @ Benona Louise,
    Als je er middenin zit ervaar je het niet als nachtmerrie, waarschijnlijk omdat je het niet objectief kunt beoordelen. Als kind ken je nu eenmaal geen andere situatie.
    Maar als ik soms op heel erg afstand kijk gruwel ik er ook van.

    @ Reine,
    Ik ontken niets. Maar sommige dingen worden te lang als oorzaak gezien, omdat dat handig is als kapstok.

    @ Mokums meisje,
    Op sommige dingen is ook niets te zeggen.
    als het aan mij had gelezen waren mijn ouders gesteriliseerd, of wat, mijn vader nog iets meer. En mijn zus ook.
    Ik ben het zelf ook al op jonge leeftijd (21) want ik was veel te bang dat ik een veel te slechte moeder zou worden.
    En ik was nog veel banger om moeder te worden omdat ik er geen zin in had.

    @ Henk,
    Ik ga d’r voor, want me door de dagen te slepen levert ook niets op.
    Maar Vroems was ook al heel erg veel jaren hondsmoe, en daar is nooit een oplossing voor gevonden.
    Ik hou me dus ook wel voor dat het niet gezegd is dat ik wel geholpen kan worden.
    Alleen als ik daar van tevoren al vanuit ga heb ik niets aan mijn leven.

  7. EJW zegt:

    Mooie foto Appeltje

  8. Appeltje zegt:

    EJW,
    Dankje, als ik er naar kijk is het net of ik naar mezelf kijk 🙂

  9. kleinborkel zegt:

    Mooi, die laatste zin in je reactie aan Henk. Je bent een doorzetter en dapper.

  10. Ik heb dit stuk een paar keer gelezen en dacht vaak: wat is het toch verschrikkelijk dat er mensen zijn die kinderen krijgen maar eigenlijk gewoon geen kind verdienen. Wat jij doorgemaakt hebt, daar kan ik me niets bij voorstellen omdat het het tegenovergestelde is van mijn jeugd. Maar ik probeer me wel in te denken hoe dat geweest moest zijn en dan zie ik dat het zwaar was. En niet leuk. En toch Appeltje; je hebt nog een heel leven voor je (stel dat er nog 50 jaar bijkomen? Je weet maar nooit!). De rest van je leven mag je niet laten ‘verpesten’ door het verleden. Dat zou zo zonde zijn. (Het klinkt wat eigenwijs maar zo bedoel ik dat niet hoor!)
    Het feit dat je erkent dat je een eetstoornis hebt is al een grote stap naar een mooiere toekomst. Ook dat je in psychotherapie gaat is al belangrijk: het betekent dat je echt wil dat dingen veranderen en dat is fantastisch! Ik hoop dat het je lukt. Je bent het bijna verplicht aan het kleine lieve meisje van toen!

  11. Appeltje zegt:

    @ Klein borkel,
    Zelf ervaar ik niet dat ik een doorzetter ben, ik heb nog nooit iets doorgezet.

    Maar je mag dat natuurlijk best zien 🙂

    @ Rebelse huisvrouw,
    Niet jokken, ik heb 54 jaar achter me, de sterkste jaren.
    Niemand kan mij wijsmaken dat er sterkere komen.
    En verdorie, ik heb nooit ouder dan 50 willen worden!
    Maar de natuur trekt zich niets aan van mijn wil.
    Geloof toch maar niet dat ik er nog 50 bij wil, moet er echt niet aan denken!
    Niet dat ik het leven niet leuk vind, maar in deze staat is het echt waarseloos.
    Ik vecht al 27 jaar met de slaap die vaak alles overheersend is. En die verrekte lichamelijke pijnen die me enorm beperken. Wat zou ik nog willen met 50 jaar! 10, dat zou heel misschien nog te doen zijn.

    Mijn verleden heb ik al vellen vol over geschreven, een heel boek had het kunnen zijn als ik het had gebonden en uit laten geven. Maar zulke ambities heb ik niet.
    Er is niets te verwerken in een therapie, je krijgt mij dus met geen stok meer daar naar toe.
    Als puber moest ik van de kinderbescherming, maar geen therapeut deed werkelijk iets, ze haalden helemaal niets uit me boven want daar was ik nog lang niet aan toe bovendien vertrouwde ik helemaal niemand.
    En later, toen ik arbeidsongeschikt raakte moest ik alweer verplicht in therapie, want anders zouden ze me 100% goedkeuren. Er was geen therapie voor mij. Ze gingen uit van een standaard norm/vorm.
    Jij bent zwart dus jij moet ik vakje 1. Jij bent wit dus jij moet in vakje 2.
    Ik ben nog nooit persoonlijk benaderd/behandeld.
    Wat voor mij het beste was waren de mensen om me heen bij wie ik desnoods dag en nacht terecht kon. Mensen die me een schop onder mijn kont gaven maar dan wel mijn hand vastpakten en me verder op weg hiepelen.
    Daar kan geen therapie tegenop want dat geklets levert helemaal niets op.
    Later ontmoette ik vrijers, sommigen waren ook wel luisterende oren.
    En de grote liefde was helender dan 10 jaar therapie.
    Inzichten kan ik mezelf ook wel verschaffen. Misschien niet die een psychotherapeut kan, maar mij hebben ze iin ieder geval nog nooit iets laten zien. Het tegendeel eigenlijk. Een rotvent wilde niet geloven dat ik problemen met mijn moeder had, dat ik daar wel aan wilde werken. Het probleem lag volgens hem niet bij mij n moeder. Maar waar dan wel heeft hij me nooit verteld want de tijd was om.

    Ik heb zelf ook altijd gezegd dat ik mezelf nu kan troosten en beschermen.
    Vroeger moest ik overleven.
    Maar laat mij wel in mijn waarde, ik ben geen slachtoffer, want ik heb mezelf bevrijd uit die situatie. Heb dat bijna met mijn leven moeten bekopen, maar bijna is helemaal niet.
    Het enige wat er nu moet gebeuren is dat mijn systeem op gang komt. Ik heb al een gesprek gehad bij de dietiste die ik allesheler noemde. En dat was heel verhelderend. vooral over voeding en het waarom.
    Wat er gebeurt als je lijf van baby afaan in de allertmodus staat.
    Maar dat is een ander verhaal.
    Dank voor je uitgebreide reactie.

  12. Het is moeilijk denk ik hè Appeltje, als je in een lichaam zit waar je je bijna ‘gevangen’ in voelt. Altijd in de alertmodus staan is zeer ongezond voor een lichaam, dat staat buiten kijf. Ik hoop dat de diëtiste een beetje soelaas biedt – er staat of valt enorm veel met voeding. Daar ben ik ook pas de laatste paar jaar achter. Niet voor niets werd de ontlasting van de keizer van China vroeger elke dag al aan een grondige inspectie onderworpen!

  13. Appeltje zegt:

    Rebelse huisvrouw,
    Ik vraag me af waarom de ontlasting van de gewone burger dan niet onderzocht wordt 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s